FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Nobody chooses geographic neighbors. For this reason it is essential to find rules to live with them, such as:
Rule number one: A country like Greece must have a high-level, long-term strategy to deal with a neighbor that often provokes and claims territories and seas – a strategy that must be combined with the country's values and interests. The country should aim for peaceful coexistence and problem solving when and if possible, but it should also be able to meet any challenge by any means possible.
Rule number two: Any compromise must be beneficial to both parties. We talk and, when necessary and possible, we negotiate with the neighbor. We never make concessions known in advance or sweep them under the rug because the other side will take them for granted from the start. And as a result, during the course of the negotiations, he will ask for more. In this perspective, by making concessions and even worse, by announcing a loss of sovereignty, which should not even have been put on the table, the prime minister has made a historic mistake.
Rule number three: A general policy option (debate, negotiation, compromise) is not in the general formulation wrong or right. It is made wrong or right by the context in which it is created and by the conditions of its application. For example, referring Greek-Turkish disputes to an international court (preferably in The Hague) is not wrong or right in itself. It is a mistake if it is done without conditions and preparation. And therein lie the mistakes and shortcomings of the current government.
For the country to go to The Hague, it must have done the proper preparation. He must study all court decisions as well as the publications of the judges' staff and their statements. Also, it must have put its own house in order, including closing all bays (which produce sovereignty), as well as expanding territorial waters to 12 nautical miles in all areas outside diplomatic control. At the same time, the country must open international channels to avoid the interests and views of third countries that want to transit the seas in which the country exercises sovereignty – and not just sovereign rights, as is the case with exclusive economic zones (EEZ) – from involvement in this matter.
As for the EEZs, it can now be certain that the court will take into account the many concessions made by the Greek government to accept all the demands of Italy and Egypt – concessions that will also be sought by Turkey. Furthermore, I believe there is likely to be an agreement between Egypt and Turkey soon on their EEZs, which may well include the part of the sea that the Mitsotakis government mistakenly assured itself was left out of the Greek agreement - Egyptian.
It even seems that the Prime Minister has agreed that Greece will not expand any area without the agreement of Turkey. If this is true, it means that he has abandoned the policy line of not having any further disputes with Turkey beyond the EEZ/continental shelf. And not only did it officially add another dispute, it gave Turkey a say in other Greek areas and not just the maritime ones.
Rregulli numër katër: Turqia duhet të angazhohet të respektojë të gjitha dispozitat e së drejtës ndërkombëtare. Ajo duhet të pranojë plotësisht juridiksionin dhe vendimet e Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë. Me fjalë të tjera, ajo duhet të ratifikojë UNCLOS (Konventa e Kombeve të Bashkuara për të Drejtën e Detit). Përndryshe, si mund t'i besojmë asaj që të respektojë rezultatet e një apeli të tillë? Të mos harrojmë shkeljet e vazhdueshme të rezolutave të OKB-së për çështjen e Qipros.
Pasi Turqia të ketë ratifikuar UNCLOS-in, ajo duhet të tërheqë menjëherë casus belli. Përndryshe, si do të shkojmë në gjykatë? Nën kërcënim? Po sikur Turqia të mos miratojë asnjë vendim?
Rregulli numër pesë: Kur je në marrëveshje me një fqinj, përjashton çdo qëllim irredentizmi. Në rastin e Marrëveshjes së Prespës, Maqedonia e Veriut hoqi dorë që në fillim nga çdo irredentizëm gjeografiko-territorial me bazë popullsie dhe u detyrua të hiqte dorë edhe nga të gjithë irredentizmi tautologjik “modern” historiko-kulturor. Në Marrëveshjen e Prespës, në paragrafin 7, Maqedonia e Veriut pranoi detyrimisht se vendi dhe popullsitë e saj nuk kanë asnjë lidhje me historinë e lashtë greke apo Maqedoninë e Aleksandrit të Madh, e cila ishte dhe është ende greke. Fatkeqësisht, në marrëdhëniet tona me Turqinë, kryeministri ka bërë pikërisht të kundërtën. Ai bëri të ditur se dallimet tona do të kalojnë nga fusha e së drejtës në atë të gjeopolitikës. Duke vepruar kështu, ai na riktheu në irredentizmin e shekullit XIX.
Rregulli numër gjashtë: Përpara se të shihni "të mirën" e një negocimi dhe një marrëveshjeje, nuk duhet hequr dorë, as me fjalë, nga armët e tua, qofshin këto ligjore apo mbrojtëse. Lajmi i keq është se kryeministri pranoi të fliste për çmilitarizimin e ishujve grekë me 40% të territorit qipriot nën pushtimin turk. Duke mos kujtuar se çfarë ndodhi kur brigada greke u tërhoq nga Qipro. Për këtë arsye, unë pohoj se ka shumë lloje kompromisesh. Ka pozitive, kreative, si dhe taktike, të përkohshme, afatgjata, por ka edhe – dhe gjithçka tregon se në këtë rast kemi të bëjmë me njërën prej tyre – kompromise të kalbura e të gabuara.
Rregulli numër shtatë: Nuk duhet t’i përziejmë kurrë çështjet për të justifikuar lëshimet e panevojshme. Partia Demokracia e Re, me pëlqimin e një pjese të SYRIZA-s, pretendon se kryeministri po përgatit “Prespën e Egjeut”. Pyes veten, nëse Prespa ishte një “tradhti”, si mundet kryeministri të ketë një synim të ngjashëm në marrëdhëniet greko-turke? Por le të supozojmë se kryeministri tani pranon që ajo e Prespës ishte një marrëveshje e shkëlqyer, siç shprehet ai në takimet e tij ndërkombëtare, a mund të jetë koha për ta zbatuar atë dhe marrëveshjet shoqëruese të saj? Më e rëndësishmja, është një fyerje ndaj Marrëveshjes së Prespës të sillet si shembull për të justifikuar përgatitjen e dobët të qeverisë për një kompromis të gabuar. Më lejoni të shpjegohem:
Së pari, Marrëveshja e Prespës krijoi të gjitha kushtet për t'i vënë një gur lapidar irredentizmit. Një gjë e tillë jo vetëm që nuk ndodh me “spostimin gjeopolitik a la Mitsotakis” të marrëdhënieve greko-turke, por po riprodhohet gjerësisht.
Së dyti, me Marrëveshjen e Prespës, Greqia mori përsipër të mbështesë dhe deri diku të kontrollojë dhe trajnojë mekanizmat mbrojtës të fqinjit. Përkundrazi, ajo që po përgatit kryeministri parashikon çarmatimin e një pjese të Greqisë me kërkesë të Turqisë.
Së treti, Maqedonia e Veriut si emër dhe status kushtetues erdhi përmes ndryshimeve të parashikuara në mënyrë të detyrueshme në Marrëveshjen e Prespës, në këmbim të lehtësimit të procesit të anëtarësimit të saj në BE. Pyetja është se çfarë saktësisht do të marrë Greqia nga Turqia? Kryeministri dhe stafi i tij argumentojnë se dërgimi i Turqisë në Gjykatën Ndërkombëtare të Drejtësisë është një tërheqje nga ana e saj. Nuk është kështu, sidomos pa kushtet që unë kam vendosur. Për më tepër, ndryshe nga ajo që ndodhi me Maqedoninë e Veriut, qeveria e Demokracisë së Re pranoi riemërtimin e një pjese të madhe të Detit Egje si Turkagean…
Finally, while Greece and North Macedonia made mutually healthy compromises that brought benefits to both sides, in what the prime minister has announced, the benefits have accrued largely one-sidedly to Turkey.
The question is why is this happening? Maybe because some people in the government do not understand the long-term consequences for the country and want to please third parties? Perhaps because some are abandoning the option of equal EU membership and preparing to become Turkey's junior partner? Or, in the end, it could also be because some business interests are being served?/ Kathimerini
Lini një Përgjigje