FLASH
Shkruar nga Pamfleti
It remains unclear whether the calls with the Gulf countries were just a way to justify calling off the attack on Iran, which Trump appeared to have promised Benjamin Netanyahu during their conversation on Sunday, or whether the demands of Arab leaders actually stopped the American military intervention.
For now, the danger seems averted. The attack on Iran will not happen. Donald Trump wrote on Truth Social that: “The Emir of Qatar, Tamim bin Hamad Al Thani, the Crown Prince of Saudi Arabia, Mohammed bin Salman Al Saud, and the President of the United Arab Emirates, Mohamed bin Zayed Al Nahyan, asked me to suspend the military attack on the Islamic Republic of Iran, planned for tomorrow, as serious negotiations are underway and, according to these allied leaders, a completely acceptable agreement will be reached for the United States, for the countries of the Middle East and beyond.
This agreement will ensure, above all, that Iran does not have a nuclear weapon. Out of respect for these leaders, I have directed Secretary of War Pete Hegseth, Chairman of the Joint Chiefs of Staff General Daniel Caine, and the U.S. Armed Forces not to carry out the attack planned for tomorrow. However, I have directed that the military remain prepared for a full-scale attack on Iran at any time if an acceptable agreement is not reached.”
It is unclear whether these diplomatic contacts were just an alibi to call off the attack or whether pressure from the Gulf countries actually influenced Trump's decision.
The first hypothesis seems more plausible, given the relatively limited influence of the Gulf monarchies compared to the pressure of Israeli Prime Minister Netanyahu. Trump has long known that these monarchies fear a resumption of the conflict. Their protests and diplomatic pressure would have had no effect without Trump's own inclination to avoid escalation.
Regarding the demand that Iran not possess nuclear weapons, Trump appears to have softened his stance compared to his previous demand that Tehran suspend its entire nuclear program for 20 years.
Tehran seems likely to accept this condition, also because Iran has not actually pursued the construction of atomic weapons, prohibited by a fatwa from the late Ayatollah Ali Khamenei, which his son Mojtaba has not revoked.
In this context, it is plausible that Trump ordered the preparation of the attack while also considering a later withdrawal, justified by a diplomatic solution. This would serve to avoid pressure from Netanyahu and the most hardline American circles, as well as to demonstrate determination towards Iran to push it towards an agreement on American terms.
Një bllof, por me pasoja potencialisht globale, duke pasur parasysh rrezikun e luftës dhe mundësinë e mbylljes së Ngushticës së Hormuzit. Agjencia Ndërkombëtare e Energjisë ka paralajmëruar për rrezikun e shterimit të rezervave energjetike në rast të një krize të zgjatur.
Qoftë nëse bëhet fjalë për një manovër taktike apo për një vendim real të diktuar nga diplomacia, mbetet fakti se paparashikueshmëria e Trumpit dhe administratës së tij nuk ndihmon procesin negociues. Në situata të tilla, koha është faktor vendimtar.
Zvarritja e ngërçit favorizon Iranin, i cili po shmang kolapsin dhe po konsumon gradualisht kapacitetet politike dhe ushtarake amerikane. Por kjo situatë njëkohësisht shton presionet për rifillimin e armiqësive dhe tentativat për sabotimin e negociatave.
Në SHBA po rritet edhe kundërshtimi publik ndaj një aventure ushtarake kundër Iranit. Sipas autorit, përqindja e amerikanëve që e kundërshtojnë konfliktin është rritur nga 48% në fillim të krizës në afro 60%.
Kjo kundërshti nuk duket se shqetëson Netanyahun dhe aleatët e tij, të cilët janë të gatshëm të përdorin edhe demokratët liberalë për objektivat e tyre politike. Megjithatë, rritja e pakënaqësisë publike ka peshën e saj.
Më i rëndësishëm mbetet shqetësimi brenda establishmentit amerikan për atë që perceptohet si një humbje strategjike përballë një fuqie rajonale dhe për konsumimin gradual të makinerisë ushtarake amerikane.
Një javë më parë këtë shqetësim e artikuloi Robert Kagan, një nga figurat kryesore të lëvizjes neokonservatore amerikane. Ndërsa dje, Max Boot, një nga analistët më të njohur të Washington Post, publikoi një artikull ku rendit “të gjitha gabimet mbi Iranin nga gjeneralët e kolltukut”.
Sipas Boot, SHBA nuk duhet ta rifillojë luftën për shkak të kostove dhe pasojave strategjike, as të përpiqet të thyejë me forcë kontrollin iranian mbi Ngushticën e Hormuzit. Në përmbledhje, ai argumenton se “Presidenti Donald Trump do të bënte mirë të injoronte këshillat më të ashpra dhe të kërkonte një marrëveshje me Teheranin”.
Megjithatë, Boot mbron rikthimin e regjimit të mëparshëm të lundrimit në Hormuz, duke argumentuar se vendosja e tarifave nga Irani për anijet që kalojnë nëpër ngushticë do të përbënte shkelje të parimit të lirisë së lundrimit që SHBA mbron prej shekullit XVIII. Sipas tij, në atë rast, Trump mund të detyrohej të urdhëronte Marinën amerikane të rikthente me forcë situatën e mëparshme.
Aktualisht, kjo qasje rrezikon të çojë sërish në përshkallëzim, pasi Teherani ka njoftuar zyrtarisht se ka arritur një marrëveshje me Omanin për kontrollin e transitit në Ngushticën e Hormuzit dhe mbledhjen e tarifave përkatëse. Autoritetet iraniane e konsiderojnë këtë vendim të pakthyeshëm.
These are the territorial waters of Iran and Oman, so the new regime may be the subject of legal debate, but it has a certain legal basis. The regime of the Turkish straits - the Dardanelles, the Sea of Marmara and the Bosphorus - where the passage of ships is subject to mandatory service fees is cited as a precedent.
"Should we bomb Ankara?" , the author concludes ironically./ Adapted from "Pamphlet" by "Insideover".
Ka mbet I takuar, karakteri dhe mosha kane te bejne shum me natyren e tij, ky do vetem marreveshje sipas nenyres se tij. Aty ku ka frike zbythet. Dava geabitqar, por president i njexshteti qe pat fatin te ishte i madh para sundimit te ketij.