FLASH
Shkruar nga Mero Baze
On the way to a sovereign "Bektashi" order, there is not much to do except publicity and some good architecture of their headquarters, since we have foreign architects on our feet, and a greater seriousness in highlighting the fact that the Bektashi Albanians are not political inventions...
We could not occupy the full front page of the New York Times, neither when we became an independent state, nor when we were invaded. From time to time we caught a headline on the front page, as was the article about Gërdec with 11 authors, but not the entire front page like yesterday.
The attempt to create a sovereign "Bektashi Order" seems to have received more approval than expected in the world, apparently due to the world's weariness with religious conflicts, rather than the clarity they have on the matter.
At the root of the fable is the religious coexistence in Albania, or rather the absence of conflicts.
Of all the Albanian believers, the Bektashis are undoubtedly the most tolerant, since their history is based precisely on the coexistence between religions. The basis of this order was later strengthened by the Christian children, kidnapped by the Ottoman army, who, in the process of converting to Islam, found in the sect, the ease of being called Muslims.
Our national poet Naim Frashëri, then produced the Albanian "identity" of this sect, through the Notebook of the Bektashians, empowering their myths, legends and practices, as related to the Albanians, so much so that it made us experience the flight of Abaz Ali as real. from Karbala to Mount Tomori by horse. Even now we have the "opportunity" to show the "horse track".
For this reason, among Albanian Muslims, especially from the records of the time of communism, the Bektashi appear as a majority among Albanian Muslims. Excluding the main city of Albania, where the Ottoman administration has dictated the Sunni Islamic faith, which identifies them with following the path of the Prophet Muhammad, while the villages of the south of Albania, including Labëria, Toskëria, Skrapar, Kolonje, Korça, and in the north, up to Krujë, Mat and Dibër are Bektashins, originating from the Shia faith that identifies them as followers of Ali.
But this points more to the fact that the Albanians did not embrace traditional Islam, than to the fact that they were born to be Bektashi, a liberal sect derived from the Shia, which itself has many radical sects of those that cause bloodshed in the world, including regime of Iran.
So far everything has been a matter of religious adaptation.
Tani kjo që po ndodh është çështje politike. Krijimi i një urdhri bektashi sovran brenda Shqipërisë, nuk është ndonjë gjë më shumë, se sa kanë realisht bektashinjtë shqiptarë.
Ata janë sovran në administrimin e pronave të tyre, aq sovran sa ne procesin e transformimit të tyre shpesh kanë dalë si pasardhës teqesh edhe ortodoks nga Jugu, apo sunni nga Tropoja.
Po ashtu e kanë të zgjidhur dhe mënyrën e financimit, më mirë se komunitete tjera fetare, pasi operojnë përmes ditëve të shenjta të çdo teqeje përmes pelegrinazheve ku besimtarët dhurojnë .
Aktualisht besimtarët bektashinj janë të vetmit që dhurojnë për fenë e tyre në Shqipëri, pasi teqetë janë të lidhura me besëtytninë e vendit të mirë, dhe fuqisë së mbinatyrshme për të dëgjuar hallet e tyre. Ato e “tokëzojnë” zotin, duke e mishëruar ata tek një ndërtesë, një tyrbe, apo një vend i shenjtë dhe e lidhin atë gjithmonë me një autoritet të gjallë ose që ka qenë gjallë në atë vend, si një person I shquar.
Prandaj në rrugën drejt një urdhri “bektashi” sovran, nuk ka shumë gjëra për tu bërë përveç publicitetit dhe ndonjë arkitekturë e mirë e selisë së tyre, meqë kemi nëpër këmbë dhe arkitektë të huaj, dhe një seriozitet më i madh në evidentimin e faktit që bektashinjtë shqiptarë nuk janë shpikje politike, por produkti më paqësor i konfliktit mes Islamit dhe kristianizmit prej 7 shekuj. Nuk kanë lidhje me disa tarikate të tjera që kanë Teqe dhe Dervish, pasi ata janë sekte radikale, por shpesh i ngatërrojnë me bektashi.
Bektashinjtë janë zhvendosur me seli në Shqipëri pasi Turqia vendosi të bëjë reformat në shtetit laik nën udhëheqjen e Ataturkut në vitet 20 të shekullit kaluar, meqë i pari i tyre në atë kohë ishte me origjinë shqiptare dhe Mbreti Zog u tregua bujar për ta strehuar dhe mbështetur sektin e tyre.
Kur SHBA pushtoi Irakun në vitin 2003 dhe u përball papritur me konfliktin e përgjakshëm mes Sunni e Shia, një studiuese amerikane trazoi botën duke folur për Baba Rexhepin dhe Teqen e tij të madhe në Detroit si një sekt tolerant SHIA që bashkëjeton me Sunni. U dyndën në Shqipëri dhjetëra analistë të CIA, morën Baba Reshatin në dreka e darka bashkë me njerëz të shoqërisë civile të kuptonin si ja dilnin bektashinjtë tanë ta bënin këtë. Baba Reshati ishte shumë i çuditur nga gjithë kjo rendësi e papritur dhe i qetësonte se “Zoti do ta bëjë mirë”. Që atëherë kjo hera e dytë që bektashizmi ynë po trazon botën.
Por mos prisni të ketë një ekspozitë tolerance apo bashkëjetesë në territorin e tyre. Nuk do ketë një supermarket bektashinjsh ku mund të shkoni të blini tolerancën, apo një kinema ku do ta shikoni atë në Shkozë.
Bektashism has demonstrated this in Albanian society for centuries. There is so much humor in the southern areas about the coexistence between the Orthodox and the Bektashi that there are some legends where dervishes are drawn as people carrying in their bags and priest's robes when they pass through the Orthodox villages they passed. This is just an illustration of how they have not taken the religious divide seriously.
But it is not a community that can dictate coexistence in other communities politically. He cannot tame the Islamic radicals in Albania. On the contrary, it may enrage them more. Nor can it soften the fundamentalist spirit of the Orthodox or the conservatism of the Catholics. They can simply demonstrate an example of how religion cannot generate conflict.
And we must admit that in this world filled with so much ambiguity as to why religion produces wars, they are an unparalleled element of publicity. The front page of the New York Times shows it. But it doesn't show anything more than that. Nor do we show more than this that we are religiously tolerant.
Lini një Përgjigje