FLASH
Shkruar nga Ehud Olmert
It seems to me that the policy of inciting hatred, pitting different groups against each other, sowing discord and dividing Israeli society, a policy pursued by Netanyahu for years as a means of consolidating support for him and maintaining power, has increased the chances of a violent confrontation that will tear society apart and topple its regime.
These days there are increasing voices, including my own, calling for an end to the war now. The practical importance of stopping the war in Gaza is about reaching an agreement that would include the return home of all Israeli hostages, dead or alive.
Also, Israel would have to agree to withdraw from the entire Gaza Strip, returning to the border from which its military operation was launched over 6 months ago. Netanyahu must resist his more radical allies, and avoid a Third War with Lebanon. In fact, the war in Gaza ended more than 3 months ago. Because today there are only 2 combat brigades left from the unprecedented number of 28 brigades at the beginning of the attack, in addition to the air power - drones, helicopters and jets - that was there at the height of the operations.
So there is no reason to claim that the war is going on. It is over, so preparations must now begin for the withdrawal from the Gaza Strip, while its control will be handed over to a multinational force, possibly composed of soldiers from the Arab armies, of course including Palestinians loyal to the Authority. Palestinian.
The mission will include soldiers from Egypt, Jordan, the United Arab Emirates, Bahrain
and possibly Saudi Arabia. The chances of such a force being formed and preparing to enter Gaza depend largely on Israel's stance.
So if he is going to leave the entire Strip, gradually and in coordination with this force, accompanied by a declaration of his readiness to start negotiations for a peace agreement with the Palestinians. The latter must be represented by an improved Palestinian Authority with people capable of leading it decisively and continuing to cooperate with Israel on security issues in the West Bank.
Will Mahmoud Abbas lead this authority, as he has done for over 18 years? This is not decided by us, but by the Palestinians. They have worthy candidates who can maintain an efficient and properly functioning system. Of course, the condition for this whole plan is an immediate agreement on the return of all the hostages.
Anyone who thinks their return is possible without a clear and total cessation of war is lying to themselves and the Israeli public. Such a person is deceiving both the families of the hostages and the international actors who are cooperating to reach an agreement that would return them
to their homes.
I have said it in the past and I repeat it now, without any doubt or hesitation: Prime Minister Benjamin Netanyahu is deliberately and knowingly sabotaging any possibility of reaching such an agreement. It has become common to say that Netanyahu wants to bring the hostages home, and is setting conditions that seem reasonable to many Israelis.
It is clear that such conditions are unacceptable to Hamas. But there are many Palestinians who do not support Hamas, and who repeatedly say that without an end to the war, it will be impossible to reach an agreement on the return of the hostages. So this is clear, but it is not in line with Netanyahu's personal interests.
In the event that the UN General Assembly decides to recognize the existence of a Palestinian state, it is clear that this state will be recognized beyond Israel's borders of May 1967. And from that moment on, the Palestinians will refuse to negotiate with Israel. , and will be satisfied with the request that Israel be forced to implement this decision, a request that will be presented to the UN.
And this scenario is not impossible. On the contrary, the issue is on the agenda of a large number of countries, which in the near future will take steps to place it on the agenda of the UN Security Council.
The constant taunting of the Israeli government with the international community, and especially the provocation of our close friends, the US and European countries, may prompt them to support, or at least abstain when such a proposal is put to a vote. .
Under these circumstances, people often ask me what the chances are that Israel will reach an understanding domestically, that such a move would include a withdrawal from most of the territories occupied by Israel since 1967. Is this the possible? Is it practical to evacuate 100,000 Israelis (many of whom are likely to remain in areas annexed by Israel as part of land swaps)?
I believe that a diplomatic solution would leave Israel in control of only 4.4 percent of the West Bank. As a result, a large part of the settlers will remain in the other part. In practice, most of the people identified as settlers in the West Bank live in parts of Jerusalem that lie beyond the 1967 border, such as Ramot, Gilo, etc. The areas that would be annexed to Israel include a large part of the people who are considered to be inhabitants of the territories. Thus, the transfer of the rest of the settlers from the areas to be evacuated to the areas to be preserved and annexed is possible and practical.
Por realizueshmëria e lëvizjeve të tilla varet kryesisht nga krijimi i një mazhorancë që do të mbështeste një qeveri, e cila do jetë e gatshme të arrijë një marrëveshje paqeje, si dhe nga dakordësia e atyre që planifikohen të evakuohen si pjesë e asaj marrëveshjeje. Por besoj se një pjesë të madhe e publikut do ta kundërshtojë vendimin për t’u tërhequr nga Bregu Perëndimor.
E kam fjalën për rezistencën e dhunshme që mund të çojë në përleshje dhe gjakderdhje. Qindra mijëra armë të shpërndara nga Ministri i Sigurisë Kombëtare Itamar Ben-Gvir për këdo që dëshiron të zotërojë një të tillë, mund të shkaktojnë një luftë civile të tmerrshme nga hebrenjtë mesianikë ekstremistë, të cilët nuk e njohin legjitimitetin e një vendimi të qeverisë.
Një rrezik i mëtejshëm po rritet edhe brenda ushtrisë. A është e pamundur të imagjinohet se
disa njësi ushtarake, veçanërisht ato të përbëra nga kolonët, të diplomuar në akademitë fetare paraushtarake si ajo në vendbanimin Eli, ta shohin veten të detyruar të kundërshtojnë urdhrat e komandantëve të tyre për të zbatuar një tërheqje të tillë?
A mos ndoshta disa komandantë do të ndajnë ndjesinë, se urdhri për evakuimin e territoreve është i paligjshëm, një tradhti e vlerave të popullit hebre dhe e shenjtërisë së kësaj toke? A do t’i binden ata urdhrave për t’u tërhequr nga zonat që i përkasin “atdheut”, midis tyre një numër i jo i vogël policësh, të cilët tashmë duken të zellshëm ta përdorin dhunën në shërbim të shefit të tyre Ben-Gvir?
Mua më duket se politika e nxitjes së urrejtjes, vendosja e grupeve të ndryshme kundër njëri-tjetrit, mbjellja e përçarjes dhe përçarja e shoqërisë izraelite, një politikë e udhëhequr nga Netanyahu për vite me radhë si një mjet për të konsoliduar mbështetjen ndaj tij dhe ruajtur pushtetin, i ka rritur shanset për një përballje të dhunshme që do të copëtojë shoqërinë dhe do të rrëzojë regjimin e saj.
Kjo do të shkatërrojë natyrën e tij demokratike, dhe çuar në shkatërrimin e shtetit që e njohim si të tillë prej 76 vjetësh, dhe që shërben si burim krenarie për qytetarët e saj dhe për shumë të tjerë në mbarë globin që e duan atë. Si një njeri që dikur kam pasur përgjegjësinë kryesore për sigurinë e tij, për ruajtjen e stabilitetit dhe natyrës së tij demokratike, besoj se është e pamundur ta shoshësh këtë proces, i cili përbën një kërcënim të prekshëm për Izraelin, dhe të lejosh që ai të përhapet pa duke bërë diçka për ta ndaluar atë.
Ne jemi duke luftuar në frontin ushtarak me një bashkëpunim imponues midis rezervistëve dhe ushtarëve të rekrutuar nga të gjitha shtresat: hebrenjtë ashkenazi dhe mizrahi, fetarë dhe laikë, kolonë, druzë, çerkezë dhe beduinë. Por jashtë fushëbetejës, ne nuk mund të krijojmë një imazh të rremë të unitetit, me ata që tani po përpiqen të përmbysin mënyrën tonë të jetesës demokratike.
People, who tomorrow may be at the forefront of a battle, carrying the weapons that the current government has placed in their hands, in a reckless and irresponsible act, fighting against anyone who does not want to live in an occupying state and persecutes another people with another religion, and in areas that are not meant to be part of the state of Israel.
Therefore, everything must be done to mobilize the demonstrators and get them out into the streets, so that we can do everything possible to remove from the scene not only the leader of the radical fundamentalist camp, but also those who are still use violence to stop hostage families, and those who are against the government. / Adapted "Pamphlet" from "Haaretz"
Note: Ehud Olmert, is the former prime minister of Israel.
Lini një Përgjigje