FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Bardhyl Çipi, one of the most experienced specialists in our country in the field of Forensic Medicine and Bioethics, their teaching and training of new forensic experts. Some of his patients are: the victim who was killed at the border to escape from the communist dictatorship, but helped by his faithful dog, to discover his hidden corpse, the exiled woman who killed herself out of despair, the citizens of Kosovo killed by the Serbs, because they wanted to live free, so as not to be humiliated and tortured by them, the inhabitants who lived 1500 years ago in Albania, the professor of the University of Tirana robbed and killed, etc.
A book on death and the scientific evidence for the discovery of its different types: murder, suicide, stimulated and forced by the communist regime, murder and genocide against Albanians by their neighbors, fresh or decomposed and skeletonized corpses. Death documents of prominent persons; Kennedy, Lincoln, Napoleon, Lenin, Trotsky, etc., and other events of the deaths of ordinary people. Knowledge of the changes that occur after death and the examination of corpses in the world and in our country, from a historical, ethical, forensic, legal point of view. Some of his recent books are; "Manual of Forensic Medicine" (2015), "Bioethics in Albania nowadays" (2016), "Albanian transition under the lens of forensic medicine" (2018), "Forensic Medicine" (2020).
Anthology of forensic examinations of corpses of various events in our country
Identification of a woman's corpse
In the 1990s, near a city in our country, a corpse in an advanced stage of decay was found in an area where garbage was collected. In the waste of clothes and other items near the corpse, some documents were also found, according to which the corpse should belong to a citizen, who disappeared a few months ago. The autopsy of the corpse proved that it belonged to a female person, aged 30-35 years, etc., data that matched those of this victim.
However, for a more accurate determination of her identity, the odontological examination, in collaboration with dental specialists, had a decisive value. From this examination, it resulted, among others, the presence in the lower jaw of the first and second left teeth, treated as complicated caries, that their crowns were covered with porcelain shells glued together; the lower right first molar was missing before death and was replaced with a porcelain bridge not long before death.
At the dentist who had treated this patient, not long before her disappearance, the laboratory model for performing prosthetic works (the right bridge and the two porcelain cases from the left), as well as the radiographs of these teeth, were found. done before the treatment. By comparing the victim's lower jaw with the laboratory model, a complete match was found.
Similarly, by comparing the radiographs before death with those after death, it was found that the position, length, shape of the roots of these teeth had a complete match between them. In this way, the comparative odontological examination of this case correctly confirmed the identity of the corpse.
Death from negligent gastric ulcer surgery
This event happened in 1986. In January of this year, a 50-year-old patient was operated on in the civil hospital of a city, who had been suffering for a long time from a severe ulcer, with narrowing of the duodenum (the beginning part of small intestine that connects to the stomach), with severe pain and vomiting after eating food.
After leaving the hospital, unfortunately, his health condition, instead of improving, got worse, with an increasingly pronounced weakness; the food as he ate it, he threw it out again undigested.
For this reason, he goes several times to be re-checked by the surgeons who operated on him. In one of these visits, the surgeon tells him: "You have nothing from the operation, you are very well; you just have to be careful with the food". After that he gives him a prescription to take medicine.
After three months, in a state of extreme weakness, he was admitted to the city hospital, but again there was no improvement. In these conditions, he is sent to be re-animated at the first surgery clinic of Hospital No. 2 in Tirana, but already too late. On June 5, 1986, at 6:15 p.m., he dies.
The autopsy revealed that a completely wrong operation had been performed, because after the removal of the ulcerated area, the remaining part of the stomach, instead of being joined to the beginning of the small intestine, was sewn to its end.
As a consequence of this gross carelessness, all the foods that this patient ate, from now on, were not absorbed by the body, since they no longer passed through the small intestines, which, as is known, have the function of absorbing nutrients. But these foods from the stomach passed directly to the large intestine. This led to the gradual and progressive weakening of this patient, until his death.
The fact that these sufferings lasted several months, during which the patient constantly complained to the surgeons who had operated on him and other doctors, adds even more to their guilt. Only a new surgical intervention, which could correct the first operation and everything would have gone well, for this patient. The court that reviewed this case found both surgeons guilty. One was sentenced to several months of correctional labor and the other to probation.
Vrasja e bariut të fshatit Krahës të rrethit të Tepelenës
Në muajin korrik të vitit 1979, unë kam vajtur bashkë me grupin hetimor dhe shefin e policisë së Tepelenës, në fshatin Krahës. Atje, në një parcelë të mbjellë me grurë, përpara se të futej kombajna për kositjen e grurit, kombajneri që bën një kontroll paraprak, zbulon në sipërfaqe të tokës, kocka të shumta njeriu, të shpërndara në një zone, 10-15 metra.
Ato paraqiteshin të ngrëna dhe të shkatërruara si dhe me mbeturina indesh të buta. Ai lajmëron menjëherë policinë dhe pas kësaj u organizua nga hetuesia, ku merrja pjesë edhe unë, si mjek ligjor, këqyrja e e këtyre mbetjeve njerëzore.
Si tani më kujtohet intuita e shefit të Policisë të Tepelenës.
Sapo ai pa kafkën, deklaroi menjëherë se ky është një rast vrasjeje. Unë pas këtij pohimi të tij, e kuptova që ai kishte të drejtë, sepse kafkës i mungonte mollëza e majtë e fytyrës dhe gunga prapa veshit të majtë, të prera drejt, si dhe kishte disa thyerje të tjera në trajta vijore, dëmtime këto të shkaktuara për së gjalli, me mjet të fortë çarës, si p.sh., me një sëpatë.
U dyshua që ky skelet t’i përkiste bariut të këtij fshati, i parë për herë të fundit rreth 25 ditë më parë. Në fakt, një afat kohor kaq i shkurtër, në pamje të parë, dukej se ishte i pamjaftueshëm për një skeletizim, pothuajse të plotë të kufomës.
Në të vërtetë, një dekompozim i tillë kaq i shpejtë i trupit, ndeshet shumë rrallë, por nuk është i pamundur në kushtet e një kufome që qëndron përjashta e pavarrosur, nën ndikimin e drejtpërdrejtë të faktorëve atmosferikë dhe që mund të pësojë veprimin e shqyerjes dhe ngrënies nga kafshët e ndryshme, siç duhet të kishte ndodhur edhe në këtë shembull, ku pjesët kockore u gjetën të ngrëna, të shkatërruara pas vdekjes dhe njëkohësisht të shpërndara.
Ekspertimi i këtij rasti vërtetoi në mënyrë të saktë, se kjo kufomë i përkiste kësaj viktime. Nga ana tjetër, autori i këtij krimi, që u zbulua disa ditë më vonë, tregoi se në kohën që viktima ishte duke kullotur bagëtinë e fshatit, pranë vendit ku u gjet kufoma e saj, ai e kishte sulmuar atë për ta grabitur, duke e goditur disa herë në kokë dhe në pjesën e sipërme të trupit me sëpatë, pohim ky që ishte vërtetuar tashmë edhe nga rezultatet e këtij ekzaminimi mjeko-ligjor.
Një rast i rrallë i një çështjeje civile, të ngatërrimit të dy varreve!
Në qytetin “L.”, me rastin e transferimit të varrezave, ishin hequr nga varret e tyre edhe eshtrat e kufomave të dy personave në moshë të kaluar, përafërsisht të njëjtë, që ishin, njëri, Ali P. dhe tjetri, Adem B., Gjatë këtyre veprimeve, në varrin e ri që mbante mbishkrimin Adem B., ishin vendosur gabimisht, sipas pretendimit të djalit të Ali P., eshtrat e këtij të fundit.
Për këtë gjë, ishte njoftuar vajza e Adem B., por kjo insistonte se në varrin në fjalë, ndodheshin me të vërtetë eshtrat e atit të saj. I ndodhur para këtij refuzimi, djali i Ali P., ngriti një padi me objekt njohjeje të eshtrave të atit të tij, të ndodhura në varrin që mbante mbishkrimin e Adem B.
Gjatë shqyrtimit të çështjes, ka rezultuar se qytetari Ali P., vdekur më 1946, kishte pasur një gjatësi trupore 1.55-160 m., kurse qytetari Adem B., vdekur më 1955, trup më të gjatë, që arrinte 1.75 – 1.80 m. Për zgjidhjen e kësaj padije, u bë ekzaminimi i eshtrave të nxjerra nga varri me mbishkrim Adem B., me qëllim që të përcaktohej se cilës nga këto kufoma (të Adem B. ose të Ali P.) i takonin eshtrat që ndodheshin në varr.
Në ekzaminimin e eshtrave u konstatua se kafka ishte mjaft e dëmtuar dhe disa nga eshtrat e tjera mungonin (shpatulla e djathtë), humerusi, ulna dhe radiusi i anës së majtë, një nga fibulat, si dhe pjesa më e madhe e eshtrave të vogla të duarve dhe këmbëve.
Meqenëse gjatësitë e shtateve të të dy qytetarëve të vdekur, ndryshonin njëra nga tjetra në mënyrë të dukshme: 1.55 – 160 m., për Ali P. e 1.75 – 1.80, për Adem B. dhe meqenëse kafka ishte mjaft e dëmtuar dhe s’mund të shërbente për identifikim, ekspertimi u përqendrua vetëm në përcaktimin e shtatit, në bazë të eshtrave të gjata ekzistuese.
Matjet e gjatësisë së këtyre eshtrave dhanë këto rezultate:
-Humerusi i djathtë 31 cm.
-Ulna e djathtë 25 cm.
-Radiusi i djathtë 23 cm.
-Femuri i djathtë 43 cm.
-Tibia e djathtë 35 cm.
-Fibula e djathtë 33 cm.
Me anën e llogaritjeve të bëra sipas tabelave dhe formulave të njohura të autorëve të ndryshëm, u arrit në përfundimin se; shtati i personit të cilit i takonin eshtrat e ekzaminuara, duhej të ishte i gjatë afërsisht 1.58 – 1.64 m. Kjo gjatësi i afrohej kështu asaj të shtatit që ka pasur Ali P. (1.55 – 1.60 m.) dhe largohej më shumë nga ajo e shtatit të Adem B. (1.75 -1.80 m.).
Në mbështetje të këtij përfundimi gjykata vendosi që eshtrat e varrit të kontestuar, të njiheshin se i takonin kufomës së Ali P. (Rast i Dr. Spiro Çipi dhe Doc. Bashkim Çuberi).
Vdekja e shtetasit italian nga përdorimi i mjekimit të gabuar me sodë buke!
Aplikimi i procedurave të gabuara mjekësore me pasoja fatale ndeshen ende edhe sot. Me hapjen e Shqipërisë në vitet 1990, pas një izolimi të gjatë, është krijuar mundësia, që jo vetëm arritjet e shkencave bio-mjekësore botërore, të aplikohen në vendin tonë, por edhe ushtrimi i keq dhe i ndaluar i mjekësisë në vendet e ndryshme të zhvilluara, të transferohet për t’u përdorur te ne. Kjo ndofta edhe për dobësitë që vihen re në funksionimin e hallkave përkatëse të kontrollit mjekësor të vendit tonë.
Një rast i tillë i spikatur i praktikës mjekoligjore të vendit tonë, i përket çështjes së mjekut italian Tullio Simoncini, i dënuar dhe i përjashtuar nga e drejta për të ushtruar profesionin e mjekut në Itali, për arsye se nga mjekimi me sodë buke, që kishte përdorur për sëmundjen e kancerit në Itali dhe Hollandë, kishte shkaktuar vdekjen e disa të sëmurëve.
Sipas Simoncinit, kanceri është një infeksion kërpudhor (kërpudha candida), që zhvillohet në një mjedis biologjik me reaksion acid, prandaj Simoncini gjeti metodën e mjekimit, duke ndryshuar ph dhe për pasojë pretendonte të ndërpriste zhvillimin e tumorit, apo ta mjekonte atë. Për këtë qëllim, ai përdori perfuzione të solucionit të sodës së bukës, në përqindje të lartë.
Ai ka deklaruar që këtë mjekim, e ka përdorur për 20 vjet dhe shumë nga pacientët e tij janë shëruar, madje edhe kur mjekët e tjerë kishin parashikuar një ecuri vdekje-prurëse. Por teoria e tij, e papranuar nga shkenca mjekësore, është e gabuar, sepse soda e bukës, e futur në trupin e njeriut në doza të mëdha, çrregullon në mënyrë të ndjeshme ekuilibrin mineral dhe shkakton vdekjen e pacientit, siç kishte ndodhur edhe në rastet për të cilat, ai u dënua.
Nga ana tjetër, kjo procedurë mjekuese, nuk i është nënshtruar testeve eksperimentale me metoda shkencore.
Në vitin 2011, ky mjek, nëpërmjet mashtrimit në instancat drejtuese të shëndetësisë së vendit tonë, u regjistrua nga ‘Urdhri i Mjekut Shqiptar’, si mjek diabetolog dhe onkolog për llogari të Klinikës Mjekësore “Zoja e Këshillit të Mirë”.
Në vitin 2012, ai aplikoi në një spital privat të Tiranës, metodën e tij të mjekimit të sëmundjes së kancerit, me sodë buke, te një shtetas italian 27 vjeç, që vuante nga sëmundja e rëndë e tumorit në tru. Pas kryerjes së procedurës të futjes së sodës së bukës në trupin e tij, gjendja shëndetësore e pacientit është rënduar: dhimbje koke, të vjella, atakë të vogla epileptike, nxirrje të fytyrës, deri sa vdiq gjatë rrugës, për në Qendrën Spitalore Universitare të Tiranës.
Nga të dhënat e shtypit, autopsia mjeko-ligjore përcaktoi se vdekja e tij, ka ardhur nga edema pulmonare akute, në një person me tumor malinj të trurit, i trajtuar me bikarbonat natriumi (sodë buke). Rasti u konsiderua nga mjekësia ligjore dhe prokuroria shqiptare, si një mjekim i pakujdesshëm, në formën e neglizhencës, pasi ky mjekim nuk njihet nga protokollet bashkëkohore, që çoi në vdekjen e të sëmurit. Gjykatat shqiptare e dënuan mjekun fajtor në vitin 2015, me burgim, për një vit e gjysmë dhe heqje të të drejtës së profesionit, për 6 muaj.
Ky rast tregon, se për shëndetësinë e vendit tonë, është e nevojshme të forcohet kontrolli nga instancat përkatëse, për pranimin e mjekëve të huaj, që ushtrojnë mjekësinë te ne, përfshirë këtu edhe shqyrtimin nga Komiteti i Etikës të Protokolleve të Mjekimit, për rastet e përdorimit nga mjekët e huaj, të procedurave mjekësore që mund të jenë të gabuara.
Vrasja e djaloshit të shkollës së “Qytetit të Nxënësve” në Tiranë
Kjo ngjarje ka ndodhur në vitet 1980, në shkollën së mesme të “Qytetit të Nxënësve” në Tiranë, ku janë arsimuar nxënës nga të gjitha rrethet e vendit tonë. Në një ditë me kohë të mirë, në orët e pasdites, në oborrin e konviktit të kësaj shkolle, qëndronin të ulur bashkë, nxënësit nga rrethet e ndryshme të vendit.
Një prej djemve i një prej klasave të larta, të cilit i druheshin dhe i bindeshin të gjithë nxënësit e tjerë, për shkak të sjelljes arrogante dhe të dhunshme që shfaqte, i drejtohet një djali të urtë të vitit të parë, duke e urdhëruar, që të ҁohej menjëherë dhe t’i blinte një paketë cigare. I prekur nga toni ofendues i këtij urdhri, nxënësi i vitit të parë nuk pranon.
Pas këtij refuzimi, nxënësi i dhunshëm, i sulet djalit të vitit të parë, duke e goditur pa pushim me grushta dhe shkelma, deri sa humbet ndjenjat dhe vdes rrugës, duke u shpënë në spital. Në këqyrjen dhe autopsinë e kufomës, u vunë re shenja të pakta dërrmishjesh dhe ekimozash, në pjesë të ndryshme të sipërfaqes së jashtme të trupit, ndërsa nga brenda, u vu re grumbullim i një sasie gjaku nën cipën e dytë, që rrethon nga jashtë trurin (hemorragji subaraknoidale).
Nga ky konstatim, në fillim, në aktin e autopsisë, u dha konkluzioni se vdekja kishte ardhur nga hemorragjia, si pasojë e çarjes së ndonjë aneurizme të arterieve të trurit. Aneurizma përbën një zgjerim anësor të mureve të enëve të gjakut, që është një keq formim i lindur, me mure të dobëta, të cilat mund të çahen kollaj nga dhuna ose dhe vetvetiu. Në këtë rast, çarja e kësaj aneurizme, mund të ketë ndodhur edhe për shkak të dhunës nga rrahja.
Familja e viktimës e kundërshtoi me këmbëngulje këtë konkluzion të mjekësisë ligjore; sipas saj, djali i tyre vdiq menjëherë, si pasojë e rrahjes shtazarake. Për këtë arsye, Prokuroria kërkoi kryerjen e një rikspertimi të ri, në bazë të dokumenteve të ҁështjes. Nga shqyrtimi i dosjes hetimore, kishte shumë dëshmi të nxënësve të pranishëm në këtë ngjarje, sipas të cilave, viktima humbi ndjenjat dhe vdiq menjëherë, pas goditjeve me shkelma në trup nga ana e agresorit, sidomos në pjesën e sipërme të barkut, zonë kjo e ndjeshme, për shkak të pleksit solar që ndodhet atje, prapa stomakut.
Këto të dhëna përkojnë në mënyrë të plotë me ato që quhen; ‘vdekje funksionale inhibitore’, të cilat janë vdekje të shpejta brenda disa minutave, nga ndalimi reflektor i zemrës, si pasojë e goditjeve, ndofta jo shumë të shprehura të zonave të ndjeshme të trupit, si zona e përparme dhe e anshme e qafës, e stomakut (ku ndodhet pleksi solar), rreth organeve të jashtme gjenitale mashkullore, etj.
For example, the literature mentions a case that happened during an evening, where a person who was dancing jokingly grabbed his partner by the neck and watched in horror as she fell to the ground and died instantly. People with increased sensitivity of the vagus nerve, or with mental instability, such as fear, emotions, etc., are usually more prone to suffer this type of death. Even in causing the death of this student, predisposing factors of this type of death must have been present, such as; fear, emotions, that appeared during his occupation, with the aggressor.
So, in this case, the violence that was the cause, immediately resulted in the death of the victim. As for the hemorrhage of the brain cells (subarachnoid hemorrhage), which was considered the cause of the victim's death, after the autopsy, this version was contradicted by neurosurgeon specialists. So in consultation with their boss, Dr. Arian Jumari, this type of lethal hemorrhage does not cause immediate death, as it happened in this case.
So the occurrence of hemorrhage under the second covering membrane of the brain, which gives the consequences not immediately, was not related to death. Thus, from the forensic point of view, this case was considered a pure murder. All these presented examples constitute some of the countless forensic examinations, for a very long time, that have served as scientific evidence for the bodies of Justice, mainly in the detection and prosecution of various criminal cases. Memory.al
Lini një Përgjigje