FLASH
Shkruar nga Robert Kelly 
Putin is a permanent opponent of Europe...
The third anniversary of the start of the Ukrainian War is a good time to reflect on the key lessons it has taught us. The conflict itself has largely stalled on the battlefield. Russia has made some progress in the past year, but the costs have been high.
It is reaping a “Pyrrhic victory,” meaning it is losing so much to conquer small new pieces of territory that the war is jeopardizing Moscow’s other strategic interests. Russia, for example, is no longer a strong and credible competitor to China, the United States, or the European Union.
After three years of bloody conflict, it is economically backward and militarily weakened. However, Ukraine is also in trouble. The lack of human resources and ammunition is already well known. And US President Donald Trump has emphasized in aggressive tones that he wants the war to end as soon as possible.
So a peace agreement seems possible soon. I see 5 lessons that this war has taught us so far, which are very valuable for the future:
1. Putin is a perennial adversary of Europe
Russia's open invasion of a smaller democracy provoked a remarkable shift in the rest of Europe. It transformed Russia from a capricious and difficult semi-partner into a geopolitical adversary, something that is now being openly acknowledged.
Russia's relations with the West and its partners will not normalize until current President Vladimir Putin leaves power. Trump may like Putin as a leader, and make many concessions to him when they meet, but others in the West will not have confidence in his commitments.
For at least a generation, European security will focus on containing Russia, and it will happen along similar lines to the Cold War, only this time the balance will be more negative for Russia than last time. The combined economy of NATO countries is 25 times larger than Russia's. And that will be the long-term cost of the war for Russia.
2. Great conventional military power is necessary
Military history repeatedly teaches us that nothing holds territory like infantry. Because Western military doctrine focuses on defense, not conquest, NATO countries tend to have smaller armies than this lesson would suggest.
Nuclear weapons, air-sea battles, counterinsurgency, and so on compete with traditional armies for attention and resources. But as the long-term competition with Russia takes shape, large armies will return to Europe.
Kjo do të ndodhë edhe në Azinë Lindore, sepse qëllimi kryesor i Kinës një rajon është rimarrja e Tajvanit. Nëse ushtria e saj fiton terren në Tajvan, do të nevojitet një forcë e madhe për t’iu kundërvënë asaj. Dhe SHBA-ja, Tajvani dhe Japonia nuk kanë aktualisht burimet e duhura njerëzore për atë mision.
3. “Kurrë më!” është shndërruar në një parullë boshe
Ekspertët, veçanërisht ata në Perëndim, kanë deklaruar prej vitesh se vrasjet masive si masakrat e tmerrshme në Kamboxhia apo gjenocidi në Ruandë, nuk mund të ndodhin më kurrë. Megjithatë, në Ukrainë, ushtria ruse është sjellë në mënyrë të tmerrshme, dhe opinioni botëror kryesisht e ka pranuar atë. Në fakt, nga Moska ka pasur një përpjekje të bashkërenduar keqinformuese, për të sugjeruar se mizoritë e ushtrisë ruse nuk kanë ndodhur.
4. “Evropa” është ende një projekt i dështuar
Pas 3 vitesh luftë në pragun e saj, nuk ka ende një zë të integruar ushtarak evropian. Është e vërtetë se mbështetja e Evropës për Ukrainën e tejkalon mbështetjen amerikane. Por duke pasur parasysh afërsinë e Evropës me Ukrainën dhe kërcënimin rus, një linje e dhënies së ndihmës në një mënyrë më efikase, duhet të ishte zhvilluar shumë më shpejt.
Në vend të kësaj, ndihma evropiane mezi ka arritur të kapërcejë përçarjen midis vendeve, dhe vazhdon të jetë e ulët në krahasim me madhësinë e përgjithshme ekonomike të Evropës. Kur SHBA-ja mbështeti muxhahedinët kundër sovjetikëve në vitet 1980, CIA krijoi brenda pak vitesh një infrastrukturë mbështetëse të shpejtë dhe të mirë-financuar.
Vendet evropiane e të NATO-s, e kanë pasur të vështirë ta arrijnë atë nivel të koordinimit dhe shpejtësie. Presidenti i Ukrainës, po bën thirrje për krijimin e një ushtri evropiane, ndërsa Donald Trump po kërcënon ta braktisë Evropën. Por pas kaq shumë pikash kthese, që supozohej se do të motivonin një qëndrim të integruar të mbrojtjes evropiane, është e vështirë të imagjinohet nëse kjo do të ndodhë ndonjëherë.
Dronët
Nëse roli i madhësisë në fushën e betejës është çuditërisht i pandryshuar, atëherë ndryshimi më i madh janë ndoshta dronët. Vitet e fundit, të gjithë kemi parë pamje nga sulmet me dron në rrjetet sociale. Por kudondodhja e tyre ka qenë tronditëse për shumëkënd.
Dronët e mëdhenj, të ngjashëm me avionët ekzistojnë prej 20 vjetësh, duke mundësuar goditje në distanca të gjata ose mbi horizont. Duke u endur nëpër fushat e betejës së luftës kundër terrorizmit, ato siguruan të dhëna për të lehtësuar sulmet e SHBA nga bazat e largëta.
Por lufta e Ukrainës, i ka shtuar kësaj mbushjen e hapësirës së betejave lokale me të gjitha llojet e dronëve të vegjël të përdorur për goditjet me rreze të shkurtër. Ata janë shpesh të armatosur dhe funksionojnë si mini-blinda ose mini-raketa.
Kjo e përshpejton prirjen afatgjatë, që daton që nga Lufta e Parë Botërore, e luftëtarëve njerëz që tërhiqen gjithnjë e më shumë nga kontakti në vijën e frontit për të luftuar në distancë, sepse fusha e betejës po bëhet gjithnjë e më e rrezikshme.
Other lessons will become apparent after the war is over. But the ones I mentioned above are the five lessons that are most likely to shape European territorial defense and American strategy in East Asia in the next decade.
Note: Dr. Robert E. Kelly, professor of political science at Pusan National University, South Korea.
Lini një Përgjigje