FLASH
Shkruar nga Lutfi Dervishi
Kosovo should not be treated and feel like the little brother against the big brother. The big brother is not the guardian of the little one and the little one doesn't have to have expectations of what the brother is doing for me. The time of the "mother state" belongs to history...
The brothers have frozen
The Prime Minister of Albania has dinner with the President of Serbia, but he does not meet, despite all the prayers and appeals in the canon, the Prime Minister of Kosovo. What seemed unthinkable became inevitable. The cause is Edi Rama's attitude to the crisis in the North of Kosovo, but the roots of the crisis are deeper.
The lack of a handshake between the two leaders is the tip of the iceberg of the problems and misunderstandings created during these 3 decades in the relations between the two countries that have everything in common.
The crisis is not explained only by the best relations that the Prime Minister of Albania has with the President of Serbia.
The current crisis goes beyond the conflict in the North of Kosovo, beyond the good relations that Tirana has with Belgrade and beyond the clash of the strong personalities of Kurti and Rama. A photo is not enough to cover the bed of problems and the crisis is not solved either with references to the Lekë Dukagjini Canon or by being locked up at home like Oso Kuka.
It's time for a more open and honest conversation!
The communication crisis.
The use of Twitter, megaphone diplomacy and online trolls prove not only the crisis in communication, but also a lack of desire to overcome the situation that has been brewing for a long time.
The rhetoric of "traitor" vs "patriot", "friend" vs "enemy" and even the idiocy expressed in public appeals "don't go to the beaches of Albania" are indicators of how far things have gone between the "brothers". The brothers have frozen.
The crisis is also a communication problem. And in the conditions when the two governments are led by two strong leaders (each one faces a weaker opposition than the other), the personalization of the state makes both the sun and the clouds depend on the mood of the two personalities.
Today's crisis is in the context of the biggest crisis that Kosovo is going through since the liberation of the country.
In Pristina, they are surprised several times with the official attitude of Tirana.
Ideja e Ballkanit të Hapur u shpall nga Kryeministri Rama, në tetor të 2019 pas asnjë konsultim me udhëheqjen e Kosovës. Në Prishtinë nuk është e lehtë të kuptojnë as përkrahjen/përfshirjen indirekte në projektin e shkëmbimit të territoreve dhe aq më pak dobinë e Ballkanit të Hapur.
Ballkani i Hapur është sot kapitull i mbyllur, por janë katër vite mos kuptim në Prishtinë pse Shqipëria ndodhet në krah të Serbisë dhe karshi Kosovës!
Anullimi i mbledhjes së përbashkët të dy qeverive me pretekst “formatin e bisedimeve” ishte një tjetër befasi e pakëndshme. Dhe në kulmin e krizës në Veri të Kosovës, Kryeministri i Shqipërisë u soll më shumë në rolin e një negociatori rajonal/ndërkombëtar të pa kërkuar. Mundet që privatisht ai të ketë luajtur rolin e avokatit të Kosovës, por publikisht u shfaq si prokuror apo si zëri më vokal në paralajmërimet se “po nuk bëtë këtë, do t’iu pres kjo”. Paraqitja e projektit të asosacionit, u bë pa vënë në dijeni Kryeministrin e Kosovës dhe propozimi publik për Konferencë ndërkombëtare u bë pa asnjë konsultim dhe sqarim çfarë synon dhe cilat do të jenë modalitetet e këtij aksioni.
Vëllai i madh dhe vëllai i vogël
Ibrahim Rugova, ende pa u shpallur Kosova Republikë e shihte të ardhmen e Shqipërisë dhe Kosovës si “dy vëllezër” që secili ka shtëpinë e tij.
Por Kosova nuk duhet të trajtohet dhe të ndihet si vëllai i vogël karshi vëllait të madh. Vëllai i madh nuk është kujdestar i të voglit dhe i vogli nuk ka pse të ketë pritshmëri çfarë po bën vllau për mua. Koha e “shteti amë” i përket historisë.
Janë dy vëllezër që secili ka çatinë më vete dhe duhet të kujdesen që të mbështesin njëri-tjetrin në të mirë e në të keq dhe jo të diktojnë apo të krijojnë pritshmëri jo realiste. Ndërtimi i çatisë nënkupton që si Shqipëria dhe Kosova të jenë shtete funksionale, të parashikueshme dhe nën sundimin e fortë të ligjit dhe institucioneve. Me një fjalë sfida si në Tiranë ashtu edhe në Prishtinë është: shteti!
Koha kur Tirana shihej dhe vlerësohej në qendrat vendim marrëse në Perëndim si ndikues i rëndësishëm te faktorët shqiptarë në rajon dhe veçanërisht në Kosovë ka marrë fund. Nuk është më as 1991,(hapja e Shqipërisë) as 1999 (lufta e Kosovës) dhe as 2008 (shpallja e Pavarësisë se Kosovës)
Nuk është koha që “vëllai i madh t’i jap porositë e të tjerëve “vëllait të vogël”, por është koha e koordinimit, bashkëpunimit dhe mbështetjes reciproke për të qenë në mos një zë i unifikuar, të paktën i koordinuar.
Interesat e ditës, si ushqim për krizën
Nëse pyet sot në Prishtinë apo në Tiranë se cila është e ardhmja e dy vendeve pas 10, 20 apo pas 50 vitesh nuk është e lehtë të marrësh përgjigje.
Historikisht kanë qenë interesat politike të ditës që kanë dominuar/dëmtuar marrëdhëniet mes Kosovës dhe Shqipërisë.
Interesat e ngushta ditore për konsum të brendshëm kanë nxitur pakënaqësi, kanë rritur keqkuptimet dhe kanë helmatisur mjedisin dhe realitetin virtual.
Ishin interesat e ditës (partiake) që e kanë shtyrë dikur Ramën që projektin më të madh që lidh dy vendet, rrugën e Kombit, ta quaj “rruga që nuk të çon askund” apo të bënte hesape se sa shkolla do të ishin ndërtuar po të mos bëhej rruga. Duke parë vetëm interesat e “gardhit” të vet, Shqipëria ka vendosur të vetmen taksë në rrugë, atë të rrugës së Kombit dhe pavarësisht se gjithë kryeministrat e Kosovës kanë kërkuar ose heqjen ose kontribut të përbashkët nga buxhetet respektive që të mos rëndohen qytetarët, thirrjet e tyre kanë rënë në vesh të shurdhër në Tiranë!
Ishin po interesat partiake që çuan Vetvendosjen e Kurtit në futjen në garë elektorale në Tiranë duke krijuar situatën paradoksale që Kryeministri i Kosovës të jetë në opozitë në Shqipëri! Përpjekjet për të ndikuar në lojën politike të vendeve respektive ka grumbulluar mjaftueshëm hidhni!
Historitë e marrëdhënieve personale mes liderëve këtej dhe andej kufirit më shumë kanë prodhuar lajme negative (Rama është konfliktuar pothuaj me të gjithë kryeministrat e Kosovës, dhe po të gjithë i ka shpallur miq personalë).
Të dy vendet kanë si objektiv anëtarësimin në BE dhe tashmë të dy vendet (më në fund) duan edhe procesin e Berlinit. Në thelb, të tregut të përbashkët europian dhe atij rajonal janë katër liritë; liria e lëvizjes së njerëzve, kapitaleve, mallrave dhe shërbimeve.
Although the two countries have signed nearly 200 agreements, still, after 15 years since Kosovo declared independence, it has not been possible to have with each other the four freedoms that we aim to achieve in the region and in the EU.
During these decades of freedom and communication with each other, we have not been able to "Europeanize", starting from the impossibility of free circulation of books to the missing strategic investments.
If we didn't have the Adriatic and the Ionian, would we have seen each other so much?
Lini një Përgjigje