FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Don't overanalyze, war on Iran is bad for Russia
There is a view that the ongoing US and Israeli war against Iran serves Russia. Shifting American attention and resources to the Middle East, in this view, makes it easier for Russian President Vladimir Putin to continue the war in Ukraine. Rising oil prices also help fill the Kremlin’s coffers. Washington’s decision to temporarily ease sanctions on Russian oil is an indication of how Russia could benefit from this new war.
A closer look, however, reveals a more complex picture. A more assertive US foreign policy has exposed Russia’s weakness and declining importance. Just as Moscow failed to save its allies in Syria and, more recently, in Venezuela, it is unable to help Iran either. With its global influence eroded, the Russian regime has been reduced to the role of an observer. Despite Putin’s rhetoric, Russia is in fact only a regional power, as US President Barack Obama once declared.
Obama backed away from his “red lines” in Syria, giving Putin the opportunity to strengthen the positions of Syrian dictator Bashar al-Assad and, through him, establish a Russian presence in the Middle East. In contrast, US President Donald Trump has put strong pressure on the Iranian regime. Putin has offered little more than statements of support for a regime that the Kremlin has cultivated for 25 years.
Just a few years ago, the situation looked different. After the Russian invasion of Ukraine in 2022, Iran began supplying Russia with Shahed drones, which were immediately used against Ukrainian cities. In July 2023, at Russia’s insistence, Iran joined the Shanghai Cooperation Organization (SCO), often referred to as an “authoritarian club,” which initially aimed to coordinate China’s and Russia’s interests in Central Asia but has since morphed into a bloc opposed to the liberal international order.
In January 2025, Russia and Iran signed a strategic partnership agreement. Although this agreement does not include a mutual defense clause – unlike the defense treaty between Russia and North Korea, both sides describe it as a step towards deepening relations.
In an article published in April 2024 in the journal Foreign Affairs, Andrea Kendall-Taylor and Richard Fontaine used the term “axis of unrest” to describe the collaboration between Russia, Iran, China, and North Korea to weaken the rules-based international order.
Nëse ky ka qenë qëllimi i tyre, atëherë zhvillimet e fundit mund të konsiderohen si pasojë e kësaj strategjie, një luftë amerikane në Lindjen e Mesme që nuk ndjek rregulla, përveç parimit të vjetër: të fortët bëjnë çfarë munden dhe të dobëtit vuajnë pasojat.
Pikërisht ky përdorim i hapur dhe i drejtpërdrejtë i forcës ka shqetësuar më shumë Kremlinin. Putini më parë ka përdorur justifikime të ndërlikuara për luftën në Ukrainë dhe operacione dezinformimi për të shmangur përgjegjësinë. Ndërsa Trump ka vepruar ndryshe: ka marrë vendime dhe i ka zbatuar drejtpërdrejt, në mënyrë brutale, por të qartë.
Zyrtarët rusë kanë reaguar me deklarata shqetësimi. Ministri i Jashtëm Sergey Lavrov zhvilloi biseda me homologun kinez Wang Yi dhe çështja u ngrit në Këshillin e Sigurimit të OKB-së, pa rezultat. Ndërkohë, SCO uli flamurin në gjysmë shtize në selinë e saj në Pekin për të nderuar vdekjen e liderit suprem iranian, Ali Khamenei.
Ndërsa zyrtarët kanë qenë të rezervuar, analistët rusë kanë shprehur hapur pasiguri. Ish-gjenerali Leonid Reshetnikov deklaroi se sulmi amerikan tregoi se “nuk ka më rregulla”. Analisti Fyodor Lukyanov vuri në dukje se apelimi ndaj së drejtës ndërkombëtare është bërë i pakuptimtë.
Ministria e Jashtme ruse ka tentuar të mbetet relevante duke rikthyer propozime të vjetra për sigurinë kolektive në Lindjen e Mesme. Në praktikë, këto iniciativa kanë shërbyer për të siguruar një rol për Rusinë në konflikte ku ajo nuk ka ndikim real. Megjithatë, në një rajon që vlerëson forcën, këto propozime nuk kanë pasur ndikim.
Ka gjithashtu raportime se Rusia mund t’i ketë ofruar Iranit të dhëna për objektiva ushtarake kundër interesave amerikane në rajon. Nëse kjo është e vërtetë, do të përbënte një kontribut konkret, por të kufizuar. Mund të jetë gjithashtu një mjet presioni për të ndikuar që SHBA të ndalë ndarjen e të dhënave me Ukrainën.
Strategjia aktuale e Putinit duket se është të ndjekë me kujdes zhvillimet dhe të shpresojë që SHBA të përfshihet në një konflikt të gjatë dhe të vështirë. Një situatë e tillë do të rriste tensionet brenda NATO-s dhe do të mbante çmimet e naftës të larta. Megjithatë, për Putinin nuk kanë rëndësi vetëm përfitimet afatshkurtra.
Nëse SHBA arrin të dobësojë ndjeshëm Iranin dhe më pas të arrijë një marrëveshje, pozicioni i saj në Lindjen e Mesme do të forcohej ndjeshëm. Në këtë rast, Rusia dhe Kina do të dukeshin si fuqi që flasin për një rend të ri botëror, por nuk janë në gjendje ta realizojnë atë.
Historia tregon se konfliktet e gjata në Lindjen e Mesme kanë dobësuar SHBA-në dhe i kanë krijuar hapësirë Rusisë. Megjithatë, një luftë e shkurtër dhe e suksesshme për SHBA-në do të kishte efekt të kundërt, duke forcuar besueshmërinë amerikane dhe duke nxjerrë në pah dështimet e Rusisë në Ukrainë.
Ultimately, whether Russia benefits from this war depends on its nature and duration. For now, Putin remains a spectator watching developments and hoping for an unfavorable scenario for the United States. /Adapted from ForeignPolicy /
Lini një Përgjigje