FLASH
Shkruar nga Pamfleti
As America retreats, Paris dreams of bringing the once-great nation out of retirement. But France always has a gap between ambition and the means at its disposal.
“France cannot be France without grandeur,” Charles de Gaulle once wrote, but even without it, the country somehow managed to move forward for decades. As its power waned, only its grandeur remained. Many French officials (including the president) today work in former palaces or grand castles.
The annual Bastille Day military parades are worthy of a superpower. Paris has always nurtured the fantasy that the Americans would one day return home, and at that moment the great French nation would come out of retirement and return to power.
And in a frightening way, Donald Trump is making that fantasy a reality. Today, France aspires to lead what you might call the “Little West.” Will it really be able to? I recently spoke to French officials, some of whom work in 18th-century rooms with carved ceilings, about this issue.
The French are congratulating themselves on having been right all along about “strategic autonomy,” their doctrine that Europe should no longer rely on the U.S. for its security. However, they have had to rethink in a panic because they were wrong about something equally big: their friendship with Vladimir Putin.
The treatment of Moscow as a counterweight to Washington dates back to the time of De Gaulle. Although he disliked the USSR as a country (“the cooking there is unimaginable”), he turned to the Kremlin for an alliance.
So did Emmanuel Macron, with the approval of the conservative, pro-Putin French army officers. Days before Putin invaded Ukraine in 2022, French intelligence was still saying he would not take that step.
And the day he did, Volodymyr Zelenskyy called Macron and asked him to tell him to say “Stop!” to his friend. Now France hopes to lead the anti-Putin West. But it cannot do so through military force.
“France always has a gap between ambition and the means at its disposal,” says Guillaume Lagane of Sciences Po University. It ranks ninth in the world for military spending. It spends just 2.1 percent of GDP on defense, or 1.6 percent if military pensions are not included.
It is indeed proud to have the only army in Europe with recent combat experience, but this is mainly in the Sahel. It was forced to withdraw from there too in 2023, just as it has failed in most wars since 1940.
Franca ka një ushtri të kompletuar, të pajisur për të gjitha llojet e luftës, por në miniaturë. Për shembull, mund të grumbullojë ndoshta 5.000 trupa luftarake kundër Rusisë, aspak të mjaftueshme për t’i bërë përshtypje Putinit.
Marina e saj, e financuar pjesërisht për të subvencionuar industrinë e mbrojtjes, nuk do të ishte shumë e dobishme në një luftë evropiane tokësore. Franca thotë se do t’u ofrojë fqinjëve “ombrellën e saj bërthamore”, por ajo ka afërsisht 300 bomba bërthamore, në krahasim me 5580 që zotëron Rusia.
Ajo dëshiron të dyfishojë shpenzimet në mbrojtje, por aktualisht është zhytur në një krizë buxhetore. Franca e di se nuk mund të jetë “grushti” i Perëndimit. Në vend të kësaj, ajo aspiron të jetë “truri” dhe “goja”.
Parisi mendon se ka kulturën strategjike më të sofistikuar të Evropës. Presidenti i saj mund të flasë, në anglisht (ndryshe nga disa nga paraardhësit e tij), me thuajse çdo udhëheqës të huaj, nga Benjamin Netanyahu te mullahët e Iranit dhe Xi Jinping i Kinës.
Zyrtarët francezë thonë se Macron flet çdo dy ditë me Donald Trumpin. Ata zemërohen kur rivali i vetëm i Francës si lidere e “Perëndimit të vogël”, Britania e Madhe, tregon bisedat e saj me Kievin. Ata nuk mendojnë se është vendi për një “konkurs bukurie”.
Por Franca mund të udhëheqë, vetëm nëse e ndjekin të tjerët. Përgjigja e Evropës Lindore ndaj armiqësisë së re Macron ndaj Rusisë është përafërsisht e tillë: “Ju dhe ushtria e kujt?”.
Vende si Polonia nuk mund të presin vite të tëra, për të parë nëse Evropa mund të ndërtojë mbrojtjen e saj. Ato kanë nevojë tani për mbrojtje, dhe shpresojnë që Trump të vazhdojë t’ua sigurojë atë. Evropiano-lindorët, kujtojnë gjithashtu se Franca u largua nga komanda e integruar ushtarake e NATO-s nga viti 1966 deri në vitin 2009, dhe flirtoi me Putinin edhe pas shkurtit 2022.
Evropianët nuk kanë besim tek prioritetet e një vendi, që deri vonë luftonte në Afrikë, dhe që e quante veten një “fuqi indo-paqësore”. Një kolonel francez, më tha se Franca ende nuk është e sigurt nëse lufta për Ukrainën është në interesin e saj kombëtar. Zyrtarët francezë shqetësohen më shumë për rishfaqjen e ISIS-it në Siri, apo pasojat e luftës në Gaza tek një vend me popullsinë më të madhe myslimane dhe hebreje në Evropë. Presidenti i ardhshëm i Francës mund të shqetësohet edhe më pak për Ukrainën.
Admiruesja e dikurshme e Putin, Marine Le Pen, udhëheqëse e ekstremit të djathtë, mund ta pasojë Macronin në vitin 2027. Në vitin 2022, ajo garoi për presidente duke mbrojtur lidhjet më të ngushta midis NATO-s dhe Rusisë, dhe duke premtuar se do të largohej nga komanda ushtarake e NATO-s, megjithëse tani partia e saj thotë se kjo nuk zbatohet në kohë lufte.
Only in 2023 did her party manage to repay a loan from Russian banks brokered by the Kremlin. You can’t lead the West if you can abandon it. The US is not the only country that can suddenly change its mind about Putin. After all, France has done this once. / Adapted from “Pamphlet” from “Financial Times”
Lini një Përgjigje