FLASH
Shkruar nga Endy Zemenides
Turkey's opposition to Sweden's NATO membership has rightly angered Ankara's Western allies. But the prospect of a Greco-Turkish war is a much more serious, even existential, threat to NATO.
Recep Tayyip Erdogan will soon start his third term as president of Turkey.
There will be a lot of discussion about whether he won again through "free and fair elections" (in fact he didn't), what this portends for democracy in Turkey (not good things), and whether his victory is really the best-case scenario. good for stability in the region and the security of Greece (it is not).
Since Erdogan's victory in the first round on May 14, there has been some analysis of what kind of foreign policy he will pursue. But perhaps the most urgent question is: "What will he be allowed to get away with?". The answer to this question largely depends on how relations between Washington and Ankara develop.
The most accurate name for the dysfunctional alliance between the US and Turkey comes from the Council on Foreign Relations report entitled: "Neither Friend, Nor Foe." And this feeling exists in both countries. It has been no secret that the Biden administration hoped Erdogan would lose.
A week before the election, members of the US Congress sharply criticized Erdogan and publicly said they hoped to see change in Turkey. Meanwhile, Erdogan and the AKP openly campaigned against US President Joe Biden, labeling the opposition as his favorite party.
From now on, there will be a lot of talk about "restoring relations", we will be reminded that Erdogan has changed course before. It will even be argued that Erdogan may have a very comfortable mandate to make bold decisions about foreign policy.
But these voices are meaningless. Erdogan will not change his behavior. Of course, he will pretend that he is changing, as he knows that this trick often works on American diplomats who are short-sighted and naturally believe that it will be the secretary or assistant secretary or ambassador who finally achieves a diplomatic breakthrough.
During Erdogan's rule, no US administration has challenged his ingrained belief that time is on his side and that if he is stubborn enough, America will turn a blind eye to transgressions.
Pavarësisht provave që presioni funksionon (rasti i pastorit Brunson; bashkëpunimi i fundit nga ana e Turqisë për kufizimin e dërgesave të caktuara në Rusi), Shtetet e Bashkuara nuk kanë ushtruar – apo edhe kërcënuar – presion në mënyrë të vazhdueshme që Erdogan ta marrë seriozisht Uashingtonin.
Në fakt ekziston mundësia për të ringjallur marrëdhëniet me Turqinë. Por kjo mundësi mund të realizohet vetëm nëse Uashingtoni heq nga vetja imazhin e “pajtuesit” kur bëhet fjalë për Turqinë. Ja cilat janë disa nga skenarët që mund të ndodhin:
Rusia
Marrëdhëniet e tensionuara me Erdoganin u shndërruar në një shkëputje reale për shkak të afrimit të tij me Rusinë. Debatet e forta mbi blerjen nga Ankaraja të sistemit anti-ajror rus S400, tronditën edhe fansat më të zjarrtë të Turqisë në SHBA. Dhe megjithëse në fillim kishte shpresë se Turqia do të ishte një aset në mbështetjen e Ukrainës, kjo nuk ka ndodhur plotësisht sepse ajo ka nevojë për Rusinë në disa fronte.
Nëse ne duam që lufta në Ukrainë të mos bëhet një tjetër “luftë e përjetshme”, Ankaraja duhet që të zgjedhë më në fund se cilën anë do të mbajë në këtë konflikt. Sidomos duke pasur parasysh krizën ekonomike me të cilën përballet Turqia, asaj i duhet bërë e qartë se shërbimi si një mekanizëm për shmangien e sanksioneve për Vladimir Putin do të ketë një kosto.
NATO
Të gjithë presin një kthesë të shpejtë të Turqisë, për të miratuar pranimin e Suedisë në NATO. Erdogani e ka zvarritur me aq mjeshtëri dhe me cinizëm këtë çështje, sa ta trajtojë si një lëshim të madh nga ana e tij. Në fakt nuk është i tillë. Ky është një hap i domosdoshëm por i pamjaftueshëm drejt tregimit të solidaritetit të Turqisë me NATO-n.
Ajo që duhet të bëjë të qartë pjesa tjetër e aleancës, veçanërisht SHBA-ja është se ata janë gati ta trajtojnë Suedinë si një aleate, pavarësisht nëse Ankaraja e miraton apo jo hyrjen e saj në aleancë dhe ndoshta të zotohen t’i dërgojnë armë që përndryshe do të ishin të destinuara për aleatët e supozuar si Turqia.
Ti jepet fund përplasjeve në Egje dhe Mesdheun Lindor
Kundërshtimi i Turqisë ndaj anëtarësimit të Suedisë në NATO, ka shkaktuar me të drejtë zemërimin e aleatëve perëndimorë të Ankarasë. Por perspektiva e një lufte greko-turke është një kërcënim shumë më serioz, madje ekzistencial për NATO-n.
Një ndërprerje e përkohshme e fluturimeve ushtarake në zonë, nuk duhet të ngatërrohet me një ndryshim të politikës turke. Dhe dështimi i SHBA-së dhe BE-së për ta detyruar Ankaranë të heqë dorë nga sjellja agresive ndaj Greqisë apo që të tërhiqet nga sfidat e saj absurde ndaj sovranitetit grek, mbështetetet mbi vetëpërmbajtjen e jashtëzakonshme greke për të parandaluar një konflikt që mund të përfshijë dhe NATO-n.
Administrata e Biden duhet të kushtëzojë hapur mbështetjen e saj për prodhimin e avionëve F-16 për Turqinë me përfundimin e kësaj mosmarrëveshje brenda NATO-s. Pa kushte të tilla, Amerika do të inkjurajojë Ankaranë të zhvillojë luftë kundër aleatëve dhe partnerëve amerikanë.
Erdogan do të ndryshojë sjellje vetëm nëse do të detyrohet ta bëjë këtë. Për herë të parë pas një kohe të gjatë, ai mund të kuptojë më në fund se Ankaraja ka nevojë për Uashingtonin më shumë sesa Uashingtoni ka për Ankaranë.
The United States has considerable leverage at this point: the ability to influence the assistance Turkey seeks from the IMF; in the production of F-16 aircraft; on the amount of the fine to be paid for the Halkbank scandal; as well as for energy diplomacy. In the event that the Biden administration will not use this lever, it will not only lose any opportunity to restore bilateral ties, but Turkey-US relations will go from bad to much worse./ eKathimerini
Lini një Përgjigje