FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Ing. Mergim Korça, in Albanian literature, is one of the truly free analysts of the post-communist period, who with his works has broadened and broadened the horizons of readers, has opened and opens new ways to solve problems left pending before our yesterday's society of today. He has written many articles in various forums and newspapers, most of which he has published in the three well-received collections 'Histori te Pashkruara' (268 pg, 2005), 'Shedding Light on Historical Distortions' (247 pg, 2008) and 'Collaborationism and others, let's judge' (515 p, 2014).
Former rulers of the communist regime, such as Nexhmie Hoxha, Ramiz Alia, Liri Gega, Liri Belishova, Rahman Parllaku, etc., targeted them for their shameful and criminal deeds, revealing their inhuman mentality, defamed by communist ideology. In contrast to such politicians, he also portrays the former chairman of the communist group of Shkodra, Zef Mala, whom he had the chance to meet in 1954, after he had been released from prison.
The Malay communist had met opponents of his political ideas, clerics and anti-communists in prison, such as Xhevat Korça. After talking with them, this early ex-communist sobered up and understood the anti-human essence of the communist doctrine, which most ex-communists condemned by the dictator could not do, such as; Liri Belishova, Todi e Liri Lubonja, Fadil Paçrami, etc., etc.
The biggest damage of the communist ideology that the dictator Hoxha implemented, the analyst explains, was the creation of the new socialist man, an immoral, unscrupulous being, who does evil and never asks for forgiveness, a being who has taken power in Albania and he does not ask about the problems of the people, but how to get rich for himself.
Even Dritëro Agolli, the talented and highly praised poet during the time of the dictatorship and the transition, nicknamed the "Patriarch of Albanian Letters", is criticized for the lack of expansion of the perspective of his mentality, for the lack of morality.
At the 10th congress of the PPSh, this deputy severely criticized the "four serious faults", as well as the achievements of his party, but as a member of its former Central Committee, where he had been active for years, he did not seek forgiven for what he had done during the dictatorship and for worse, he turned in the years of transition into a defender of the policy of the Socialist Party, the daughter of the PPSh, so he remained a pen who worked to praise the wrong policy of the party ; PKSh, PPSh, SPSh.
At the same time, Exile has not left without criticizing the mistakes of post-communist rulers, such as Presidents Alfred Moisiu and Bamir Topi, the Deputy Prime Minister and Foreign Minister, Edmond Haxhinasto, etc.
The values of Analytical Exile do not lie only in critical analysis. He is equally attractive when he appreciates prominent writers, such as; Gjergj Fishta, Visar Zhiti, scientists like Dr. Edor Kabashi, the soprano singer, Ermonela Jaho, statesmen and consummate patriots, such as Luigj Gurakuqi, and later, such as Safet Butka, Prenk Cali, etc., etc.
The Exile's writings evoke respect and sympathy for the sons of Mirdita's princely family, such as Gjon Markagjoni and his sons, and for the most suffering among them, Gjon Markagjoni e Ri, whom he appreciates with great respect, for his honesty, pure Albanian morality and their manhood. Respect and love arouse in the reader, even the writings where he appreciates cleric martyrs, such as Father Anton Harapi, Pjetër Mëshkalla, Father Xovani Fausti, etc.
In this vein, there is also the review article published this week in the media by Exile, for the volume with memories published in 2015, written in 1966, by Xelal Staravecka, with the title; "Before the Judgment of History" and published by his son Naim Staravecka. The sharpness of the article writer is shown here through the discovery of the opposite values of the volume, where he shows the lack of values of the addict of communist ideology, the former communist Xelal Staravecka, who raises up the figure of Enver Hoxha, for unknown values, as if he were a a great ideologist and strategist and not, as he really was, a servant of Josif Broz Tito and Stalin.
One of the most loved and respected figures for Mergim Korçë, is that of Baba Rexhepi (1901 - 1995), a Muslim cleric who escaped from dictatorial Albania, founder and leader of the Bektashian Congregation in Taylor, MI, USA. He regularly visited the Reverend Father twice a week as a family, and he is not afraid to show that in his worldview, he has a significant influence from the sermons of this Father, especially from the fundamental teaching, according to which, selfishness is the source of all human evils.
Baba Rexhepi, was one of the persecuted of the Albanian communist dictatorship, who, following the life of an honest cleric in the USA, had also reached some of his own thoughts, to witness the essence of the evil that came to Albania. "First," he said, "from the monstrous crimes that began during the Anti-Fascist War, then from the unprincipled war against religious beliefs and further, from the rise in cult and blind obedience to the dictator's personal leadership." When the sense of morality is lost, - emphasized Baba Rexhepi, - the way is opened for all the evils of this world".
As a motto for everyone's mentality, Mergimi appreciates the words of this preacher: "Honest is the one who changes his thoughts, to unite them with the truths." But dishonest is the one who changes the truths, to unite them with his thoughts...! I have nothing else to do but to have mercy and forgive, while it is up to society to judge based on the truth and to decide based on justice".
Fusha ku shkëlqen me dritë verbuese mprehtësia analitike e Mërgim Korçës, është fusha e historisë së Shqipërisë, e periudhës së Luftës së Dytë Botërore dhe pas saj, përmes një vargu polemikash me profesorë e akademikë, pra me përfaqësuesit e niveleve të larta të shkencave historike shqiptare. Pa pasur formimin shkollor të një historiani, por duke ecur në rrugën e tij autodidakte, përmes leximesh të shumta në gjuhët që zotëron, ndihmuar prej logjikës së tij të fortë, ndershmërisë dhe bindjeve solide demokratike, Mërgimi hartoi një varg analizash polemike, me akademikët Kristo Frashëri e Arben Puto, me profesorin Paskal Milo, etj.
Ai vë në dukje se vlerësimet që këta personalitete dhe të tjerë, kishin dhënë gjatë kohës së diktaturës, për ngjarjet e ndryshme të popullit shqiptar, ishin të gabuara, për shkak të politizimit. Kurse vlerësimet që po këta persona, vijonin t’u jepnin atyre ngjarjeve edhe mbas vitit 1992, njësoj si në kohën e diktaturës, për Mërgimin dëshmonin, se ata kishin mbetur skllevër të mendësisë komuniste, se u mungonte kuraja për të pranuar, se dikur kishin gabuar.
Kur fakte të rinj ishin bërë të njohur dhe kur ishin botuar interpretime ndryshe, qëndrimi i njëjtë i këtyre akademikëve dhe kolegëve të tyre, në radhë të parë buronte nga mungesa e karakterit, nga prishja e ndërgjegjes, që këta studiues e kishin pësuar gjatë regjimit komunist.
Variantet e Kolaboracionizmit dhe qëndrimi që duhet mbajtur ndaj tyre
Një nga temat më të rrahura në shkrimet e analistit Korça, është çështja e kolaboracionizmit, interpretimi i të cilit, e ndan atë prej gjithë atyre, që e kanë përdorur dhe interpretuar para tij. Sqarimi i tij për kolaboracionizmin shqiptar, përbën një nga sfidat më të mëdha që ky analist, u ka bërë studiuesve tanë të historisë së Shqipërisë. Kurse studiuesve të etnologjisë shqiptare, ky analist i ka bërë të skuqen, me analizën e hollësishme që ai i ka bërë kapitullit “VRASA” të Kanunit të Maleve.
Liderët e PKSh-së / PPSh-së, literatura politike dhe ajo shkencore e kohës së diktaturës komuniste dhe pas saj, e shpallën dhe e luftuan dukurinë kolaboracionizëm, bashkëpunim me pushtuesin, si të keqen më të madhe të kohës së Luftës së Dytë Botërore, si gogol për të manipuluar popullin dhe për të fshehur bëmat e tyre të ulta.
Veprimtarë të spikatur të çështjes kombëtare, të cilët shumë e shumë vjet që nga Rilindja, punuan për të mirën e atdheut, duke rrezikuar jetën dhe duke shkrirë pasurinë e tyre, gjatë Luftës së Dytë Botërore, për të shpëtuar ç’ mund të shpëtohej nën pushtimin italian, ose atë gjerman, pranuan të bashkëpunonin me pushtuesin, duke marrë detyra të larta qeveritare, të cilat i ushtruan për një vit, ose diçka më gjatë, por si rregull, vetëm në interes të vendit.
T’i fusësh në një “thes”, qeveritë që u krijuan gjatë pushtimit, si qeverinë e Shevqet Vërlacit (prill 1939 – dhjetor 1941) me qeverinë e Mustafa Merlika Krujës (dhjetor 1941 – janar 1943), apo me Këshillin e Regjencës, që krijoi Parlamenti Shqiptar gjatë pushtimit gjerman (tetor 1943 – tetor 1944), me përfaqësues; Mehdi Frashërin, Lef Nosin, Pater Andon Harapin dhe Fuat Dibrën, është miopi shkencore dhe poshtërsi politike.
Është miopi shkencore dhe poshtërsi politike, sepse qeveritë e vërteta kolaboracioniste, si ajo e Vërlacit, e pranuan bashkëpunimin, thjesht për interesa kolltuku, kurse Qeveria Merlika dhe Këshilli i Regjencës, e pranuan bashkëpunimin me pushtuesin, për të mirën e atdheut dhe jo për interesa kolltuku. Anëtarët e këtyre qeverive, biografinë atdhetare të të cilëve, Mërgimi e shpalos me fakte, dëshmon qartë se ata vunë peng nderin dhe atdhetarinë e tyre, për të mirën e kombit dhe jo për përfitime personale.
Mbështetur në fjalorë të ndryshëm dhe në të dhëna historike nga historia e shteteve të ndryshme të Europës, si Franca, Danimarka, Norvegjia, etj., që përjetuan pushtimin e huaj gjatë Luftës së Dytë Botërore, Mërgimi shtjellon termat; “kolaboracionizëm” dhe “kuisling”, si koncepte dhe duke u mbështetur në të dhëna konkrete historike, arrin të sqarojë se në Shqipëri, nuk kemi pasur asgjë të ngjashme me Kuislingun e Norvegjisë dhe se në jetën shqiptare, duhet të dallojmë dy lloje kryesore kolaboracionizmi:
1. Kolaboracionizëm për të mirën e atdheut dhe
2. Kolaboracionizëm, për interesa egoiste personale pushtetdashëse.
Dhe këtu analisti Mërgim Korça, nuk ka fare parasysh një kolaboracionist të caktuar por, duke u mbështetur në materiale arkivore, në artikuj e fjalime të udhëheqësit kryesor të PKSh-së, shpalos qartë e bindshëm se; Enver Hoxha, me kërkesat e tij për bashkimin e Shqipërisë me Jugosllavinë, botuar në plenume të PKSh-së dhe me nënshtrimin total ndaj Bashkimit Sovjetik të diktatorit Stalin dhe ndaj Kinës së Mao Ce Dunit, nuk ka qenë gjë tjetër, veçse një kolaboracionist për interesa egoiste personale, për mbajtjen e pushtetit me çdo kusht e, në çdo rrethanë.
Përfundimi i Mërgim Korçës, është i kuptueshëm nga të gjithë: historianët duhet t’i dënojnë parimisht të dy palët e kolaboracionistëve, si; Mustafa Merlikën, Pater Anton Harapin, Lef Nosin, të cilët regjimi komunist i dënoi me pushkatim sepse, bashkëpunuan me pushtuesit fashistë ose nazistë, për të mirën e atdheut, si edhe Enver Hoxën, që bashkëpunoi për 40 vjet, thjesht për interesat e tij egoiste pushtetdashëse, me Josif Broz Titon, Stalinin dhe Mao Ce Dunin, duke e vënë Shqipërinë nën diktatin e tyre komunist antishqiptar.
Por, e gjithnjë ka një “por”, në analizë të fundit, të nxirren përfundime, se kush bashkëpunoi për t’i shërbyer vëndit e, kush për interesa, fillimisht grupi e, në vazhdim, interesa thjeshtë personale!
Disa konkluzione
Ing. Mergim Korça is a representative of the patriotic and modern Albanian intellectual. Yesterday, with his engineering works, he solved many problems of Albanian agricultural mechanics, during the difficult time of the dictatorship. Today, using the opportunities given to him by free life in the USA, he has created a set of valuable works, the results of which should be taken into account by those who are reviewing and rewriting the history of Albania.
This analyst stands out for his encyclopedic knowledge, work as a systematic researcher, special memory, courage, etc.; property that the author of the foreword of the second book, professor Ardian Ndreca, has pointed out very well.
Exile Korça, as the well-known poet and writer, former political convict, Visar Zhiti, has characterized it in the foreword of the third book; "He entered strongly and confidently in the field of analytical writings, with a full baggage of knowledge and single-minded experience, not as a late whim of his, which provided him with the conditions of freedom, but he felt called by the time, to say the truth, where it was not known, was covered or was forgotten, on purpose or not, to discover unknowns of national importance, which give dignity to our history, where it was lost".
His assessment with the title "HONOR OF THE NATION", which he has long deserved, would simply be an honor that today's Albanian government does to itself and not only to this engineer and analyst, who has always opened new paths, for the Albanian economy and mentality.
The Ministry of Culture of the Republic of Albania, these 25 years of transition, has committed, in addition to some good works, a national crime, an anti-culture work, by not showing any interest in the works written and published by the outstanding sons of the diaspora re albanian, like; Prof. Sami Repishti, Mergim Korça, Eugjen Merlika, Pëllumb Kulla, Lek Pervizi, Ruben Avxhiu, etc., etc.
In my opinion, she should create a working group as soon as possible, to realize a collection of selected works, from outstanding pens that have been outstanding during these 25 years, bringing new thoughts about the evolution of the post-communist Albanian mindset and corrected the various mistakes made to our national history, by foreigners and by our politicized historians.
The publication of this column in several thousand copies and its distribution throughout the country, would help the general reader, especially the students of the branches of humanitarian sciences, to use them as complementary literature, for a more sound scientific formation./ Memorie .co.uk
Lini një Përgjigje