FLASH
Shkruar nga Gjergj Zefi
Operationen in Venezuela und im Iran als Teil des Plans zur Schließung von Pekings „sarachineschem“ Energienetz; wie viel ist unserer Region im neuen Zusammenprall der Supermächte ausgesetzt?
Donald Trump trat seine zweite Amtszeit im Weißen Haus mit dem Versprechen des Weltfriedens an und bemühte sich sogar beharrlich um den Nobelpreis der Norwegischen Akademie. Er war sehr verärgert, als dieser ihm nicht verliehen wurde.
Bei seinen aufeinanderfolgenden Auftritten verkündete er pompös, er habe acht Kriege beendet, wobei er oft die Länder der Welt, einschließlich Albanien, verwechselte.
Ein Fauxpas, über den sich sogar unser unflätiger Premierminister lustig machte und der ihm den Zorn des Gefolges des orangehaarigen Mannes einbrachte, der das mächtigste Land der Welt führt.
Später, gegen Ende seines ersten Jahres im Weißen Haus, mit der Operation zur Verhaftung von Nicolás Maduro, trat ein aggressiver Trump in Erscheinung, der immer häufiger von „wunderbaren und furchterregenden Waffen“ und von Opfern sprach, die als „Kollateralschaden“ galten. Dazu zählte er die Tötung von 32 kubanischen Soldaten, die den venezolanischen Präsidenten in der Nacht zum 3. Januar beschützten. Es folgten die B2-Angriffe auf den iranischen Bunker nördlich von Teheran und am Samstag die großangelegte und präzise Operation zur Ermordung des iranischen Regimechefs Ayatollah Ali Khamenei sowie des gesamten iranischen Militär- und Geheimdienstapparats.
Was genau beinhaltet dieser Krieg von Donald Trump und welche Folgen wird er in der Welt haben, und wie wird sich die Reaktion darauf in unserer Region, einschließlich Albanien, manifestieren?
Donald Trump gelangte in seinem Land nicht aufgrund seines politischen Geschicks und seiner Raffinesse an die Macht. Er ist Teil einer sehr einflussreichen Lobby in den oberen Rängen der US-amerikanischen Industrie und des Finanzwesens.
Wer hat, sei es zum ersten Mal im Jahr 2016 oder für die zweite Amtszeit im Jahr 2020, detaillierte und sehr präzise Strategien entwickelt, wie er den Sieg erringen und was er tun würde, wenn er an die Macht käme?
Bei den letzten Wahlen veröffentlichte die konservative Heritage Foundation, finanziert von Silicon-Valley-Konzernchefs, die strategische Plattform „Mandat für Führung: Das konservative Versprechen“, in der dargelegt wurde, was Präsident Donald Trump in seiner zweiten Amtszeit tun würde.
Stimmen aus den unteren Gesellschaftsschichten, wie etwa von den Bewohnern des deindustrialisierten ländlichen Amerikas oder auch vieler Einwanderergemeinden in den USA, waren für den Wahlsieg unerlässlich. Daher wurde mit dem Versprechen des „Weltfriedens“ und der Abschottung Amerikas in seiner „Muschel“ geworben. Dieses Manöver sollte demonstrieren, dass die neue politische Klasse gegen die alte liberale Kaste steht, die Kriege angezettelt und gegen die einfachen Leute gearbeitet hat.
This entire narrative was a facade, because in reality, the most important policy in the US is made by its federal apparatuses. At the top are the State Department and the Pentagon, then the CIA, etc., etc.
Shtetet e Bashkuara, edhe pse hiqen si një vend kapitalist me më pak ndërhyrje shtetërore, kanë administratën federale më të madhe në botë.
Janë rreth 5 milionë persona, të paguar në agjencitë federale, dhe pjesa më e madhe e tyre janë mendje të mprehta dhe studiues eremitë, që hartojnë plane afatshkurtëra, afat mesme apo afatgjata të jetës së Perandorisë më të madhe në botë.
Janë këta aparate, të cilat prej më shumë se një dekade e gjysëm kanë përcaktuar se rreziku më i madh, apo sfiduesi kryesor i SHBA është Kina. E cila ka arritur me shpejtësi të bllokojë fuqinë imperiale të Amerikës, aq sa të gjithë po flasin për ditët e fundit të saj.
Masat e ndërmarra nga Presidenca Trump për të ndalur rrezikun e Kinës morën një fuqi të madhe që nga takimi me Vladimir Putin në bazën ushtarake të Anchorage në Alaskë.
Në atë takim është joshur Putin për t’u shkëputur nga varësia ndaj Kinës, duke i dhënë mundësi për të ruajtur fuqinë e dinjitetin.
Dhe për të sulmuar një armik, lëvizja kryesore është ndërprerja e rrugëve dhe mjeteve të furnizimit.
Operacioni në Venezuelë ishte një goditje tipike kundër Kinës, pasi e gjithë nafta e Maduros shkonte në perandorinë aziatike. Madje një natë para se të kapej Maduro, sapo kishte pritur një delegacion të lartë kinez. Me operacionin në Venezuelë, kufizohet influence kineze në Karaibe, Panama e mbi të gjitha në Meksikë, e cila është një partner i ngushtë i Kinës.
Nga ana tjetër, tërheqja e Pakistanit në gjirin e Bordit të Paqes është një tjetër lëvizje, e cila ka nisur herët, që në kohën kur atje u dërgua ambassador Donald Lu, për të bërë ‘çorap’ udhëheqjen pro kineze.
Disa ditë para ndërhyrjes në Iran, Pakistani sulmoi Aftanistanin, vendin të cilin SHBA ja dorëzoi Pekinit, pasi ky i fundit hipotekoi rezervat e mineraleve të rralla të vendit të egër, por edhe siguroi udhëkryqin e rrugëve energjetike.
Ndërkaq, vrasja e Ali Khameneit, përveç një lëvizje në shumë drejtime, synon bllokimin e partneritetit me Kinën. E cila merr çdo ditë nga Irani 10 milionë tonë fuqi naftë, një sasi gjigande, e domosdoshme për industrinë teknologjike kineze.
Trump, me këto lëvizje synon të vërë në kontroll burimet e rëndësishme të makinerisë gjigande kineze, e ta kondicinojë sa më shumë saraçineskën e rivalit të tij.
Por a mund t’ja arrijë?
A do të sjellin këto operacione që ndërmori objektivin që synon?
Pikërisht kjo është enigma, pasi vrasja e Khameneit mund të sjellë në Iran një kaos të madh, dhe Garda Revolucionare që mund të marrë në dorë pushtetin, mund ta radikalizojë edhe më shumë gjendjen. E vendi mund të përfshihet në një kaos siç ndodhi me Lindjen e Mesme gjatë periudhës së “Pranverës Arabe”. Ku rënia e diktatorëve nuk solli asnjë pasojë pozitive për botën, madje e përkeqësoi.
Schon damals verfolgte Obama dasselbe Ziel, nämlich China zu schwächen, nachdem er Russland als „Regionalmacht“ mit imperialer Arroganz bezeichnet hatte.
Andererseits wird China nicht tatenlos zusehen, sondern mit seinen „sanften“ Methoden reagieren und überall Geld und Einfluss einsetzen. Das ist auch auf dem Balkan geschehen; in Serbien, Nordmazedonien, Montenegro, aber auch im Kosovo und in Albanien – allesamt Länder mit starkem Einfluss.
Gleichzeitig gibt es aber auch die iranische Opposition gegen die Mudschaheddin, die von Miriam Rajavi angeführt wird und zu den Verbündeten des Westens zählt.
Die Cyber-Hetze gegen Albanien war kein Zufall, ebenso wenig wie das Wirken einiger Medienkreise, „Analysten“ und „Professoren“, die die Fernsehsender beherrschen und Iran und China verherrlichen und die „fallenden“ USA angreifen. / Broschüre
Po keshtu ndodh gjithmone,nuk e dini kete,kush eshte ne opozite do "beje"cfare s'ka bere mazhoranca,sa te marrin pushtetin,pastaj pesojne humbje kujtese dhe trampi do jete shkaterruesi I amerikes,ai do e fundosi ameriken nje here e mire!
Artikull brilant, analizë që nuk e gjen as tek Guardian as Washington Posti
Para se te me vriste, e vrava une ate tha me kapadaillek Trump. Tentoi dy here te me vriste, per tu hakmarre ndaj vrasjes se Kasem Sulejmanit. Edhe kur sulmoi para 8 muajsh bunkeret atomik Trump e paralajmetoj se e dinte ku fshihen Kamenej, por kishte refuzuar sherbimet Izraelite per ta vrare. Kush ja dha kete informacion te sakte Trump se Kamebej donte ta vriste? MOSAD apo FSB.Apo te dyja per te qene me e besueshme.
MOSAD eshte pjelle e KGB dhe pike.