FLASH
Shkruar nga Fadil Lepaja 
If there were no exaggerations, after the war, of course, regarding the merits for the liberation of Kosovo, it would quickly be understood why the murderous machinery of Serbia, at that time, could only be faced by NATO, while the KLA was only a thwarted effort , not well developed and as such should be appreciated, respected and reflected in our history books and in society. This makes it possible to have an honest relationship with yourself and with friends...
March came again. No news from The Hague. It has become everyday. More precisely, absurd. Logical trap. To prove innocence, some liberators have to deny the whole truth about the war. They should be called exaggerations. It is about the truth written in memoirs, spoken in pre-election campaigns, or public parties. It is about the freedom of the liberators and the freedom of the citizens. As for the people, there is only one problem. War and post-war should not be confused.
Every war is done sooner or later. But politics always continues the war with its own means. Many militants, not accepting the truth and embellishing the reality, especially by cashing in with votes or wealth, their (post)war contribution, brought the citizens into a confused state. They believe their own eyes or their words after the war. They made citizens doubt themselves. Some liberators went even further. They said that this people did not deserve the sacrifices of these liberators. Especially the contribution of the living. There were those who called the people "narod" and made the blood of heroes haram, just because the people did not vote for them. The people had misunderstood the message: we brought them freedom and now you can vote as you wish. People make mistakes too.
Although the heroes have said their last word, the big question is who has the right to speak on their behalf: the people or politics? Depending on the answer you give, tell why it was fought: for freedom or for power.
Well, one side says that "some liberators" had committed crimes, the other says...we exaggerated, right after the war. Even the witnesses of the prosecution admit that it was euphoria, there were exaggerations, even with the accusations. Now, the citizens, therefore, all know clearly, those who sought power in the name of war and heroes, have exaggerated. Even more, they admit it themselves, whenever their words are brought out as evidence. So, obviously, they were mostly "away from the war trenches". Even the witnesses who threatened in the media that they would speak if they were not given jobs, now admit that they exaggerated their statements. Even the witnesses must testify that they lied. If they didn't lie, why did they get the posts?
Qytetarët , si zakonisht edhe atëherë edhe tani, mbeten dyshues. Në fakt, duan të besojnë por më nuk e vënë dorën në zjarr për askënd. Ata që besojnë, edhe kur ekzagjeron, janë avokatët. Më së shumti besojnë ata që paguhen më mirë. Ata të mbrojnë me çdo kusht. Mjafton që shteti t’i paguaj. Ndërsa prokurorët dyshojnë, sipas detyrës zyrtare. Mjafton të akuzojë dikush publikisht apo të lavdërohesh vet. Në këtë rast futesh në rrugë pa krye. Nuk shpëton dot nga akuzat pa e dëshmuar se ke gënjyer, se je mburrur kot, se ke ekzagjeruar. Aq më keq, kjo duhet bërë me fakte. Nuk të beson kush pa i bindur se di të gënjesh. Në rregull, të gjithë e dinë se politika gënjen, por çlirimtarët ... lëre fare, është absurd. Ishte vetëm ekzagjerim.
E pra, po të mos kishte ekzagjerime, pas luftës kuptohet, lidhur me meritat për çlirimin e Kosovës, do të kuptohej shpejtë përse makinerisë vrastare të Serbisë, asokohe, mund t’i bënte ballë vetëm NATO- ja ndërsa UÇK-ja ishte veç një përpjekje e penguar, e pazhvilluar mirë dhe si e tillë edhe duhet të vlerësohet, të respektohet dhe pasqyrohet në librat tonë të historisë dhe në shoqëri. Kjo e bën të mundur një marrëdhënie të sinqertë me vetveten dhe me miqtë.
Ndërkaq, historia shkruhet për të mos u harruar, ndërsa mësohet për të mos u përsëritur... Epo, është ekzagjeruar o njerëz, me shkrim dhe me gojë...epopeja e të gjallëve ishte vetëm interpretim politik i (pas)luftës. Heronjtë nuk flasin, nuk argumentojnë me fjalë, ata u bënë urë, themel, simbol, kuptim. Prandaj, mos flisni në emër të tyre. Ata e kanë thënë fjalën e tyre të fundit. Për ta marsi do të vijë gjithnjë i njëjtë.
Marsi duhet të ketë arritur edhe në Hagë, nga andej nuk ka ndonjë lajm. As portalet më nuk i kapin më fjalët. Vetëm televizioni shtetëror e kryen këtë obligim. Asgjë çka flitet, më nuk përbën lajm. Më as shkuarja eventuale e Edi Ramës, nuk do të përbëjë lajm. Nuk ka epope që nuk e zverdhë përditshmëria. Pastaj, është mësuar mësimi i madh: koha e pasluftës dhe luftës nuk futen dot në të njëjtën fletë të historisë./Pamfleti
Lini një Përgjigje