FLASH
Shkruar nga Julian E. Zelizer
The 22nd Amendment was nothing more than an act of revenge against Roosevelt…
US President Donald Trump has been toying with the idea of running for a third term. Sometimes he pretends he’s joking, other times he says he wouldn’t do it, yet on various occasions he’s directly said he’s seriously considering it. At this point in his second term, anyone who doesn’t take Trump seriously when he says something hasn’t been paying attention. His most consistent tactic is to do and say things in broad daylight. Once they come out, they become part of the national conversation. Once they come out, no one can say he didn’t warn them. The more he talks about something, the more likely it is to become normalized.
The main problem for Trump is that he cannot run for a third term. The U.S. Constitution prevents him from doing so. The 22nd Amendment, passed by Congress in 1947 and ratified by the states in 1951, strictly prohibits presidents from serving more than two terms. That was the intent of the amendment. Plain and simple. The only exception is a person who has served less than two years of a term after taking office from his predecessor; he is allowed to run for two more terms.
The text, which is straightforward, is worth reviewing word for word. It states: “No person shall be elected to the office of President more than twice.”
Despite the clarity of the language and intent behind the amendment, if Trump wants to move forward, he will not be deterred. Whether he directly challenges the amendment’s legitimacy or finds some technical trick to circumvent the ban — such as running as vice president and taking office when the winner resigns — the amendment’s strength and the entire constitutional system that supports it will face their greatest challenge.
What is the 22nd Amendment and how did it come about?
The amendment was passed and ratified in response to President Franklin Roosevelt, the Democratic architect of the New Deal, who was elected four times (in 1932, 1936, 1940, and 1944)—to the dismay of Republicans.
By the time Roosevelt defeated Republican President Herbert Hoover in 1932, there had been a settled norm that presidents would never serve more than two terms. The norm was not part of the Constitution. After much debate, the country’s founders had decided that they would not impose any term limits on the presidency. There was little support for the idea, and the Constitution left the final decision to the voters.
President George Washington set the standard. Despite his immense popularity, Washington decided it was important to distinguish American democracy from monarchical systems. Although voters retained the right to re-elect him, Washington argued that there should be self-imposed limits on the length of time a person could hold office. He believed it was healthier for the political system if presidents relinquished their authority and allowed voters to choose a new voice to lead the country.
Presidents James Madison and Thomas Jefferson agreed and entrenched this norm in the early years of the republic. Jefferson, according to political scientist Michael Korzi, "did not see much difference between a long-serving executive in an elected position and a hereditary monarch."
The norm faced numerous challenges before the 1940s. There were repeated attempts on Capitol Hill to propose legislation that would limit the term of the presidency. None of them succeeded. The most serious challenge to the norm in the 19th century, according to historian Stephen Stathis, occurred immediately after voters re-elected Republican President Ulysses S. Grant in 1872.
Grant's supporters were encouraged by his success against opponent Horace Greeley and engaged in private discussions about the possibility of Grant running again. But after the Republicans suffered a poor midterm election in 1874, enthusiasm for another campaign waned. In 1880, Grant attempted to secure the Republican nomination for a third term, but failed in his efforts. And then, in 1908, President Theodore Roosevelt decided not to run after his two terms, given the norm, although he would run as a third-party candidate in 1912.
The real test of the norm came with President Franklin D. Roosevelt. During the Great Depression and World War II, FDR proved to be an immensely popular president. Americans loved to gather around their living room radios to listen to his "fireside chats," and many hung pictures of him above their mantels. Although there were powerful segments of society who strongly opposed his policies, especially business leaders who resented the expansion of government authority over corporations, the vast majority of voters continued to turn to him.
Roosevelt justified his run for a third term in 1940 and a fourth term in 1944 on the grounds that in a time of emergency, it was better for the nation to maintain continuity of leadership. "Don't change horses in midstream," Democrats advised the electorate.
Republikanët ishin të tërbuar. Disa shkuan aq larg sa e krahasuan Roosevelt me udhëheqësit e regjimeve diktatoriale në Evropë, kundër të cilave Shtetet e Bashkuara kishin hyrë në luftë. Në vitin 1940, kandidati republikan Wendell Willkie miratoi një amendament për kufizimin e dy mandateve. Partia Republikane përfshiu propozime për një amendament kushtetues që krijonte një kufizim mandati në partitë e tyre në vitet 1940 dhe 1944.
Pasi FDR vdiq nga një goditje në tru në vitin 1945 dhe Harry Truman u bë president, republikanët përshpejtuan përpjekjet e tyre. Vendimtare ishin zgjedhjet e mesit të mandatit të vitit 1946, kur republikanët rimorën kontrollin e Kongresit për herë të parë që kur e kishin humbur atë në vitin 1932. Përmes fushatave që u përqendruan në çmimet e larta, një ekonomi të brishtë dhe probleme më të gjera me rikonvertimin e pasluftës, republikanët fituan kontrollin e Dhomës së Përfaqësuesve dhe Senatit. Fitorja e tyre ishte një goditje për koalicionin e New Deal të FDR-së.
Ndërsa ekonomia ishte shqetësimi qendror në shumicën e fushatave, shumicat e reja republikane shfrytëzuan shpejt mundësinë për të propozuar një amendament kushtetues që do të siguronte që Truman të kishte vetëm një kohë të kufizuar në detyrë. Interesi për amendamentet kushtetuese nuk ishte një surprizë. Në fund të fundit, kjo ishte një epokë, siç ka shkruar historiania e Harvardit Jill Lepore në librin e saj Ne Populli , kur zyrtarët e zgjedhur ende i përmbaheshin bindjes së themeluesit se Kushtetuta duhet të ndryshonte dhe të përshtatej ndërsa kombi përballej me sfida të reja.
“Megjithatë, nga këndvështrimi i konservatorëve”, shkroi Lepore, “Neni V [i Kushtetutës] dukej disi premtues. Midis viteve 1937 dhe 1960, edhe pse Pakti i Ri u vendos më shpesh, i përqafuar jo vetëm nga Harry S. Truman, por edhe nga Dwight D. Eisenhower, një kundërrevolucion konservator në zhvillim u përpoq të kufizonte pushtetin federal, veçanërisht atë të ushtruar nga degët ekzekutive dhe gjyqësore.”
Menjëherë pas zgjedhjeve të mesit të mandatit, republikanët filluan diskutimet në komision mbi propozimin. Legjislaturat shtetërore të kontrolluara nga republikanët kishin ndërtuar mbështetje për një amendament për disa vite.
Në shkurt, Dhoma e Përfaqësuesve filloi të debatonte për dy propozime. Përfaqësuesi republikan i Illinois, Everett Dirksen, mbështeti një amendament që do të krijonte një mandat gjashtëvjeçar. Përfaqësuesi republikan i Michiganit, Earl Michener, mbështeti një amendament që i kufizon presidentët në dy mandate katërvjeçare.
Përfaqësuesi Emanuel Celler, demokrati me rangun më të lartë në Komitetin Gjyqësor të Dhomës së Përfaqësuesve, mbështeti propozimin e Dirksen, duke argumentuar se një mandat i gjatë do të ishte "më produktiv se dy mandate katërvjeçare, pasi të gjitha negociatat dhe kompromiset e përdorura shpesh me shpresën e rizgjedhjes do të eliminoheshin". Komiteti Gjyqësor përfundimisht mbështeti propozimin e Michener.
Pavarësisht se demokratët e kritikuan propozimin si një sulm hakmarrës ndaj asaj që kishte arritur Roosevelt, Dhoma e Përfaqësuesve e miratoi amendamentin me 285 vota pro dhe 121 kundër. Rreth 47 demokratë, shumica e të cilëve ishin nga Jugu, iu bashkuan të gjithë republikanëve në votimin në favor të amendamentit.
Më 10 mars, Senati hodhi poshtë një konventë kushtetuese për të zgjidhur çështjen. Në vend të kësaj, senatori i Ohajos, Robert Taft, udhëheqësi titullar i Partisë Republikane, dhe demokrati i Merilendit, Millard Tydings, arritën një kompromis që u miratua në Senat më 12 mars.
Versioni përfundimtar e zgjati kufizimin në 10 vjet për një individ që kishte shërbyer më pak se dy vjet pas përfundimit të mandatit të paraardhësit të tij, siç ishte rasti me Truman (i cili u përjashtua). Demokrati i Masaçusetsit, John McCormack, kryetari i ardhshëm i Dhomës së Përfaqësuesve, paralajmëroi: “ajo që po bëjmë sot nuk është nxjerrja e ligjeve për veten tonë, por veprimi në një mënyrë detyruese për brezat e ardhshëm të amerikanëve pasi ne të kemi vdekur dhe të kemi ikur nga kjo detyrë.”
Por demokratë si McCormack nuk kishin kontroll. Pasi Senati i dërgoi Dhomës së Përfaqësuesve versionin e rishikuar, ai miratoi 81 vota pro dhe 29 kundër më 21 mars 1947.
Ratifikimi zgjati disa vjet, duke pasur parasysh se demokratët ngurronin ta mbështesnin këtë masë. Shtetet me shumicë të madhe republikane vepruan relativisht shpejt. Shteteve jugore iu desh më shumë kohë për ta zgjidhur këtë çështje, duke pasur parasysh se rajoni ishte një qytet me një parti. Por sa më shumë që Presidenti Truman mbante një qëndrim proaktiv drejt promovimit të legjislacionit për të drejtat civile, aq më i madh filloi të ishte rënia e kundërshtimit ndaj amendamentit brenda rajonit. Shteti i 37-të, Minesota, mori vendimin e tij më 27 shkurt 1951, duke i siguruar amendamentit numrat e nevojshëm për fitore.
Që nga ratifikimi, shumë presidentë kanë shprehur zhgënjim për faktin se nuk mund të kandidonin për një mandat të tretë. Presidentët Bill Clinton dhe Barack Obama ndanë bindjen e tyre me gazetarët se mund të kishin fituar një mandat tjetër nëse do t'u ishte lejuar ta bënin këtë. Në mesin e viteve 1980, disa nga mbështetësit e Presidentit Ronald Reagan folën më seriozisht për mundësinë e kandidimit për një mandat të tretë.
Vetë Regani shprehu publikisht kundërshtimin e tij ndaj Amendamentit të 22-të. “Mendoj se duhet të ndryshohet sepse mendoj se është demokratike vetëm që njerëzit të jenë në gjendje të votojnë për dikë sa herë të duan”, por pranoi se sipas Kushtetutës ekzistuese, ai nuk mundej.
Michigan Republican Representative Guy Vander Jagt proposed legislation to repeal the amendment, but it failed. Vander Jagt characterized the amendment as "an unnecessary restriction on presidential power and the popular will". Reagan himself noted: "That's what's wrong with the 22nd Amendment. The moment the 1984 election is over, everyone starts saying 'what are we going to do in 1988'". However, Reagan did nothing while in office to promote legislation that would repeal an amendment that he felt was "born of revenge against Franklin Roosevelt".
Yet, despite all the complaints, presidents from both major parties and their supporters accepted the legitimacy of the amendment, its meaning, and the idea that it should be followed. Presidents wondered what they would do if the amendment did not exist, and legislative allies proposed bills trying to overturn it, but everyone lived by the law of the land.
In 2025 , the United States is in a very different place. The 22nd Amendment may be the most important test of the state of the constitutional order under Trump 2.0.
There is another option, however. Rather than wait for such a crisis point to occur, congressional Republicans could show that they are still interested in being a party of law and order and that they are serious about taking on the responsibilities of governing and defending the Constitution. They could state clearly and unequivocally to the president from their party that they will not support him if he decides to try to break the law. But so far, there is little evidence that anyone in the Republican Party is willing to take such a stand. / Adapted from Foreign Policy/
Lini një Përgjigje