FLASH
Shkruar nga Pamfleti
At first they were 'ball meat', just workers, then they rose in rank and became "boxers", then they became "gang", until they took over all the other criminal organizations, except the 'Ndrangheta'.
Today, the Albanian mafia is powerful, wild and skilled. It raised its fortunes on the outskirts of Rome and from there it expanded to all the ports of importance in the north of Italy, but above all in northern Europe.
Subordinated only to the Calabrians, in little more than ten years the Albanians have grown exponentially, from a simple crime agency that supplied other cliques with weapons and men for the dirty work, especially thugs and murderers, they quickly became the manipulators large Italians and European drug traffic.
Thus, dealing directly with the most important drug cartels, specializing in the logistics of drug transport, guaranteeing shipment from shipping containers directly to drug trading centers and even becoming direct producers of cocaine plantations in Ecuador and Peru.
On the other hand, marijuana has been cultivated for some time.
What is their criminal strength, what is their diversity? The ferocity and unscrupulous use of violence is accompanied by a great credibility, which in Rome is not given even among criminals. To understand how they conquered Spain, the Netherlands and England in a short time, however, we have to go back a few years, to Acilia, a well-known area south of Rome, towards the sea, where a group of Albanians, who understood immediately how the world is in certain environments and especially in this city.
War is never worth it, you have to ally without stepping on anyone's toes, as there is time to grow and space for everyone to eat well. In fact, the Albanians immediately put themselves in the service of the magnates of the Roman underground and the big mafia families: the Guarnera e Acilia, related to the Casalesi, the Camorra clan of the Senese and the families of Ndragheta, Bellocco.
After all, the criminal elite ensures that others get their hands dirty, and the Albanians were very good at it, in fact they could be asked to do anything: bring weapons from the Balkans, enough to start a war, transport hauling drugs from the Netherlands to Rome in the double bottom of cars as well as being beaten to death or shot in the head without missing a beat, always ready to expose himself to dangers that many other criminals were not fit to face taken.
Madje nuk është e nevojshme ta bëjmë këtë sepse atje ishte tashmë dikush që paguante për ta bërë atë për ta. Për më tepër, statusi i tyre pa shtetësi në Romë i lejonte ata të mos kishin lidhje të veçanta me territorin dhe për këtë arsye të mund të ishin me të gjithë, por nuk i përkisnin askujt.
Sandro Guarnera, një anëtar i klanit me të njëjtin emër nga Acilia, i përgjuar teksa fliste me një nga bashkëpunëtorët e tij – si pjesë e operacionit Gico të Guardia di Finanza të quajtur Lojra Kriminale – bëri një krahasim mes dy shqiptarëve që punonin për të, Orial Kolaj dhe Elvis Demçe, duke pyetur veten se cili nga të dy ishte më i rrezikshmi.
“Elvisi ia hoqi syrin dikujt, nuk e di nëse ia del Oriali”, thotë ai dhe tjetri i përgjigjet: “Orial është makineri lufte! Orial vërtetë duhet ta qëllosh për ta ndaluar”.
Orial Kolaj është një boksier shqiptar i cili ka marrë nënshtetësinë italiane që prej vitit 2012, disa herë kampion italian dhe i Komunitetit Europian në kategorinë e lehtë të rëndë, aktiv në baterinë shqiptare të Acilia-s, por edhe në atë të Ponte Milvio-s me në krye Fabrizio Piscitelli-n, për të gjithë.
Diabolik, lideri i ultrasëve të Lazios, u vra më 7 gusht 2019 në një park publik.
Elvis Demçe, edhe pse i aftë t’i nxirrte syrin rivalit me duar të zhveshura, nuk ishte ende një lider, por shpejt do të bëhej një nga më të pamëshirshmit. Demçe, i cili e quan veten Spartaco, është tani në burg, i arrestuar nga njësia hetimore e Karabinierëve në via In Selci ndërsa po planifikonte, së bashku me aleatin e tij Alessandro Corvesi, një ish-lojtar në ekipin Primavera të SS Lazio, një sulm – i kryer ndoshta me pushkë lufte për të frenuar pengesën e përfaqësuar nga eskorta – te një gjykatës, prokurori Francesco Cascini, fajtor për kryerjen e disa hetimeve në lidhje me ta.
Karabinierët e Njësisë arrijnë ta arrestojnë në kohë dhe në prag të një sherri të përgjakshme, që nisi me zbulimin e trupit të djegur në makinën e Cristian di Lauro, njeriu i Ermal Arapajt, një tjetër rival shqiptar i Demçes dhe që kishte marrë vendin e tij në sheshet e trafikut të drogës, ndërsa ai u ndalua.
Më pas, kur u lirua, ai shpalli: “ISIS është jashtë”, duke i shpallur luftë kujtdo që pengonte synimet e tij megalomane ekspansioniste, ambicie të cilat, megjithatë, kohët e fundit në burg dikush duhet t’i ketë bërë të zvogëlojë, në një mënyrë ose në një tjetër, por në çdo rast pa e bërë shumë delikate, sipas raportimeve.
Nga brenda burgut qarkullojnë disa thashetheme, të cilat do të shpjegonin edhe transferimin e tij në një institucion tjetër të vuajtjes së dënimit.
Mirëpo, pionieri i mafies shqiptare në Romë është Arben Zogu, i njohur si Riccardino, i konsideruar sot një figurë apikale e krimit transnacional, ngritja e të cilit nis, siç thoshin, nga Acilia, së bashku me klanin Guarnera, nga i cili ishte krah i dhunshëm, i përdorur për të imponuar makinat e fatit në tregun romak, dhe më pas u zgjerua në mënyrë progresive në mbledhjen e borxheve dhe trafikun e drogës në të gjithë qytetin, duke krijuar lidhje me kriminelët që kishin rëndësi, padyshim duke përfshirë Sienezin dhe Fabrizio Piscitelli, për të cilët Zogu punonte gjithashtu, duke frekuentuar, si shumë shqiptarë të tjerë, kurbën veriore të Lacios.
Por Riccardino merr gradat e vërteta kriminale në burgun në Avellino, ku fiton nderimin dhe respektin e Rocco Bellocco, të klanit shumë të fuqishëm Rosarno me të njëjtin emër, i cili e bën të ulet në tavolinat e duhura dhe e akrediton në familjet e tjera të Piana di Gioia Tauro. Për Zogun dhe njerëzit e tij është kërcimi përfundimtar në ligën e parë të krimit.
Shqiptarët nuk quhen më “boksierë” të thirrur për të qëlluar apo thyer kocka, kur i shkon më mirë viktimës, por janë bërë agjentë të besueshëm droge, furnizues të kokainës, hashashit dhe marihuanës, të cilat i importojnë direkt dhe pa asnjë ndërmjetësim.
Me ‘ndrangheta’ përshtatja është perfekte: kalabrezët garantojnë mbërritjen e lëndës narkotike në porte dhe shqiptarët e nxjerrin të sigurt dhe sigurojnë dorëzimin e saj, të parët kontrollojnë portet fitimprurëse të Italisë së Jugut, të dytët morën ato në Evropën veriore, Hamburg, Roterdam, Antëerp, Valencia, por edhe me këmbë në ato të Civitavecchia, Livorno dhe Genova.
Për më tepër, shqiptarët mund të mbështeten në një ekip “eksfiltruesish” shumë të aftë, akrobatë të vërtetë që ngjiten mbi mure, hyjnë në porte dhe me ndihmën e bazave nxjerrin drogën nga kontejnerët për ta çuar në destinacionin e tyre. Lidhja mes mafies shqiptare dhe ‘ndranghetës’ lidhet në radhë të parë me interesat ekonomike, por nuk është vetëm kjo, të dyja i përgjigjen një kodi që ka rregulla të përbashkëta, duke filluar nga lidhja e gjakut dhe heshtja, në fakt nuk ka të penduar.
Shqiptarët e quajnë “besa” dhe do të thotë “nder” dhe konsiderohet një kontratë e pazgjidhshme që zgjidhet vetëm me vdekje.
Në vitin 2015 Arben Zogu u arrestua, ndonëse sot është i lirë të lëvizë dhe qarkullojë në të gjithë Evropën, me vetëm ndalimin e hyrjes në Itali për dhjetë vjet, që nuk është një kufi i madh për biznesin, duke qenë se shqiptarët mund të llogarisin në sisteme shumë të rafinuara të enkriptuara, komunikime në të cilat hetuesit nuk mund të depërtojnë në asnjë mënyrë, siç është platforma K-line.
Zog's arrest opened the doors to his successors, starting with his most trusted lieutenant, his cousin Dorian Petoku, also involved in Diabolik's group, with whom, demonstrating the criminal value and acquired weight, participated in a lunch in Grottaferrata, along with another boss. Salvatore Casamonica to arrange the shipment of almost 7 tons of pure coca from Colombia.
In that meeting Casamonica and Piscitelli stamp out a mafia group dealing with the Ostia chessboard, each acting as a guarantor for a piece, and Dorian Petoku is there to help, as are the other bosses. Too bad that the "Frenchman", a secret infiltrator of Gico, who records everything with a microphone hidden in the heel of his shoe, was also sitting at that table.
Dorian Petoku, involved in several investigations, including the "criminal Grande Raccordo", was arrested in Albania in 2019, but the Italian authorities managed to secure his extradition only after two years of contact with the Albanian authorities. Having finally arrived here, after a year in prison, the court decides to trust his medical certificates recommending his transfer to a therapeutic community, despite the clear contrary opinion of the Rome Prosecutor's Office.
So Petoku moved first to Morlupo and then to Nola, from where he not only continued to give orders and instructions, surrounded by old acquaintances who happened to be present in the same community, but last December 8 he escaped removing the electronic bracelet.
A significant escape, which perhaps finds its explanation in an event that is shaking the world of Roman crime and beyond: after years of silence and a climate of silence, in fact, a drug-trafficking shark has decided to cooperate, filling pages of reports .
This is Fabrizio Capogna, who is telling the magistrates and the police about the system at the top of the drug trade, managed by Roman crime heavyweights such as Peppe Molisso and Leandro Piscitelli and other high-ranking figures of the Albanian mafia and one on the one hand and on the other, Renato and Aldo, who are no longer in Italy (of course), but who would have been identified by the investigators./ La Stampa
Lini një Përgjigje