FLASH
Shkruar nga Gjergj Zefi 
Përballë një pakënaqësie popullore në rritje brenda vendit, Edi Rama po e përdor buxhetin e mbrojtjes si një monedhë shkëmbimi për të joshur fuqitë e mëdha. Por ky bixhoz me financat e brishta të shtetit mund të shndërrohet shumë shpejt në bumerangun që do të vulosë rënien e tij politike...
Në gjeopolitikën e sotme të Ballkanit Perëndimor, siguria dhe tregtia e armëve nuk janë më thjesht çështje të mbrojtjes kombëtare. Ato janë shndërruar në instrumente të mbijetesës dhe legjitimitetit politik të Edi Ramës.
Nën presionin e vazhdueshëm të Uashingtonit për përmbushjen e objektivave të NATO-s dhe rritjen e shpenzimeve të mbrojtjes në nivelin 2 për qind të Prodhimit të Brendshëm Bruto, kryeministri shqiptar ka ndërtuar një diplomaci me shumë porta, duke manovruar njëkohësisht mes Parisit, Romës, Ankarasë dhe Tel Avivit.
Ky model diplomacie, që u shitet shqiptarëve si një sukses i madh strategjik, në realitet pasqyron një pragmatizëm të pastër makiavelist.
Rama blen heshtje dhe mbështetje ndërkombëtare, ndërsa faturën financiare ua kalon qytetarëve shqiptarë, të cilët po e kundërshtojnë gjithnjë e më shumë për shkak të varfërisë, korrupsionit dhe keqqeverisjes.
Në vizionin e tij politik, rruga drejt Bashkimit Europian nuk kalon përmes reformave reale, luftës kundër krimit të organizuar apo forcimit të shtetit të së drejtës.
Ajo asfaltohet me kontrata shumëmilionëshe ushtarake që ushqejnë drejtpërdrejt industrinë e mbrojtjes të fuqive të mëdha europiane.
Kjo logjikë u pa qartë me marrëveshjen për blerjen e Sistemit të Lëvizshëm të Mbikëqyrjes Ajrore nga Franca.
Përfitimi kryesor politik i këtij transaksioni duket se është afrimi me Presidentin Emmanuel Macron dhe sigurimi i mbështetjes së tij për procesin e integrimit europian.
Por pas fasadës së modernizimit fshihet një faturë mirëmbajtjeje shumë e lartë për një buxhet të kufizuar shtetëror.
E njëjta skemë po ndiqet edhe me Italinë, përmes sipërmarrjes së përbashkët “Fincantieri Albania” në bazën historike të Pashalimanit.
Nga ana tjetër, marrëdhënia me Turqinë e Recep Tayyip Erdoğan dëshmon se gjeopolitika e armëve e Edi Ramës nuk udhëhiqet nga parime ideologjike, por nga interesi i momentit.
Edhe pse marrëdhëniet politike me Ankaranë janë ftohur ndjeshëm vitet e fundit, Rama nuk ka hezituar të nënshkruajë një kontratë me prodhuesin shtetëror turk MKE për blerjen e gjashtë topave BORAN 105 mm dhe municioneve përkatëse.
Mbetet për t'u parë nëse ky transaksion do të shërbejë për të zbutur marrëdhëniet me Erdoğanin.
Nga njëra anë, ai modernizon artilerinë shqiptare me kosto më të ulët se alternativat perëndimore.
Nga ana tjetër, rrezikon të shtojë mosbesimin në disa kryeqytete europiane.
Berlini dhe Parisi e shohin me rezervë zgjerimin e ndikimit politik dhe ushtarak të Turqisë në Ballkan.
Në këtë strategji diversifikimi, partneriteti me Izraelin e Benjamin Netanyahut përbën një tjetër lëvizje të rëndësishme.
Regjistrimi në Shqipëri i degës së kompanisë “Elbit Systems” pasoi një kontratë prej rreth 400 milionë dollarësh për furnizimin e forcave të armatosura me mortaja, dronë dhe ngritjen e një shkolle aviacioni në Vlorë.
Përfitimi teknologjik është i padiskutueshëm.
Shqipëria fiton akses në një prej industrive më të avancuara të mbrojtjes në botë.
Por edhe këtu shfaqen probleme serioze.
Mungesa e transparencës në vendimmarrje tregon një përqendrim të fortë të pushtetit.
Ndërkohë, përdorimi i garancive sovrane, ku shteti merr përsipër barrën financiare të kredive, rrit detyrimet afatgjata mbi taksapaguesit shqiptarë.
Po kështu, fakti që “Elbit Systems” është përballur me pezullime procedurale nga Agjencia e Prokurimit të NATO-s (NSPA), shton pikëpyetje mbi mënyrën se si po menaxhohen këto partneritete.
Kjo krijon përshtypjen se, për Edi Ramën, ruajtja e marrëdhënieve politike me Tel Avivin ka më shumë rëndësi sesa respektimi rigoroz i standardeve të Aleancës.
Në fund, gjeopolitika e tregtisë së armëve po shndërrohet në një bast me rrezik të lartë që luhet në kurriz të shqiptarëve.
Dhe kjo ndodh pikërisht në një kohë kur qeveria përballet me një pakënaqësi të thellë të brendshme, me protesta, varfëri, mungesë perspektive dhe shpopullim të vazhdueshëm.
Ndërsa kryeministri kërkon të shkëlqejë në tryezat ndërkombëtare dhe të paraqitet si një aktor i rëndësishëm gjeopolitik, kostoja e këtij imazhi po paguhet me transparencën, llogaridhënien dhe paratë e qytetarëve shqiptarë./Pamfleti
Alex Soros ësfë "vëllai itij"Vitin që vjen i biri Zah(o)aria bëhet çifut me të drejta të plota Pas gjenocidit të Gazës as jë lider evropian nuk guxoj të shkoje në Kneßet, të falet tek murin lotëve dhe ta thotë po më dridhen leqet e kë.bëve nga qe po flas para Bibit të dashur. Shtegu i djallit të çon në greminë , duke marrë me vete Kombin