FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Ditmir Bushati mbështet protestat kundër qeverisë, duke i cilësuar tubuesit si qytetarë të revoltuar nga korrupsioni dhe kapja e shtetit.
Ish-ministri i Jashtëm dhe një nga figurat më të njohura të Partisë Socialiste, Ditmir Bushati, ka reaguar me tone të ashpra pas protestës së zhvilluar kundër qeverisë, duke marrë në mbrojtje qytetarët që dolën në shesh. Ai kundërshtuar hapur narrativat që i paraqesin protestuesit si të manipuluar apo të nxitur nga faktorë të jashtëm.
Përmes një postimi në rrjetet sociale, Bushati la të kuptohet se zemërimi i protestuesve buron nga problemet reale të vendit dhe jo nga ndikime të huaja apo fushata të organizuara.
“Nuk janë të nxitur nga Irani, as nga algoritmet, e aq më pak të humbur në qëllimet e tyre”, shkroi ai.
Sipas Bushatit, ata që dolën në protestë janë qytetarë të zhgënjyer nga mënyra se si është administruar vendi dhe nga ajo që ai e cilëson si një model që favorizon interesat e ngushta në dëm të interesit publik.
Në reagimin e tij, Bushati ngriti shqetësimin për lidhjet mes politikës, oligarkisë, medias dhe krimit të organizuar, duke argumentuar se qytetarët janë tashmë të ndërgjegjshëm për pasojat që kjo aleancë ka prodhuar në vend.
"Janë shqiptarë të revoltuar nga trajtimi i atdheut si plaçkë. Të vetëdijësuar për pasojat e aleancës së dëmshme mes politikës, oligarkisë, medias dhe krimit të organizuar, theksoi ish-ministri.
Ditmir Bushati tha gjithashtu se protestuesit përfaqësojnë një pjesë të shoqërisë që kërkon më shumë drejtësi, dinjitet dhe mundësi, ndërsa shtoi se ndryshimi është bërë një domosdoshmëri.
“Janë qytetarë që besojnë se Shqipëria meriton më shumë: më shumë drejtësi, më shumë dinjitet, më shumë shpresë dhe më shumë mundësi për të gjithë. Çdo ditë që kalon e forcon bindjen se Shqipëria e Re nuk është thjesht një aspiratë, por një kapitull i pashmangshëm që duhet përqafuar”, shkroi Bushati, ndërsa bëri thirrje për reflektim të thellë, urtësi dhe përgjegjësi.
Kaq e thjeshte eshte. Po i gjati eshte gati te bej cdo lloj pituete ta kaloj kete hall te madh.
Kujtojne qe po ngordh kali, duan ti japin nje dore. Ik o Bushat , ti i di me mire se te gjithe si funksionojne keto pune. Protestat kane disa arsye te vazhdojne po jo te shkaterrojne Shqiperine e ta fillojme gjithmone nga e para.
KJO ESHTE PROTESTA E DESHTAKVE
SHQIPËRIA NUK ËSHTË PRONË E EDI RAMËS Një thirrje kundër kapjes së shtetit, korrupsionit dhe poshtërimit të qytetarit Sot duhet folur qartë. Pa frikë. Pa zbukurime. Pa kompromis me të vërtetën. Shqipëria nuk po kalon thjesht një krizë qeverisjeje. Shqipëria po kalon një krizë të thellë të republikës. Një krizë të besimit. Një krizë të drejtësisë. Një krizë të dinjitetit qytetar. Sepse kur shteti nuk i shërben më qytetarit, por pushtetit, atëherë kemi hyrë në një fazë të rrezikshme. Kur ligji nuk vepron më si garanci për të gjithë, por si instrument në duart e të fortit, atëherë demokracia nuk është më e sigurt. Kur propaganda zë vendin e llogaridhënies, kur frika zë vendin e lirisë dhe kur korrupsioni zë vendin e meritës, atëherë vendi nuk po qeveriset — po mbahet peng. Dhe sot, emri politik i kësaj pengmarrjeje është Edi Rama. Edi Rama nuk është thjesht një kryeministër Ai është simboli i një pushteti që është rritur përtej kufijve të arsyes demokratike. Ai është fytyra e një sistemi që ka zëvendësuar republikën me vullnetin e një njeriu. Ai është njeriu që e ka kthyer qeverisjen në spektakël, shtetin në pronë politike dhe qytetarin në figurant të propagandës së tij. Nën Edi Ramën, Shqipëria nuk është bërë më e lirë. Ajo është bërë më e lodhur. Më e varur. Më e heshtur. Më e zbrazur. Na është folur për rilindje, por kemi parë nënshtrim. Na është folur për progres, por kemi parë pasurimin e një pakice dhe dëshpërimin e shumicës. Na është folur për modernizim, por kemi parë vetëm fasadë, beton, propagandë dhe një shtet që po largohet çdo ditë e më shumë nga qytetari i vet. Ky pushtet nuk ndërton besim. Ky pushtet ndërton kontroll. Kontroll mbi administratën. Kontroll mbi institucionet. Kontroll mbi informacionin. Kontroll mbi karrierat. Kontroll mbi frikën e njerëzve. Sot në Shqipëri, shumë njerëz nuk heshtin sepse janë dakord. Heshtin sepse janë të lodhur. Heshtin sepse janë të trembur. Heshtin sepse e dinë se në këtë sistem, fjala ka kosto dhe servilizmi ka shpërblim. Kjo është tragjedia jonë më e madhe: jo vetëm që pushteti abuzon, por që abuzimi po trajtohet si normalitet. Jo vetëm që korrupsioni vjedh, por që vjedhja po shitet si zhvillim. Jo vetëm që qytetari poshtërohet, por që poshtërimi po paraqitet si çmim i “stabilitetit”. Shqipëria nuk qeveriset me drejtësi. Shqipëria menaxhohet me propagandë. Çdo skandal mbulohet me zhurmë. Çdo dështim lyhet me bojë. Çdo pyetje serioze mbytet me batutë, arrogancë, sulm ose spektakël. Në vend të përgjegjësisë, kemi justifikim. Në vend të transparencës, kemi regji. Në vend të shtetit, kemi ekran. Në vend të republikës, kemi monolog. Edi Rama nuk flet si kryeministër i një republike. Ai flet si pronar i një skene ku qytetarët duhet vetëm të duartrokasin, të durojnë dhe të heshtin. Por Shqipëria nuk është skena e askujt. Shqipëria nuk është galeri personale. Shqipëria nuk është laborator eksperimentesh politike, ku një njeri luan me institucionet, me ekonominë, me drejtësinë dhe me fatin e një populli të tërë. Korrupsioni nuk është aksident i këtij regjimi. Korrupsioni është gjuha e tij. Në këtë vend janë vjedhur para publike me fytyrë të qetë. Janë ngritur skema që kanë pasuruar klientelën dhe kanë varfëruar publikun. Janë bërë tenderë që nuk kanë erë gare, por erë pazari. Janë bërë koncesione që nuk kanë shije zhvillimi, por shije grabitjeje. Janë ngritur kulla, janë bërë marrëveshje, janë lëvizur miliarda, ndërsa qytetari i zakonshëm është lënë të mbajë mbi shpinë faturën e këtij cinizmi. Dhe pyetja është e thjeshtë: Në emër të kujt po zhvillohet Shqipëria? Në emër të pensionistit që numëron ilaçet? Në emër të të riut që largohet? Në emër të mësuesit, infermierit, inxhinierit, fermerit, prindit që mezi mban familjen? Apo në emër të një pakice që pasurohet nën hijen e pushtetit, ndërsa shumica mësohet të durojë, të heshtë dhe të falënderojë për minimumin? Një vend ku ikin të rinjtë nuk është histori suksesi. Është aktakuzë. Emigracioni masiv nuk është statistikë. Është ulërimë e heshtur. Është votë mosbesimi ndaj këtij sistemi. Është refuzim i një Shqipërie ku e ardhmja duket më e sigurt jashtë sesa brenda. Po ikin të rinjtë. Po ikin profesionistët. Po ikin familjet. Po ikin ata që duan të jetojnë me punë, jo me lidhje. Po ikin ata që duan shtet, jo oborr. Po ikin ata që duan ligj, jo humor kryeministror. Po ikin ata që duan dinjitet, jo mëshirë. Dhe çdo njeri që largohet, i lë pas këtij pushteti një dënim moral: ju nuk ndërtuat shpresë; ndërtuat zhgënjim. Ju nuk ndërtuat republikë; ndërtuat varësi. Ju nuk i mbajtët njerëzit me besim; i dëbuan me padrejtësi. Ky sistem nuk promovon më të aftin. Promovon më të bindurin. Kjo është një nga sëmundjet më të rënda të kohës sonë. Merita është shtyrë në periferi. Dinjteti është bërë i padobishëm. Integriteti është bërë i pakëndshëm për pushtetin. Ndërsa servilizmi është bërë rrugë karriere. Një shtet i ndërtuar mbi servilizëm nuk mund të jetë i drejtë. Një administratë e ndërtuar mbi frikë nuk mund të jetë profesionale. Një qeveri e ndërtuar mbi klientelizëm nuk mund të jetë në anën e qytetarit. Prandaj Shqipëria sot nuk vuan vetëm nga korrupsioni i parave. Ajo vuan nga korrupsioni i vetë kuptimit të shtetit. Nga ideja se gjithçka blihet. Se gjithçka negociohet. Se gjithçka zgjidhet me mik, me lidhje, me nënshtrim. Ky është helm moral. Dhe ky helm po shpërndahet në trupin e republikës prej vitesh. Mjaft më me estetikën e mashtrimit Mjaft më me fasadat që fshehin varfërinë. Mjaft më me fjalët që mbulojnë dështimin. Mjaft më me arrogancën që paraqitet si vizion. Mjaft më me propagandën që paraqitet si qeverisje. Mjaft më me një pushtet që e trajton popullin si audiencë dhe jo si sovran. Shqiptarët nuk kanë nevojë për një artist të propagandës. Kanë nevojë për një shtet që nuk i poshtëron. Kanë nevojë për institucione që nuk u shërbejnë oborreve politike. Kanë nevojë për drejtësi që nuk lëkundet sipas interesit të pushtetit. Kanë nevojë për ekonomi që nuk prodhon vetëm fitues të lidhur me qeverinë dhe humbës të pafund në shoqëri. Prandaj ky manifest është një thirrje për refuzim Refuzim ndaj kapjes së shtetit. Refuzim ndaj korrupsionit të institucionalizuar. Refuzim ndaj propagandës si zëvendësim i së vërtetës. Refuzim ndaj frikës si metodë qeverisjeje. Refuzim ndaj idesë se Shqipëria duhet të pajtohet me poshtërimin. Ky nuk është një debat i zakonshëm mes partish. Kjo është një betejë për karakterin e republikës. Për të drejtën e qytetarit që të mos trajtohet si i tepërt në vendin e vet. Për të drejtën e të rinjve që të mos largohen si e vetmja zgjidhje. Për të drejtën e punës që të vlejë më shumë se lidhja. Për të drejtën e fjalës që të mos blihet me frikë. Për të drejtën e shtetit që të mos kthehet në zgjatim të humorit të një njeriu të vetëm. Dhe tani është koha për të folur Të flasin qytetarët. Të flasin intelektualët. Të flasin gazetarët që ende nuk janë përkulur. Të flasin profesionistët që e dinë se ky vend meriton më shumë se kaq. Të flasin të rinjtë që nuk pranojnë të jetojnë si popullsi rezervë për aeroportet e Europës. Të flasin prindërit që nuk duan t’i shohin fëmijët të rriten në një vend ku e drejta është luks dhe dinjiteti është përjashtim. Sepse heshtja nuk është më neutralitet. Heshtja është oksigjeni i këtij sistemi. Dhe çdo ditë që kalon pa reagim, është një ditë më shumë në shërbim të arbitraritetit. Shqipëria nuk është pronë e Edi Ramës Nuk është pronë e një partie. Nuk është pronë e një oborri oligarkik. Nuk është pronë e propagandës. Nuk është pronë e kullave, e koncesioneve, e servilëve, e atyre që e përdorin pushtetin si licencë për të sunduar dhe jo për të shërbyer. Shqipëria është e qytetarëve të saj. E atyre që punojnë. E atyre që paguajnë taksa. E atyre që rrisin fëmijë me sakrificë. E atyre që nuk kanë mikrofon, por kanë dinjitet. E atyre që nuk kanë pushtet, por kanë të drejtë. E atyre që nuk duan privilegj, por republikë. Dhe republika duhet të kthehet Duhet të kthehet nga duart e propagandës tek duart e qytetarit. Duhet të kthehet nga pazaret tek ligji. Duhet të kthehet nga frika tek liria. Duhet të kthehet nga klientelizmi tek merita. Duhet të kthehet nga arroganca tek përgjegjësia. Ky është kuptimi i këtij manifesti. Jo thjesht të denoncojë një njeri. Por të refuzojë një sistem. Jo thjesht të shprehë zemërim. Por të kërkojë rikthimin e republikës. Jo thjesht të tregojë se çfarë nuk shkon. Por të kujtojë se Shqipëria meriton më shumë se një pushtet që e konsumon, e zbraz dhe e poshtëron. Le të thuhet sot me zë të plotë: Mjaft me Shqipërinë e frikës. Mjaft me Shqipërinë e propagandës. Mjaft me Shqipërinë e korrupsionit dhe nënshtrimit. Mjaft me pushtetin që e trajton republikën si pronë personale. Sepse Shqipëria nuk është e tyre. Shqipëria është e qytetarëve. Dhe qytetarët kanë të drejtë ta marrin mbrapsht.
Po ju vjen fundi mdukek
Nuk je ça kusure, o Ditmir!