FLASH
Shkruar nga Preç Zogaj
A wonder of wonders in this story is the recycling of the same attitude in its worst days, when it is heading towards its thirteenth year in opposition, with four parliamentary elections and three local elections lost.
The only party in the one-party regime has no electoral costs from periodic purges accompanied by all sorts of anathemas of "traitors" and "internal enemies", whose minds are at least somewhat in line with the leader's dogmatism.
There is no cost because there is no choice. Fire, expel, lynch whoever you want, whenever you want. The single party wins 99 percent.
Of course, in a longer term perspective the fate of these sectarian barracks is certain disappearance from the stage of history. A typical example is the history of the Albanian People's Party. The apotheosis of its purity from imaginary internal enemies also marked the beginning of its downfall with the death of Enver Hoxha. Who, as his wife has testified, had the greatest satisfaction he took to the grave in leaving the party clean!
The unnatural never lasts forever.
In the multi-party order, like the one we have been living in for 35 years, political parties pay the real cost of the Stalinist-Enverist purges. Because people are free to go with any party they want, or with none. The whole effort of the parties is to make as many people for themselves as possible, with or without a party, possibly even from the opposing side. This is essentially the political order of competition: Whoever collects the most voters and votes wins.
History taught no one anything, the Italian writer Orjana Falaçi said with despair, considering closed minds or their antipode, that is, minds abandoned under the inhuman rule of the imagination that have nothing in common with open minds.
The Democratic Party of Albania, since its birth, has paid a constant cost for dealing with diversity in the party with the mentality of the single party of the one-party regime. This is just one of the hybrid grafts of the methods of the closed regime in the open society. Which have produced major bottlenecks both in the internal life of the DP, and in the progress of democracy in the country.
Conclusion: every time it has succumbed to these temptations, the party has diminished. In a rare case when, out of pragmatism, it has opened up towards unity in diversity, such as the 2005 elections, it has won. Even then with great difficulty, taking advantage of the erosion of the SP thanks to the emergence of Ilir Meta's LSI on the scene. But it won. The first and last victory in the sign of unity as different since the anti-communist referendum of the Albanian people in the March 22 elections, which Sali Berisha treated as his own victory, so he lost deeply over twenty percent of the votes after four months in the local elections.
Nuk dua të zgjatem me listën e shembujve të shumtë të përjashtimeve e largimeve të imponuara nga Partia Demokratike për të cilët kam shkruar me detaje në shumë prej librave të mi publicistikë.
Një çudi e çudive në këtë histori është riciklimi i të njëjtit qëndrim në ditët më të këqija të saj, kur po shkon drejt vitit të trembëdhjetë në opozitë, me katër palë zgjedhje parlamentare dhe tre palë zgjedhje vendore të humbura. Në tkurrje të vazhdueshme të mbështetjes elektorale. Sipas një sondazhi publik të ditëve të fundit të ekspertit Eduard Zaloshnja, Partinë Demokratike do ta votonin sot rreth 150 mijë zgjedhës më pak se në maj të vitit të kaluar. Pra nga pesëqind mijë votues që në vetvete janë ende pak për të prekur kufirin e fitores, sot do ta votonin vetëm 350 mijë.
Atyre që do të vinin në dyshim sondazhet e Zaloshnjes, siç është zakon në një parti që nuk duron të shohë në sy të vërtetën, dua t’u them se Zaloshnja e ka gjetur rezultatin e zgjedhjeve në Shqipëri brenda marzhit të gabimit që nga viti 2009 e këndej. Duke konkurruar denjësisht kompanitë e mëdha botërore që bëjnë sondazhe në vendin tonë.
E vërteta është ajo që është, jo ajo që duam të besojmë a të mos besojmë. Lajmi që buçet pa qenë nevoja të bërtasë është ky: Ndërsa shtetpartia e kryeministrit Rama po niset një vit para zgjedhjeve vendore t’i rrethojë ato me ushtrinë e zyrtarëve të lartë, të mesëm e të vegjël, Partia Demokratike po merret me mbylljen e garës për zgjedhjen e kryetarit, duke sajuar përjashtime e pastrime, të cilave u ka vënë emrin vetëpërjashtim, një term që nuk e gjen në asnjë statut të ndonjë partie demokratike të botës.
Kjo purgë e re do të garantonte një fitore “plebishitare” pa vlerë të Sali Berishës në bunkerin e tij politik. Do të garantonte gjithashtu tharjen e bimëve të fundit të diversitetit dhe pluralitetit të zërave në atë parti. Asgjë tjetër.
Të jemi të qartë. PD nuk vjen dot në pushtet vetëm edhe sikur Berisha të fitonte me kundërshtarë realë në një garë reale, të drejtë e të barabartë. Por gara do t’i jepte një mundësi diversitetit dhe krijimit të fraksioneve në parti, nëse edhe neni i fraksioneve nuk ka pësuar fatin e nenit të brohoritur fuqishëm të dorëheqjes pa kushte të kryetarit të Partisë kur humb zgjedhjet.
Doktrinat konservatore dhe liberaldemokrate u japin rëndësi të dorës së parë individit që vë në lupën e kritikës qëndrime të shumicës , që në fakt janë të liderit por që votohen symbyllur për komoditet. Tek individë të tillë është shpesh e drejta, thotë Skruton, prandaj çmohen si asete dhe dëgjohen me respekt. Për ta ilustruar me një shembull tonin. Kur PD vendosi të digjte mandatet shumica në parti brohoriti: “Ditë e madhe për Partinë dhe për Shqipërinë”. Pati dy-tre vetë që e konsideruan gabim të rendë me gojë dhe me shkrim. Koha tregoi se e drejta ishte më këta dy tre dhe jo me shumicën brohoritëse, e njëjta pak a shumë që hesht ose brohoret sot shqyerjen për interesat e Berishës të statutit që vetë e kanë votuar.
In fact, the critical mind that thinks that having blind faith in the one who commands is the beginning of the end of freedom has no status and only risks in the Democratic Party. It has taken this path early. There are some intellectuals within it or around it who try to show it how these things are in the light of the doctrines that form the identity of a democratic party in the genome and in political functioning. There are times when it seems like it is listening. But it is immediately attracted like a magnet and like a curse by the mentality of the unique party. There it feels in its waters. A stranger in an open society.
Lini një Përgjigje