FLASH
Shkruar nga Michael Rozanblat 
The strategic confrontation between Washington and Tehran is at a critical juncture, where the failure of diplomacy seems almost inevitable. In this context, a decisive military intervention may be the only way to prevent a nuclear Iran and reshape the security architecture in the Middle East.
The possibility of a military confrontation between Washington and Tehran remains in limbo, at least for now, as the two countries have begun a process of talks under the mediation of Oman.
However, a strategic turnaround in these negotiations - which Donald Trump has said should be resolved next month - seems unlikely without painful concessions from at least one side. Iran insists that its ballistic missile program and support for a regional network of militias are non-negotiable.
These are precisely the areas where the Trump administration is seeking radical concessions. This means that the diplomatic path could be blocked or fail altogether. The question that arises is: what will Trump, who has been steadily increasing the US military presence in the region, do?
There are two main scenarios for a military strike. The first is a limited punitive strike against Revolutionary Guard Corps (IRGC) and Basij militia bases, with the aim of re-establishing “red lines” after the killing of protesters and forcing Iran to return to the table from a position of weakness.
However, such a strike would likely have minimal effect on the regime’s calculations and would not guarantee a manageable conflict, given Tehran’s warnings of retaliation. The second, more ambitious option involves a broad campaign aimed at fundamentally changing the regime’s behavior or toppling it altogether.
For this scenario to succeed, the US must pose an existential threat to the survival of the Islamic Republic. This requires a sustained and well-coordinated military campaign with regional allies, forcing the regime to choose between “drinking the cup of poison” to survive, or facing a conflict that would mark its end.
Although the goal of regime change carries risks, such as internal fragmentation or civil war, the benefits of eliminating this threat may outweigh the risks if the alternative is a bold and unwavering Iran. Here are 6 strategic reasons why a decisive military campaign is the right move:
1. A unique moment for changing the geopolitical situation in the region
Iran is at its weakest point since 1979. Internal protests, the 12-day war of June 2025 with Israel, and the degradation of its terrorist network have exposed the failure of Iranian defensive doctrine.
Regjimi u shfaq si një “tigër letre” kur nuk arriti të pengonte goditjet e SHBA-së dhe Izraelit. Një fushatë vendimtare mund të zhbllokonte integrimin rajonal përmes Marrëveshjeve të Abrahamit dhe të afronte Libanin e Irakun drejt sferës perëndimore.
2. Detyrimi moral
Diplomacia aktuale i jep shpesh përparësi çështjes bërthamore, duke anashkaluar shtypjen brutale të popullit iranian. Ndërsa shifrat zyrtare flasin për 3.117 të vrarë gjatë protestave, vlerësime të tjera sugjerojnë mbi 30.000 të vrarë në vetëm dy ditë.
Premtimi i Trump për t’i ardhur në ndihmë popullit iranian nuk duhet të mbetet një parullë boshe, por një dëshmi e lidershipit moral amerikan. Negocimi me regjimin në këtë pikë do t’i siguronte atij një “litar shpëtimi” të pamerituar.
3. Dilema e besueshmërisë
Shmangia e forcës ushtarake sot mund të sjellë pasoja afatgjata për besueshmërinë e SHBA-së, duke kujtuar dështimin e “vijës së kuqe” të presidentit Obama në Siri në vitin 2013. Nëse Trump nuk kundërpërgjigjet me forcë ndaj provokimeve aktuale, Teherani do të kuptojë se Uashingtoni stepet përpara rezistencës së vendosur, duke e inkurajuar regjimin të vazhdojë kursin e tij sfidues.
4. Rreziqet ekonomike dhe rivaliteti me Kinën
Një Iran i çliruar nga regjimi aktual do të riintegronte rezervat e tij gjigante të naftës dhe gazit në tregun perëndimor, duke forcuar sigurinë energjetike globale. Për më tepër, një ndryshim regjimi në Teheran, i kombinuar me rënien e Nicolás Maduro në Venezuelë, do
të godiste rëndë Kinën, e cila mbështetet te këto dy vende për 30 për qind të importeve të naftës. Dobësimi ekonomik i Kinës në këtë front mund të parandalonte konflikte të tjera, si atë në Ngushticën e Tajvanit.
5. Një rol aktiv në të ardhmen e Iranit
Regjimi iranian ka hyrë në një rënie terminale për shkak të hiperinflacionit, korrupsionit dhe krizës së ujit. Të presësh në mënyrë pasive shembjen e tij nuk është një strategji e qëndrueshme.
Një qasje ushtarake aktive do t’u jepte mundësi Shteteve të Bashkuara të diktonin tranzicionin, duke i mohuar Rusisë dhe Kinës mundësinë për të mbushur vakuumin e pushtetit. Kjo nuk kërkon domosdoshmërisht trupa në terren, por një mbështetje të fuqishme ushtarake, ekonomike dhe diplomatike për opozitën.
6. Kërcënimi i vazhdueshëm bërthamor
Sulmet e SHBA-së në qershor 2025 ndaj objekteve bërthamore e shtynë me vetëm disa muaj programin e Iranit. Fortifikimi i objekteve nëntokësore dhe mungesa e monitorimit nga IAEA tregojnë se Teherani nuk ka ndërmend të tërhiqet.
Për regjimin, pasurimi i uraniumit shërben si një “politikë sigurimi” për mbijetesë. Trump ka pohuar vazhdimisht se nuk do të lejojë një Iran bërthamor; tani është koha që veprimet të përkojnë me fjalët.
Vazhdimi i negociatave në këtë moment kritik rrezikon t’i japë frymëmarrje një regjimi që po jep shpirt, pikërisht në kohën kur ai është më i brishtë. Hendeku i pakapërcyeshëm midis Uashingtonit dhe Teheranit e bën forcën mjetin e vetëm për të rivendosur parandalimin.
A decisive coalition effort under American leadership would provide much more lasting strategic stability than a protracted diplomatic process. / Pamphlet prepared by the Atlantic Council
Ky është ose idiot ose bën sikur.