FLASH
Shkruar nga Pamfleti
In "The Final Fall", the book published in 1976, the author correctly predicted the collapse of the Soviet Union, a decade and a half before it actually happened. You have to hope that this time, "prophet" Todd is wrong.
In his latest book entitled 'La Défaite de l'Occident' (The Loss of the West), which is causing a stir in Paris, the French historian and anthropologist Emmanuel Todd has diagnosed the situation where the world is now.
His analysis starts from the fact that the US and the EU have lost the war in Ukraine, as a result of the inability of the United States and Europe to support Kiev sufficiently.
For this explains Emmanuel Todd, the reasons are much deeper.
According to Todd, the causes are to be found in the industrial deficiency of the United States and, above all, in the disappearance of religion in Western societies.
He rejects accusations of poutinophilia or voices that consider him a reactionary. He makes a fine x-ray of the Putin regime, different from what the traditional media presents.
In "The Final Fall", the book published in 1976, the author correctly predicted the collapse of the Soviet Union, a decade and a half before it actually happened. You have to hope that this time, "prophet" Todd is wrong.
Interview for Le Firgaro :
In your book you state the defeat of the West, although the war is not yet over...
Emmanuel TODD. - The war is not over, but the West has come out of the illusion of possible victory in Ukraine. This was evident after the counter-offensive that failed this summer and the inability of the United States and other NATO countries to provide sufficient weapons to Ukraine. Even the Pentagon would agree with me on this observation.
My conclusion about the loss of the West is based on three factors.
First, the industrial shortage
the United States and the discovery of the fictitious character of the American GDP. In
my book, I deflate this GDP and show the root causes of the industrial decline: insufficient engineering training in the US and the general decline in the educational level of this country, from 1965 onward.
More deeply, the disappearance of the American Protestant faith is the second factor influencing the defeat of the West.
My book is essentially a continuation of Max Weber's work, "The Protestant Ethic and the Spirit of Capitalism" (Max Weber). He rightly thought, on the eve of the first world war, that the rise of the West had as its main factor the development of the Protestant world - from England, the United States, united Germany and Scandinavia.
Fati i Francës ishte që gjeografikisht u bashkua në këtë grup kryesor shtetesh. Protestantizmi kishte prodhuar një nivel të lartë arsimor, të paparë në historinë njerëzore, një alfabetizim universal, sepse ai kërkonte që çdo besimtar të ishte në gjendje ti lexonte vetë Shkrimet e Shenjta. Për më shumë, frika nga mallkimi, nevoja për tu ndierë i zgjedhur nga Zoti, nxitën
etikën e punës dhe moralin e fortë individual dhe kolektiv. Bashkë më këtë zhvillim protestantizmi solli edhe një anë negative, ai prodhoi disa nga racizmat më të këqinj që kanë ndodhur ndonjëherë, atë – anti-zezak në Shtetet e Bashkuara ose atë anti-hebre në Gjermani – sepse duke i ndarë njerëzit, në të zgjedhur ose të mallkuar, protestantizmi hoqi dorë nga barazia mes tyre që predikonte katolicizmi.
Por, përparimi arsimor dhe etika e punës sollën një përparim të konsiderueshëm ekonomik dhe industrial.
Sot, mund të mendohet se në mënyrë simetrike, zbehja përfumndimtare e protestantizmit ka shkaktuar një rënie intelektuale, një zhdukje të etikës së punës dhe një lakmi masive (emri zyrtar: neoliberalizëm). Ashtu sikurse protestantizmi ndikoi në ngritjen e perëndimit, zhbërja e këtij besimi po shenjon edhe rënien e tij.
Kjo analizë e elementit fetar nuk dëshmon për asnjë nostalgji personale apo vajtim moralizues: ky është një vëzhgim historik.
Për më tepër, racizmi i lidhur me protestantizmin gjithashtu u zhduk dhe Shtetet e Bashkuara patën presidentin e parë me ngjyrë, Obamën. Për këtë, së paku, mund të gëzojmë.
Dhe cili është faktori i tretë?
Faktori i tretë në humbjen e perëndimit është preferenca e pjesës tjetër të botës për Rusinë.
Kjo ka zbuluar aleatë diskretë ekonomikë ngado. Një fuqi e re, e butë ruse, konservatore (anti-LGBT) filloi të funksiononte, kur u bë e qartë se Rusia po e përballonte mirë tronditjen ekonomike.
Vëzhgimi im si një antropolog dhe jo si moralist i prapambetur, është se moderniteti ynë kulturor duket, në fakt, mjaft i çmendur për botën përreth nesh. Dhe për më tepër, duke marrë parasysh se ne jetojmë nga puna e papaguar e burrave, grave dhe fëmijëve të botës së tretë, morali ynë nuk është aspak i besueshëm.
Në këtë libër, i fundit që do të shkruaj, jam përpjekur ti i shpëtoj emocioneve dhe gjykimeve morale të përhershme duke synuar të ofroj një analizë të paanshme të situatës gjeopolitike. Jam rekur të shqyrtoj shkaqet e thella dhe afatgjata të luftës në Ukrainë.
A mund të flasim vërtet për luftë botërore? Dhe a mund të themi realisht se Rusia ka fituar? Mos jemi më tepër në një formë status quo-je…
Amerikanët me të vërtetë do të kërkojnë një status quo që do t’i lejonte ata të fshihnin humbjen e tyre. Rusët nuk do ta pranojë për dy arsye. Sepse ata janë të vetëdijshëm jo vetëm për epërsinë e tyre të tanishme industriale dhe ushtarake, por edhe sepse njohin dobësinë e tyre demografike.
Putini me siguri dëshiron të arrijë objektivat e luftës duke kursyer jetën e burrave në front dhe ai e përdor kohën në favor të tij.
Ai dëshiron ruajnë arritjet e stabilizimit të shoqërisë ruse. Ai nuk dëshiron ta rimilitarizojë Rusinë dhe është i prirur ta vazhdojë zhvillimin e saj ekonomik. Por nga ana tjetër ai e di mangësinë demografike dhe rënien e lindshmërisë, që do të ndikojnë te rekrutimi ushtarak, i cili, do të bëhet pas disa vitesh (tre, katër, pesë?) më i vështirë. Pra rusët duhet ta mundin Ukrainën dhe NATO-n tani, pa i lejuar asnjë pushim. Le të mos kemi iluzione. Përpjekjet ruse do të intensifikohen.
Refuzimi perëndimor për të kuptuar strategjinë afatgjatë ruse, me logjikën, arsyet, pikat e forta dhe kufizimet e saj, rezultuan një verbëri totale.
Në nivel ushtarak, më e keqja nuk ka ardhur ende për ukrainasit dhe perëndimorët. Rusia dëshiron pa dyshim të rikuperojë 40% të territorit ukrainas dhe të sigurojë një regjim neutral në Kiev. Por tek ne fjalët notojnë në mjegull. Në televizorët tanë, pikërisht në momentin kur Putin pohon se Odesa është një qytet rus, thuhet se fronti urkrainas po stabilizohet…
Për të demonstruar rënien e perëndimit, ju insistoni tek treguesit e vdekshmërisë foshnjore… Pse ka rëndësi kjo statistikë?
Duke vëzhguar rritjen e vdekshmërisë foshnjore ruse midis viteve 1970 dhe 1974,
dhe ndërprerjen e publikimit të statistikave për këtë temë nga sovjetikët, unë gjykova se regjimi komunist atje nuk kishte të ardhme. (Emanuel Todd ka parashikuar rënien e Bashkimit Sovjetik që në mes të viteve 70 në librin “Rënia finale”, 1976).
Prandaj besoj se ky është një parametër i cili e ka provuar veten. Shtetet e Bashkuara janë në këtë pikë prapa të gjitha vendeve perëndimore.
Keq janë skandinavët dhe Japonia. Kjo do të thotë, fare thjeshtë, se ajo që na thuhet për Rusinë është shpesh false: ne na e paraqesin atë si një vend të dështuar, duke theksuar aspektet e saj autoritare, por ne bëjmë sikur nuk shohim se ajo është në një fazë ristrukturimi të shpejtë. Rënia e saj ishte e dhunshme, ama rikthimi është mahnitës. Kjo shifër mund të ketë shpjegimet e saj, por ajo tregon para së gjithash, se duhet të pranojmë një realitet tjetër nga ai që na përcjellin mediat tona. Rusia është sigurisht një demokraci autoritare (e cila nuk i mbron aspak pakicat), ajo ka një ideologji konservatore, por shoqëria e saj po lëviz, po bëhet shumë teknologjike me gjithnjë e më shumë elemente që funksionojnë në mënyrë perfekte.
Duke pranuar këtë realitet unë dua të përcaktohem si një historian serioz dhe jo si një Putinofil. Çdo Putinofob i përgjegjshëm duhet të informohet për kapacitetin e armikut të tij. Gjithashtu unë e theksoj vazhdimisht se edhe Rusia, absolutisht njësoj si perëndimi, të cilin ajo e paraqet si dekadent, ka të njëjtin problem demografik.
Legjislacioni Anti-LGBT i rusëve, edhe nëse ndoshta i pëlqen një pjese tjetër të botës, nuk i ka dhënë mundësi rusëve të lindin më shumë fëmijë se ne. Rusia, sa do që të përpiqet, nuk është imune ndaj krizës së përgjithshme të modernitetit. Nuk ekziston asnjë kundër-model rus.
Megjithatë, nuk është e pamundur që armiqësia e përgjithshme e Perëndimit ta strukturojë dhe ta armatosë me një patriotizëm përbashkues sistemin rus. Sanksionet i mundësuan regjimit rus nisjen e një politike proteksioniste në shkallë të gjerë, që ai nuk do të kishte mundur tu’a impononte rusëve në kushte të tjera. Kjo politike proteksioniste do t’i japë ekonomisë së tyre një avantazh të konsiderueshëm ndaj asaj të BE-së.
Lufta vërtetë e përforcoi soliditetin e tyre shoqëror, por midis tyre ekziston edhe kriza individualiste. Individualizmi i shndërruar plotësisht në narcisizëm nuk zhvillohet veçanërisht në botën anglo-amerikane. Le të guxojmë të përdorim një neologjizëm: Rusia është një shoqëri e individualizmit të kontrolluar, si Japonia apo Gjermania.
Libri im ofron një përshkrim të stabilitetit rus, por, duke shkuar më në perëndim, ai analizon enigmën e një shoqërie ukrainase dikur të kalbur, së cilës lufta i ka dhënë një kuptim të ri për ekzistencën e saj.
Pastaj rrëfimi kalon te karakteri paradoksal rusofob i demokracive të vjetra popullore, më pas tek kriza e BE-së dhe në fund te kriza e Anglo-Saksonëve dhe skandinavëve. Ky marshim drejt perëndimit na bën të ecim, përpara, hap pas hapi, drejt zemrës së paqëndrueshmërisë së botës. Ajo është një zhytje në një vrimë e zezë. Protestantizmi anglo-amerikan ka arritur në një fazë zero të besimit, përtej fazës zombi, dhe kjo
prodhon këtë vrimë të zezë.
Në SHBA, në fillim të mijëvjeçarit të tretë, frika nga zbrazëtia ka prodhuar hyjnizimin e asgjësë, pra nihilizmin.
Ju e lidhni rënien e Perëndimit me zhdukjen e fesë- veçanërisht protestantizmit – dhe ju datoni si fillimin e kësaj zhdukje daljen e ligjeve pro martesave gay…
I have not given any personal opinion on this social topic. I am only doing the work of a sociologist of religion who feels very happy that he has the right indicators to describe the transition of religion from a zombie state to a state of zero.
In my previous books, I introduced the concept of a zombie state of
religion: faith is gone but the morals, values and capacities for collective action inherited from religion continue to exist, often couched in ideological language – nationalist, socialist or communist. Religion has reached, at this beginning of the third millennium, a state of zero (new concept), which I understand by three indicators - I am always looking for statistical indicators to evaluate, both moral and social phenomena:
I am a fan of Durkheim, the founder of quantitative sociology, even more than
Max Weber. In the zombie state, people no longer go to mass, but still continue to baptize their children; the disappearance of baptism is a visible indicator that today we have reached the zero point. In the zombie phase, we still bury the dead, thus always obeying the church's refusal to cremate their bodies; today, the mass spread of incineration is becoming a general habit, more practical and cheaper, so we have reached the zero stage. Finally, the civil marriage of the zombie period had all the characteristics of ancient religious marriages – one husband, one wife, children to be educated. With same-sex marriage, which has no meaning for religion, we break away from the zombie state, and thanks to laws on marriage for all, we have entered the new, zero state of religion.
Haven't you become a little more reactionary over time?
I was raised by a grandmother who taught me that, sexually, all tastes are in nature and I stay true to my ancestors. So, "LGB", welcome. For "T" in, i.e. transgenders is something else. The individuals in question must of course be protected.
But the fixation of the Western middle classes on this ultra-minority issue poses a sociological and historical question. To put on the social horizon the idea that a man can really become a woman and a woman can turn into a man is to assert something biologically impossible, is to deny the reality of the world, is like admitting a lie . Trans ideology is, in my opinion, one of the flags of nihilism that has already engulfed the West.
This destructive impulse does not aim to undo things and people, but also reality itself. But, again, even here, I'm not at all overwhelmed with indignation, or emotion. This ideology exists and I have to integrate into it a historical model. In the age of the metaverse, I cannot say whether my insistence on reality labels me a reactionary./ Taken from Le Figaro
Lini një Përgjigje