FLASH
Shkruar nga Mariano Giustino
More than two years after the murder of Mahsa Amin, disobedience to the law that imposes the veil on women remains unstoppable. The Iranian regime is forced to tolerate and at the same time intensify political repression, arresting Nobel laureate Mohammadi again. The horrific figures of executions show the fragility of a system hated by 80 percent of the population.
Winter for the Ayatollahs has begun. For the first time in nearly 5 decades, Iranian women have managed, through indomitable courage, to assert their right not to be forced to wear the veil, thanks to their “Woman, Life, Freedom” revolution.
The new and stricter “Hijab and Chastity” law, approved last month by Supreme Leader Ali Khamenei and President Pezeshkian, is being flouted, not only in major cities but also in some suburbs. Disobedience to the mandatory veil has become so widespread that it is forcing the regime to loosen its oppressive controls on compliance with the dress code.
The Ayatollahs' goal is to reduce the pressure on society, especially on women, to somehow calm public opinion in the face of the severe economic crisis that threatens to leave the country in darkness and without water, and thus prevent new unrest in the streets.
We are witnessing a cultural and social change at least as old as the Khomeini Revolution. This is the result of the commitment of young people and women, from the periphery to the center, who have tirelessly shown themselves united in an unprecedented harmony.
This is one of the most revolutionary characteristics of the youth rebellion, a spontaneous, non-partisan revolutionary movement, which we can define as “global-local”, influenced by the globalization of modern communication technologies.
At the same time, it is a movement in which internal factors play a fundamental role, with chronic fractures in civil society caused first by the propaganda of the oppressive monarchy that reigned in the country and then by that of the Islamic theocratic regime.
Especially among “Generation Z,” there is an absolute awareness of not giving in to the goal of finally living in an unfree society. This is what now unites the center and the periphery in Iran: the greatest unity in the fight for “democracy,” “rule of law,” “human and minority rights,” and “freedom,” all embodied in the Kurdish motto “Jîn, Jîyan, Azadî” (Woman, Life, Freedom).
Women are showing off their hair, loose or in ponytails, tied in buns or styled, not only on the streets, in markets, cafes and university campuses, but also at concerts held on street corners or in small squares.
Edhe në maratonën historike në ishullin Kish në Gjirin Persik, gratë vrapojnë pa perçe, duke sfiduar arrestimet dhe torturat. Revolucioni në Iran është në zhvillim e sipër dhe jo i shuar si dikur. Heqja e hixhabit është vërtetë një arritje kulturore, por edhe një simbol proteste kundër tiranisë, i krahasueshëm me Murin e Berlinit.
Gratë janë të bindura se “nëse anulohen këto ligje, do të shembet i gjithë sistemi i Republikës Islamike”. Kjo është thirrja e tyre për liri, drejtuar gjithë botës. Dhe jemi vetëm në fazën e parë të revolucionit “Gruaja, Jeta, Liria”, i cili filloi me vrasjen barbare të Mahsa Amini dhe përfundoi me këtë sukses të parë me gratë që zbuluan kokat e tyre.
Por mos gaboni: pavarësisht shenjave të lehtësimit të kufizimeve mbi kontrollin e hixhabit në disa qytete iraniane, pas “Luftës 12-ditore” kundër Izraelit, ndërsa liroi disi kontrollet mbi mbulimin, regjimi zgjeroi në të njëjtën kohën represionin e tij politik me egërsi ekstreme, duke e intensifikuar atë në një nivel që aktivistët, madje edhe disa ish-zyrtarë iranianë, e kanë përshkruar si të pashembullt.
Të premten e 12 dhjetorit, në Mashhad, gjatë përkujtimit të vdekjes së avokatit Kosrou Alikordi, të vrarë nga Garda Revolucionare, forcat e sigurisë arrestuan sërish fituesen e Çmimit Nobel për Paqen, Narges Muhamadi, së bashku me Ali Adinehzadeh, babanë e një protestuesi të vrarë, dhe Sepideh Gholian, Alieh Motalebzadeh, Pouran Nazemi dhe Hasti Amiri.
Ja pra se si Republika Islamike u përgjigjet protestave paqësore: me shtypje. Babai i aktivistit të ri Abolfazl Adinezadeh, të vrarë nga Garda Revolucionare, po mbante arkivolin e avokatit Alikordi, i cili kishte mbrojtur djalin e tij të vrarë, dhe u arrestua në atë kohë për shkak të pjesëmarrjes në ceremoninë funerale bashkë me fituesen e Çmimit Nobel për Paqen, Mohamadi.
Në fillim, ata i vranë djalin për shkak se protestoi kundër vrasjes së Mahsa Jina Amini nga policia e moralit sepse ajo nuk e mbante siç duhet hixhabin, dhe më pas eleminuan edhe avokatin e tij. Dhe tani babai i pikëlluar u arrestua për pjesëmarrje në funeralin në kujtim të të vrarëve: njëri mbështetës i lëvizjes “Gratë, Jeta, Liria” dhe tjetri avokati i tij.
Forcat e sigurisë të armatosura rëndë, e ndërprenë shërbimin mortor me armët e nxjerra nga brezi për të frikësuar të pranishmit, të cilët u rrahën me shkopinj gome dhe më pas u arrestuan. Fondacioni Narges Mohammadi po bën thirrje për lirimin e menjëhershëm dhe pa kushte të të gjithë të ndaluarve.
Protestat kanë rinisur edhe në Sistan dhe Baluçistan, ku Goli Kukan, një grua 25-vjeçare baluçe, i mbijetoi dhunës në familje dhe është planifikuar që të ekzekutohet me varje në litar. Ashtu si shumica e qytetarëve baluçe që jetojnë në rajonin juglindor të Iranit, ajo është pa dokumente sepse anëtarëve të pakicës baluçe u mohohet identiteti i tyre, ndaj nuk kanë certifikata identiteti.
Ata nuk janë të regjistruar në lindje, dhe për këtë arsye janë të privuar nga një sërë shërbimesh themelore si arsimi dhe lëvizshmëria sociale. Midis viteve 2010- 2024, të paktën 241 gra janë ekzekutuar me vdekje në Iran.
Por xhelati nuk pushon kurrë dhe deri më sot, që nga 1 janari i këtij viti janë kryer të paktën 1.900 varje, përfshirë 56 gra: një rekord që nga viti 1988, fundi i luftës Iran-Irak, kur mbi 10.000 njerëz u varën, që të gjithë të burgosur politikë.
Ritmi i varjeve është i shpejtë, gati 6 në ditë. Varjet në sheshe publike janë rikthyer, siç ndodhi në vitet 1980. Të gjitha kryhen në agim, nën britmën “Allahu Ekber”, në kohën e namazit të parë të mëngjesit, kur xhelati ia lidh sytë të burgosurit që ngjitet në trekëmbësh me duart e lidhura pas shpine.
Ai vendos litarin rreth qafës së viktimës, e shtrëngon fort dhe e puth para se boshllëku të hapet nën këmbët e të dënuarit, duke e lënë të varur derisa t’i thyhet qafa. Ato pak sekonda në të cilat ai endet në boshllëk, duke u përpjekur më kot të lirojë duart dhe të lirojë litarin, i duken si një përjetësi.
Në burgjet iraniane, Garda Revolucionare organizon “ceremoni të vërteta varjeje”. Ato synojnë t'i tregojnë publikut fundin e tmerrshëm që u rezervohet atyre që kryejnë krime dhe atyre që kundërshtojnë regjimin islamik.
Shumica e të burgosurve në Iran, janë të burgosur politikë dhe përfaqësojnë komunitetet e shumta etnike dhe fetare të vendit. Qindra të mitur, disa vetëm 12 vjeç, mbahen në qendra paraburgimi të shpërndara në të gjitha provincat.
Ata i nënshtrohen shpesh rrahjeve me kamzhik, goditjeve elektrike dhe dhunës seksuale, për t’i terrorizuar dhe për t’i detyruar familjet e tyre të mos marrin pjesë në demonstrata. Kjo është ajo që shkruhet në raportet shumë të detajuara dhe të dokumentuara të organizatave të ndryshme humanitare, të tilla si Hengaw dhe Amnesty.
Një fazë tjetër e tmerrshme e represionit, është marrja në pyetje për të nxjerrë rrëfime për krime të pakryera kurrë, apo për t’u penduar për veprime të dyshuara që pretendohet se e kanë rrezikuar Republikën Islamike. Në nëntor të këtij viti, të paktën 260 të burgosur u varën në burgjet e Republikës Islamike, gati 9 në ditë, përfshirë anëtarë të komuniteteve Lor, Kurde, Turke, Arabe, Gilak, Baluchi, Tat, Turkmene, Afgane dhe Baha’i.
Prandaj, po shohim një përshkallëzim të shtypjes. Arrestimet dhe zhdukjet janë gjithashtu të përhapura, duke shenjestruar veçanërisht gazetarët, studentët, artistët, avokatët, intelektualët dhe aktivistët e shoqërisë civile.
Disa ditë më parë, aktori Ali Shadman u arrestua së bashku me njëzet persona të tjerë gjatë festës së ditëlindjes së tij. Të gjithë akuzohen për fyerje të etikës publike, ndihmë dhe inkurajim të prostitucionit, konsum dhe posedim pijesh alkoolike.
The regime's goal in this vicious cycle of repression is to "create a climate of terror" to prevent the population from taking to the streets again. After the 12-Day War with Israel, the Islamic Republic is experiencing one of the most critical periods since the Khomeini revolution of 1979.
The network of terrorist groups supported by the Iranian regime in the region, from Gaza to Lebanon and Iraq, has been greatly weakened. At the same time, the decline in the value of the national currency, the rial, high inflation and shortages of energy and water have worsened the country's already difficult economic conditions.
For this reason, President Masoud Pezeshkian was forced to suspend the implementation of the previously passed “Hijab and Chastity” law to “manage widespread discontent.” This is a deliberate contradiction; a kind of social safety valve.
The Iranian Athletics Federation tried to ban the “Kish Marathon” because the women refused to wear the hijab, but to no avail. Five thousand runners on the island of Kish refused the mandatory veil.
The women warned Western media: "This is not a reform, but a revolution. Khamenei has just ordered a harsher crackdown, but women will continue to resist. The regime is over."
Meanwhile, decades of corruption, the misuse of financial resources to feed terrorist organizations such as Hezbollah, Hamas, and Islamic Jihad (branches of the Islamic Republic in the Middle East), and the development of a military nuclear program for world domination (according to Shiite doctrine and Khomeini), have devastated the country's economy, causing an energy and water crisis that has left Iran in darkness and thirst.
Now the Islamic Republic increasingly resembles a failed state; internally divided, criticized and opposed by internal factions of the Pasdaran and the Ayatollahs engaged in a fierce struggle for power.
But Iranians are not keeping quiet. An independent research institute based in the Netherlands has found that over 80 percent of the population wants the end of the Islamic Republic. In the Winter of the Ayatollahs, the central question now is whether the theocratic regime that has ruled Iran since 1979 will endure, transform or disintegrate, and what kind of political order might emerge in its wake./ Pershati Pamphlet from the Huffington Post
Lini një Përgjigje