FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Analiza e ekspertëve nxjerr në pah kostot e larta, terrenin e vështirë dhe rreziqet strategjike të një ndërhyrjeje amerikane
Operacioni amerikan për shpëtimin e ekuipazhit të një avioni F-15, i cili u godit nga zjarri iranian dhe u rrëzua, po analizohet nga ekspertët si një simulim real i mënyrës se si do të dukej një sulm tokësor i SHBA-së në Iran në kushte të vërteta.
Ndërhyrja për shpëtimin e pilotëve u realizua pothuajse 24 orë pas incidentit, pas një operacioni të mëparshëm që siguroi shpëtimin e pilotit të dytë. Pasi situata është stabilizuar, specialistët theksojnë se nuk kemi të bëjmë me një ngjarje të izoluar, por me një shembull konkret që pasqyron kompleksitetin e një përplasjeje më të gjerë.
Prej afro 10 ditësh, opsioni i një sulmi tokësor po përmendet gjithnjë e më shpesh si një zgjidhje radikale ndaj përshkallëzimit të vazhdueshëm të përplasjeve mes palëve. Megjithatë, një ndërhyrje e tillë nuk është e thjeshtë dhe parashikohet të ketë kosto shumë të larta si në jetë njerëzish, ashtu edhe në financa.
Për të shpëtuar vetëm dy pilotë, Shtetet e Bashkuara u detyruan të dislokojnë një formacion të plotë kërkim-shpëtimi në një zonë lufte aktive dhe nën zjarr armik. Pavarësisht kësaj, gjatë operacionit u humbën tre avionë, sipas disa burimeve.
Informacionet flasin për një HC-130J (me vlerë rreth 50 milionë dollarë) dhe një MC-130J (rreth 115 milionë dollarë). Nëse konfirmohet humbja edhe e një avioni tjetër, kostoja totale e operacionit i kalon 200 milionë dollarët.
Ky fakt ngre shqetësime serioze kur projektohet në një shkallë më të gjerë, duke pasur parasysh se Irani nuk është i krahasueshëm me Irakun apo Afganistanin. Ai përbën një teatër lufte me karakteristika të veçanta gjeografike dhe strategjike:
vargmale që kalojnë 5,000 metra (Zagros dhe Alborz),
lugina të ngushta dhe kalime të kufizuara për lëvizjen e mjeteve të mekanizuara,
zona urbane të dendura të ndërthurura me infrastrukturë të fortifikuar nëntokësore,
zona të parapërgatitura me mbulim artilerie dhe sisteme raketore në pikat kryesore hyrëse.
Ky kombinim krijon një fushëbetejë ku epërsia ajrore nuk përkthehet automatikisht në kontroll mbi terrenin. Çdo lëvizje bëhet më e parashikueshme, e kanalizuar dhe e ekspozuar ndaj goditjeve.
Në të njëjtën kohë, doktrina ushtarake e Iranit mbështetet në strategjinë e mohimit asimetrik, e cila përfshin:
sisteme të shumëfishta të mbrojtjes ajrore (me rreze të shkurtër dhe të mesme, si dhe me drejtim infra të kuq),
shpërndarje të gjerë të armëve portative kundërajrore (MANPADS) që synojnë avionët në lartësi të ulët,
përdorim të raketave balistike kundër bazave të avancuara dhe nyjeve logjistike,
përdorim të dronëve dhe municioneve që qëndrojnë në ajër për të goditur zinxhirët e furnizimit,
integrim të thellë të njësive të Gardës Revolucionare (IRGC), me njohuri të terrenit dhe komandë të decentralizuar.
Në këtë kuadër, analistët ushtarakë theksojnë se një operacion tokësor në shkallë të gjerë do të përballej me sfida serioze. Ndër pyetjet kryesore që ngrihen janë: si do të funksionojnë zinxhirët e evakuimit të të plagosurve nën zjarr të vazhdueshëm; si do të sigurohen korridoret ajrore kur ato bëhen objekt përplasjesh; dhe si do të mbrohen autokolonat dhe misionet e furnizimit.
Sipas vlerësimeve paraprake, një pushtim i plotë tokësor i Iranit nuk do të kushtonte 100 miliardë dollarë, por mund të shndërrohej në një barrë ekonomike shumëvjeçare që tejkalon 1 trilion dollarë. Një kosto e tillë do të kishte pasoja të mëdha politike, veçanërisht në prag të proceseve zgjedhore në SHBA, shkruan Newsbomb.gr.
Përtej aspektit financiar, nuk përfshihet pesha e humbjeve të mundshme njerëzore. Një rritje e ndjeshme e viktimave amerikane do të ndikonte drejtpërdrejt në opinionin publik dhe klimën politike në vend.
Në këtë sfond, Donald Trump ka rifilluar përdorimin e ultimatumeve ndaj Iranit. Ai ka paralajmëruar se SHBA mund të godasë Iranin deri në mbrëmjen e së martës nëse nuk hapet Ngushtica e Hormuzit. Megjithatë, gjatë 15 ditëve të fundit, ai ka shpallur disa afate të njëpasnjëshme, duke i shtyrë ato vazhdimisht.
Kronologjia e deklaratave të tij përfshin:
më 21 mars, kërcënimin për goditje ndaj infrastrukturës energjetike iraniane brenda 48 orëve;
më 23 mars, shtyrjen e afatit pas asaj që ai e cilësoi si “bisedime produktive”;
më 26 mars, zgjatjen e afatit me 10 ditë të tjera;
më 1 prill, pretendimin për kërkesë iraniane për armëpushim, i cili u mohua nga Teherani;
më 4 prill, paralajmërimin se “koha po mbaron” dhe se mbeten 48 orë para një përshkallëzimi të mundshëm.
Këto zhvillime nxjerrin në pah kompleksitetin e situatës dhe pasiguritë që shoqërojnë çdo vendim për një përshkallëzim të mëtejshëm të konfliktit. /Pamfleti/
Lini një Përgjigje