FLASH
Shkruar nga Roberto Vivaldelli
Tensions between the United States and Venezuela continue to escalate, with the risk of direct armed conflict looking increasingly real. President Donald Trump recently imposed a naval blockade on oil tankers targeted by sanctions.
Fears of an imminent conflict in the Caribbean Sea are more real than ever. On December 16, US President Trump announced on TruthSocial a “total and complete blockade” of sanctioned oil tankers entering and leaving Venezuela.
The move, interpreted by international law experts as a potential act of war, followed the seizure of an oil tanker carrying 1.9 million barrels of crude oil and a series of bombings of suspected drug-trafficking ships.
“The Venezuelan Navy is escorting ships leaving Venezuela with oil exports,” Erik Sperling, executive director of Just Foreign Policy, wrote on the X platform. “This could mean that to enforce the naval blockade, the United States would have to take offensive military action against Venezuelan forces. This is a clear violation of the War Powers Act and the Constitution,” he added.
Maduro called the US seizures "piracy" and compared the situation to past interventions in Iraq, Afghanistan and Libya, vowing resistance and calling for the protection of free trade. An attempt to seize an oil tanker escorted by Venezuelan warships could trigger a direct clash between the two countries' navies, which would have unpredictable consequences.
Asked by reporters, the US president declared that Venezuela should return the "stolen oil" to the US. "Venezuela took our oil rights and kicked out our companies. We had a lot of oil there and I want it back," he underlined.
The sirens of war and Trump's silence
On December 17, a persistent rumor, reported by conservative journalist Tucker Carlson during an interview on the podcast “Judging Freedom,” claimed that Trump would announce the official start of war against Venezuela in his address to the nation scheduled for 9:00 p.m. that evening.
Carlson, citing a source in the US Congress, claimed that lawmakers had been informed of an imminent military action. The news immediately went viral on social media and the X platform. However, in his evening speech on December 17 from the Diplomatic Reception Room of the White House, Trump did not mention Venezuela at all.
Ai u përqendrua tek çështjet e politikës së brendshme: kritikat ndaj administratës Bajden, sukseset ekonomike, migracionin dhe shpenzimet shtesë për ushtrinë. Kjo heshtje e çuditshme, e përforcon mundësinë e “ngurrimit” nga ana e presidentit amerikan, ndoshta e ndikuar nga sondazhet që tregojnë mungesën e madhe popullaritetit për një ndërhyrjeje ushtarake kundër Karakasit, madje edhe midis elektoratit të Trump dhe bazës së MAGA-s.
Çfarë lidhje ka nafta me këtë përplasje?
Shtetet e Bashkuara janë një eksportues neto i naftës bruto dhe teorikisht, nuk kanë nevojë të menjëhershme për të siguruar burime të reja. Megjithatë, tensionet kanë të bëjnë me Guajanën, e cila ndodhet në bregdetin verilindor të Amerikës së Jugut dhe kufizohet me Venezuelën në perëndim.
Ajo e ka mirëpritur vendosjen masive të ushtrisë amerikane në Detin e Karaibeve, pranë bregdetit të Venezuelës. Kjo mbështetje buron nga mosmarrëveshja territoriale afatgjatë me Karakasin mbi rajonin e pasur me naftë Esekibo, i cili përfaqëson rreth 2/3 e territorit të Guajanës, por që pretendohet nga Venezuela.
Tensionet u përshkallëzuan, pasi gjiganti amerikan i naftës “ExxonMobil”, zbuloi depozita të mëdha në det të hapur rreth një dekadë më parë. Kompania amerikane, e cila ka operuar në bllokun Stabroek pranë Guajanës që nga viti 2015 - me rezerva të rikuperueshme të vlerësuara në mbi 11 miliardë fuçi nafte - përfiton nga mbështetja e fortë nga Shtetet e Bashkuara, siç dëshmohet edhe nga deklaratat e Sekretarit të Shtetit Marko Rubio.
Ndërkohë Shevron, e cila ka qenë e pranishme në Venezuelë për dekada të tëra, ndjek një qasje më bashkëpunuese me qeverinë e Karakasit, duke prodhuar aktualisht rreth 200.000–240.000 fuçi në ditë në sipërmarrje të përbashkëta, edhe pse në kushte komplekse të operimit dhe sanksioneve.
Siç raportohet nga Responsible Statecraft , në vitin 2007 qeveria venezueliane shtetëzoi fushat e fundit private të naftës në vend. Shumica e kompanive shumëkombësheve i pranuan kushtet e reja, por “ExxonMobil” dhe “ConocoPhillips” rezistuan, duke çuar në mosmarrëveshje që kanë përfunduar në gjykatat e arbitrazhit ndërkombëtar.
Drejtori i atëhershëm ekzekutiv i ExxonMobil, Reks Tilerson, i vlerësoi në rreth 10 miliardë dollarë asetet e shpronësuara. Por një gjykatë e Bankës Botërore e urdhëroi Venezuelën të paguante vetëm 1.6 miliardë dollarë.
Zgjerimi i mëvonshëm i “ExxonMobil” në Guajana - eksplorimi filloi në vitin 2015 nën udhëheqjen e Tilerson - ishte një formë hakmarrjeje, duke shfrytëzuar ujërat e diskutueshme për të hyrë në rezervat që Venezuela pretendon se janë të vetat.
Ky kontekst ndihmon shumë në shpjegimin, të paktën e pjesshëm, të qëndrimit kritik të Shteteve të Bashkuara ndaj Karakasit, duke përfshirë mosnjohjen e zgjedhjeve presidenciale të Nikolas Maduro dhe mbështetjen e saj për opozitën e brendshme.
Kongresi dështon të bllokojë përshkallëzimin
Yesterday, Congress rejected two war powers resolutions aimed at limiting Trump's actions, by votes of 211-213 and 210-216, respectively. Only a few Republicans (including Thomas Massie and Marjorie Green) supported the measures.
Despite the current lack of an official declaration of war - and the failure to declare one, which was expected last night - actions on the ground continue: naval blockade, kidnappings and military pressure at the maximum level.
The Trump administration’s stated goal remains regime change in Caracas, with options including attacks on government targets and special operations. Its reluctance may stem from domestic political considerations, but the lack of opposition from Congress leaves the field open for an escalation that now appears to have spiraled out of control./ Prepared by Pamphlet from “Inside Over”
Trapi sikur nuk donte lufte hahahaha qorrat trampista