FLASH
Shkruar nga Pamfleti
The story of one of the greatest agents of World War II, who went from being a safe-cracker to a thief of important documents!
The name of an Albanian agent is listed in the biographical dictionary with the espionage personalities who made a name and fame during the 20th century, in the Second World War, a dictionary that provides a lot of data about their lives and activities. The life of the Albanian agent, who is one of the most prominent agents of the 20th century, draws attention. He worked for the Germans during the Second World War, to whom he gave very valuable information. He ranks alongside world-famous agents who made a name in both world wars, such as: Franz Von Papen, Fritz Kolb, Kim Philby, Mata Hari or Anna Maria Lesser.
The life of the Albanian Bazna, from thief to locksmith!
Iliaz Bazna is the name of the Albanian espionage legend, known by the pseudonym "Cicero". He was born in 1904, in Pristina, at a time when the province of Kosovo, but also most of the Balkans, was occupied by the Ottoman Empire. He and his entire family are Albanian in origin, but his education was greatly influenced by Turkish traditions. Bazna said that his father was a devout Muslim and held the title of "mullah". His grandfather and uncles lived during the time of the Young Turks, that is, the New Turks, at the time of Mustafa Kemal Ataturk.
Three of his first cousins, as well as Bazna himself, had studied at a Turkish military academy and managed to excel in their work, so much so that one of them was the mayor of Ankara from 1960 to 1962. But the future agent, Bazna, would be thrown out of the military academy and in 1919, would begin the life of an ordinary criminal in Allied-occupied Istanbul.
He was initially caught stealing weapons from British army depots, and for this he spent part of his life in a penal camp in Marseille. After leaving the camp, he took a job in a factory that produced keys for safes and became a master in this profession, after several failures in his attempts to find work in diplomatic missions.
Secret documents
After working for a Yugoslav ambassador, a British consul, and an American military attaché, he was hired by the British ambassador, Knachbull-Hugesen, in Ankara. Hugesen was “naive” when he thought he was prepared to do anything. In early 1943, the ambassador hired Bazna, a sharp, servile, and cunning man who knew what to do for his master. Bazna, after being forced to leave academia, had become an autodidact and had a good knowledge of several languages, which he spoke fluently. He was meticulous in carrying out all his tasks.
Hugesen appreciated Bazna and trusted him blindly for everything. So, he began to rely on Bazna. Thus, Bazna, within a few months, learned all the habits of the ambassador, even his movements and behaviors. The Albanian became the most privileged and trusted man. He discovered that his employer brought home very important secret documents to study. He even noticed that Hugesen kept the documents in the safe.
Bazna, the master of safe keys, managed to duplicate the keys. He also discovered the combination of numbers of the secret safe and withdrew the documents. So, on October 20, he took them and, using a liquid called "Leica", produced facsimiles of them. It was the time of the Tehran Conference and Bazna not only discovered secret documents related to the Allied operations in Normandy, but he learned many secrets about the danger that threatened the Balkans.
Meeting with the German Ludwig
On the evening of October 26, 1943, Bazna met with a senior official at the German embassy, for whom he had previously worked, and offered him facsimiles of secret documents. The senior German official, known by the pseudonym “Pierre,” had been recruited by the RSHAV, and his name was Ludvig C. Bazna, and he and he worked together in secret. Bazna asked the German for 20,000 pounds sterling in exchange for the information. Germany rejected the Albanian’s request for the moment, saying that it was not ready to give such sums. However, he understood that it was a very important piece of information and insisted on looking at the documents.
Bazna told him that he was not stupid enough to give him the documents before he was paid, otherwise he would sell them to the Soviets. He told the German that he would give him the documents on film, but that it would cost the Germans 15 thousand pounds. Ludwig had 3 days to evaluate the Albanian's offer. Bazna would call Ludwig at the German embassy on October 30, 1943, at 3 pm and would introduce himself on the phone as "Pierre".
Ai do të pyeste nëse Ludvigu kishte ndonjë letër për të. Nëse përgjigja do të ishte negative, atëherë gjermanët nuk do të dëgjonin më kurrë për të. Ishte pak pas mesnate kur vizitori veshi pallton, vuri një kapele që i binte pak mbi sy dhe shkoi te dera ku ndodhej Ludvigu. U ul pranë gjermanit dhe i tha me zë të ulët: “Ju doni të dini se kush jam unë? Jam rekruti i ambasadorit britanik”. Pasi u fut brenda, Bazna në mënyrë të habitshme iu zhduk nga sytë Ludvigut i cili, fillimisht e ndoqi atë nëpër rrugë, por nuk e pa më.
Mëngjesin tjetër Ludvigu ia tregoi historinë e tij ambasadorit gjerman në Turqi, Franc Fon Papen. Por ky nuk u habit, pasi ishte marrë me spiunazh dhe intriga. Kishte rekrutuar spiunë në Amerikë, madje kishte kontaktuar edhe me Mata Harin, me famë, dhe tashmë ishte përfshirë në të gjitha kombinacionet sekrete brenda Rajhut të Tretë. Duke qenë se Turqia ishte një vend neutral, ajo ishte bërë një qendër e spiunazhit, të të gjitha Fuqive të Mëdha.
Si e mori shqiptari emrin “Ciceron”?
Fon Papen i tha Ludvigut, se nuk ishte i autorizuar ta paguante shumën prej 20 mijë sterlinash, për një informacion akoma të pavërtetuar. Për më tepër, ai i tha se ky vendim duhet të merrej nga nivele më të larta shtetërore në Gjermani, pra nga ministri i Jashtëm i Gjermanisë të asaj kohe, Joakin Fon Ribentrop. Ambasadori i dërgoi një mesazh të koduar Ribentropit, ku i shpjegonte situatën dhe i kërkonte shumën prej 20 mijë sterlinash si fillim, ndërsa më pas do të procedohej edhe me shuma të tjera. Shuma duhet të mbërrinte në Ankara, jo më vonë se 30 tetori, përndryshe operacioni do të dështonte. Edhe pse ambasadori nuk e mendonte të tillë, përgjigjja nga Berlini ishte pozitive.
Ludvigu shkoi më pas, sipas urdhrit, në zyrën e ambasadorit. Papeni i tha Ludvigut se; duhej të bënte marrëveshje me atë që tashmë do të quhej “Ciceron”, sipas emrit të marrë nga oratori i famshëm romak, pasi informacioni ishte shumë shpresëdhënës. Ambasadori i tha Ludvigut, se korrieri kishte mbërritur dhe me vete kishte sjellë edhe 20 mijë sterlinat. Megjithatë, ambasadori e këshilloi Ludvigun, që të ishte i kujdesshëm, pasi puna që po bënte ishte me rrezik. Takimi u bë në vendin e caktuar dhe shqiptari i dorëzoi Ludvigut, dy bobina filmike 35 mm.
Ndërsa Ludvigu u zgjat të merrte bobinat, shqiptari i qetë i tha: “Më parë, paratë”. Ludvigu i nervozuar hapi zarfin dhe numëroi paratë. Ai këmbënguli që, gjithsesi, para se t’ia jepte Ciceronit, t’i shihte filmat të zhvilluar, sepse nuk besonte. Ciceroni ra dakord, për të pritur vetëm gjysmë ore. Ludvigu e mori filmin dhe e pa të zhvilluar në një dhomë të errët pranë zyrës së tij. Informacioni përmbante të dhëna të rëndësishme të kohëve të fundit. Ludvigu më në fund vendosi të kryente pagesën.
Që nga ky moment “Ciceroni” vazhdoi ta furnizonte Ludvigun me sekrete shumë të vlefshme, të cilat ai i fotografonte me shumë kujdes dhe i ruante në godinën e ambasadës britanike. Materiali i zbuluar nga “Ciceroni” ishte një thesar sekretesh, duke përfshirë edhe planet e Konferencës së Kazablancës, midis Ruzveltit, kryeministrit britanik, Çërçill dhe liderit nacionalist kinez, Çan Kai Shi. Më pas Bazna u dha gjermanëve edhe planin e Konferencës së Teheranit, midis presidentit Ruzvelt, Çërçillit dhe Stalinit.
Nga detajet që mësuan mbi këtë takim të nivelit të lartë, nazistët kuptuan për herë të parë planet e aleatëve, mbi pushtimin e Evropës. Por komanda e lartë gjermane, pasi i studioi dokumentet e ardhura nga Stambolli, vendosi të mos i pranojë ato si të vërteta, duke arritur në përfundimin se informacioni ishte një sajesë e britanikëve, për t’ua hedhur nazistëve. Plani ishte shumë i mirë për të qenë i vërtetë. Gjermanët në vend të kësaj, i besuan plotësisht informacionit të sjellë nga një agjent i tyre i rekrutuar nga britanikët, i cili njihet në terminologjinë e spiunazhit, si; “njeriu që kurrë nuk ekzistoi”.
Rrjedhja e informacioneve shumë të vyera të “Ciceronit” ndaloi në pranverë të vitit 1944, kur aleatët mësuan se diçka serioze, kishte ndodhur në ambasadën britanike në Ankara. Aleatët e mësuan këtë, jo si rezultat i shërbimit të tyre sekret, por nga goja e vetë ministrit të Jashtëm të Rajhut, Riobentrop, ose e thënë më saktë, nga një spiun aleat, nga të paktët që kishin mbetur në Gjermaninë e asaj kohe. Ky agjent ishte Fric Kolbe, i cili kishte punuar për një kohë të gjatë në administratën naziste, një patriot gjerman, që i urrente nazistët.
Kolbeg kishte arritur të vihej në kontakt prej kohësh, me Zyrën e Shërbimit Strategjik “OSS” dhe shefin e saj, Alen Dallas, në Bernë të Zvicrës, duke i dhënë atij dokumente shumë të rëndësishme. Në fillim të vitit 1944n Kolbeg kishte arritur të de-kodifikonte një telegram të ardhur nga ambasadori Papen, për Ribentropin, në Berlin, ku bëhej fjalë për informacione sekrete të ardhura nga spiuni “Ciceron”, dhe ku thuhej se ky informacion vinte direkt nga zyrat e ambasadës britanike në Ankara. Ai ia kaloi këtë informacion në mënyrë urgjente, Dallesit, i cili ia përcolli më tej në Inteligjent Servisit.
Arrestimi
Pas verifikimeve, Bazna u arrestua në Ankara. Por, nuk pranoi asgjë. Të gjitha pyetjeve që iu drejtuan i përgjigjej me heshtje. Ai kishte arritur të mblidhte në atë kohë një shumë prej 300 mijë sterlinash, në atë periudhë një shumë marramendëse. Ai arriti të arratisej dhe të shkojë në Lisbonë, ku prenotoi një udhëtim për në Amerikën e Jugut. Sapo shkoi në Amerikë të Jugut, “Ciceroni” hapi një llogari bankare, duke depozituar paratë në një bankë të madhe.
He was vacationing in a villa overlooking the ocean, had many servants, a beautiful woman and lived a life of luxury, of a gentleman. He was now the one who had a recruit who served him blindly. This made him rank among the greatest spies of all time. But, ironically, he would not enjoy the new lifestyle he had started for long. South American bankers came to visit him at his villa and informed him that something was wrong with his bank account. Almost all of the British pounds had gone out of circulation. At first he was shocked, but then he came to understand the elaborate “betrayal” of the Germans.
The master spy burst out laughing. His Nazi employers had simply minted counterfeit coins and given them to him. Bazna was arrested and sent to prison, but later miraculously managed to escape and return to Europe. Many books, including his own memoirs, as well as a major film called “Five Fingers,” portray his incredible profile, whose ghost would long haunt the dark corridors of espionage. Like many other spies, he worked for personal gain, but in the end he spent his days in utter poverty, dying in 1971 without a penny in his pocket.
Hitler trusted the Albanian
In about six months, Bazna produced 400 copies of the documents, most of which dealt with plans for major military operations. The German authorities in Berlin, including Hitler himself, had every reason to believe that Bazna's secret documents were authentic, that they were not the product of British intrigue. In general, the reason given for Germany's failure, up to its complete capitulation, was the jealousies and oppositions that existed between the secret service organizations of Ribbentrop, Himmler and Canaris.
But on April 20, in a relatively short time, the British Secret Intelligence Service set up a secure wiretap. Bazna got wind of it and quit his job, leaving as a free man. With a sum of $1.2 million, Bazna was to begin building a luxury Turkish hotel, but he was unable to finish it because all the British banknotes he had received from OPN Bernard turned out to be counterfeit.
Bazna, this time, narrowly escaped prison, accused of counterfeiting currency. He spent the rest of his life in poverty and was unable to receive compensation from the post-war West German government. Working as a car mechanic and as a music teacher (he had had several training courses in the field of opera), “Cicero” died in Istanbul in 1971./Memorie.al
Lini një Përgjigje