FLASH
Shkruar nga Mario Vargas Llosa
NATO should not be blamed for its intervention in Yugoslavia, but for intervening ten years late and for the mistake of making public the news of the exclusion of all ground military interventions.
Testimony gathered from Kosovar refugees in Macedonia and Albania points to cold-blooded planning, executed with scientific precision. In occupied villages, young men are separated from children, old men from women, and executed, sometimes by making them dig up their own graves first. Survivors are given a short deadline to flee the country, only to be stripped of their personal documents.
NATO should not be blamed for its intervention in Yugoslavia, but for its intervention ten years late and for the mistake of making public the news of the exclusion of all ground military interventions, which gave the Belgrade dictatorship the green light to implement the plan for ethnic cleansing in Kosovo, one of the most terrible crimes against humanity of this century, comparable in nature, although not in number, to the Jewish Holocaust committed by Hitler, or to the extermination of peoples undertaken by Stalin, in his attempt to Russify the Soviet Union.
As Alen Finkelkroi has written, the Kosovo war began in 1989, when Slobodan Milosevic, launching a furious campaign of Serbian nationalist exaltation that gave him absolute power (and, at the same time, accelerated the dissolution of the Yugoslav Federation), abolished the autonomy status of this province, banned Albanian Kosovars from their schools and any public representation, and, although they constituted ninety percent of the population, turned them into second-class citizens, in relation to the remaining ten percent (the Serbian minority).
If, at that moment, the Western countries had supported the democrats who in Yugoslavia were resisting the strong apparatchik (who, in order to consolidate his power, exchanged his Marxist ideology for nationalism and provoked the Slovenes, Croats, Bosniaks and Kosovars, with the threat of a Serbian hegemony over the Federation, as well as creating a climate of division and xenophobia, with the aim of preventing the democratization of Yugoslavia, which would have ended his political career), Europe would have been spared the two hundred thousand deaths in Bosnia and the suffering that the Balkans has suffered since then, including, of course, the suffering of the Serbs themselves.
The problem is not Kosovo, just as it was not before that of the other cultures that made up the Yugoslav Federation – Slovenia, Bosnia and Croatia – and are now independent republics. The problem was and is the dictatorship of Milosevic, the main source of ethnic conflicts and the hysterical explosion of nationalist sentiments that has set the Balkans on fire. If there had been democracy in Belgrade, the separation of those regions would have been as pacifist as the divorce between Slovakia and the Czech Republic, which was accomplished without a single shot being fired. But, more likely, with a democratic regime, the breakup of the Yugoslav Federation would not have happened and would have survived within a flexible system of coexistence of different cultures, beliefs and traditions, according to the model of Switzerland and Belgium.
That this would be a reasonable solution is now acknowledged by many of the irresponsible European leaders who, in order to gain areas of political and economic influence, encouraged the disintegration of Yugoslavia and even subsidized and armed local nationalist movements.
This myopia favored the Milosevic regime, which, transformed into a symbol of Serbian nationalism and aided by a demagogic, victimizing campaign, before embarking on Kosovo, carried out a true internal political purge, eliminating any serious form of opposition and criticism.
There is no doubt that the bombings suffered by the Yugoslav population by NATO were an extraordinary benefit for Milosevic, since in his country, anyone who opposes him is now accused of treason against the homeland.
But from this reality, it is not necessary to derive the arguments that some candid souls use against NATO intervention. On the contrary, we must conclude that the reason for this intervention, if it wants to put an end to ethnic cleansing and collective crimes in the Balkans once and for all, must be the overthrow of Milosevic's authoritarian regime and the establishment of a government of freedom and legality in Belgrade.
As long as the hydra's head remains intact, it doesn't matter how many tentacles are cut off, these will reproduce and continue to poison Yugoslavia and its environs.
This thesis is opposed by some gentlemen, whom Daniel Kon-Bendit, in one of the best articles I have read about Kosovo, calls “sovereignists.” Who are they? Some sober gentlemen, very respectful of the law, for whom the allied intervention in Yugoslavia is a legal monstrosity, because since Kosovo is an integral part of that nation and Kosovo’s problems are a matter of internal politics, when the international community attacks a sovereign nation, it puts the entire international legal order at risk.
Sipas këtij kriteri, në emër të sovranitetit abstrakt, Millosheviqi duhej t’i kishte duart e lira për ta spastruar Kosovën përmes vrasjes ose dëbimit të dhunshëm të dy milionë kosovarëve që bllokojnë planet e tij, diçka që, për më tepër, filloi ta bëjë para bombardimeve të NATO-s, me të njëjtën bindje me të cilën Hitleri spastronte Europën nga çifutët.
Sovraniteti ka disa kufij dhe nëse një qeveri i shkel të drejtat më elementare njerëzore dhe kryen krime kundër njerëzimit, me vrasje kolektive dhe me politika të purifikimit etnik siç bën Millosheviqi, vendet demokratike (që, për fat, sot, janë gjithashtu më të fuqishmet dhe më të suksesshmet) kanë obligim për të vepruar, për t’u vënë fre këtyre krimeve.
I gjithë sulmi i armatosur është i tmerrshëm, sigurisht, sepse në të gjithmonë bien të pafajshëm. Por, pacifizmi ekstrem favorizon vetëm tiranët dhe fanatikët që asnjë skrupull moral nuk i ndal në veprimet e tyre dhe, në fund, shërben vetëm për t’i vonuar intervenimet ushtarake që përfundojnë duke shkaktuar shkatërrime më të mëdha dhe më të rënda sesa ato që donin t’i shmangnin me mosndërhyrje.
Nëse Perëndimi demokratik do ta kishte bombarduar Hitlerin kur Çërçilli [Churchill] e kërkonte, njëzet milionë të vdekurit e Luftës së Dytë Botërore do të kishin qenë shumë më pak dhe holokausti nuk do të kishte pasur vend. Nëse, gjatë Luftës së Gjirit, presidenti Bush do ta kishte përmbushur detyrën, duke rrëzuar Sadam Huseinin dhe duke i lejuar Irakut emancipimin nga autoritarizmi, ndoshta do të ndodhte atje, ajo që ndodhi në Panama pas rënies së tiranisë së Noriegas: krijimi i një regjimi civil, që nuk i kërcënon fqinjët e vet, që qeveriset nga ligji dhe respekton liritë publike.
Megjithatë, nuk bëhet fjalë për promovimin e intervenimeve ushtarake sistematike të demokracive të avancuara kundër të gjitha regjimeve autoritare që shumohen nëpër botë. Ky është iluzion. Dhe, për më tepër, nuk është e sigurt që një demokraci e ardhur përmes pushkëve të përshtatet dhe të japë rezultate (edhe pse kështu ka ndodhur në rastet më të rëndësishme, si në atë të Gjermanisë dhe Japonisë).
Por të pretendohet një rregull ndërkombëtar ku nga të gjitha regjimet do të kërkohej një minimum respekti i të drejtave të njeriut dhe një sërë sanksionesh të ashpra nga ana e kombeve demokratike kundër atyre që i kapërcejnë këto të drejta në mënyrë flagrante, me persekutime religjioze, raciale apo etnike dhe vrasje apo dëbime të minoriteteve. Këto sanksione mund të jenë ekonomike dhe politike (të cilat kishin sukses në Afrikën e Jugut dhe në Haiti) ose, përjashtimisht ushtarake, kur, si në rastin e Kosovës, bëhet fjalë për ta ndaluar shfarosjen e të gjithë popullit për shkak të delirit nacionalist të një tirani.
Në këtë pikë, tashmë është e dukshme që përdorimi i fjalës “shfarosje” i shkon si këmishë për trupi operacionit të Sllobodan Millosheviqit në Kosovë. Operacioni filloi në mes të negociatave të Rambujesë, me mobilizimin (kundër kompromiseve të dakorduara në tetorin e kaluar) e 40 000 njerëzve të Ushtrisë Jugosllave kundër Kosovës, dhe izolimin hermetik të provincës përmes dëbimit të shtypit ndërkombëtar.
Dëshmitë e mbledhura përmes refugjatëve kosovarë në Maqedoni dhe Shqipëri tregojnë për një planifikim gjakftohtë, të ekzekutuar me precizitet shkencor. Në fshatrat e pushtuara, të rinjtë ndahen nga fëmijët, pleqtë nga gratë, dhe ekzekutohen, ndonjëherë duke i bërë që të hapin varret e tyre së pari. Të mbijetuarve u jepet një afat i shkurtër për të ikur jashtë vendit, për t’i privuar më pas nga dokumentet personale.
Regjistrat publikë zhduken duke i djegur, ashtu si i gjithë dokumentacioni që vërteton se ata kosovarë ishin pronarë të shtëpive, tokave, apo se njëherë e një kohë jetuan atje, apo ekzistuan. Etapa e fundit e operacionit (sipas UNHCR, më shumë se një gjysmë milioni kosovarë janë larguar jashtë vendit dhe rreth 250 000 janë zhvendosur brenda Kosovës) ka qenë mbyllja e kufijve, në mënyrë që kosovarët e mbetur brenda t’i shndërrojnë në mburoja njerëzore kundër bombardimeve dhe një ndërhyrjeje të mundshme ushtarake tokësore të aleatëve.
Në çfarëdo rasti, është e dukshme se objektivi i Millosheviqit është spastrimi etnik: ta bëjë Kosovën një provincë njëqind për qind serbe dhe ortodokse, pa asnjë gjurmë të myslimanëve dhe të shqiptarëve. A ka ndonjë lidhje vonesa e ndërhyrjes së komunitetit ndërkombëtar kundër Millosheviqit, me faktin se viktimat e tij janë myslimanë? Kam frikë se po, siç ndodhi edhe në rastin e Hitlerit, kur aleatët u vonuan për ta shpallur luftën, pasi viktimat e holokaustit ishin hebrenjtë.
Jam i bindur se, nëse komuniteti që përjetoi vuajtjet dhe dhunën që duruan boshnjakët, ose që po e vuajnë tashmë kosovarët, do të kishte qenë i krishterë, reagimi i opinionit publik dhe i qeverive perëndimore do të kishte qenë shumë më i shpejtë, dhe në Perëndim nuk do të kishte pasur kurrë segmente kaq të gjera të përkushtuara për t’i mbajtur duarkryq qeveritë e tyre përballë këtyre krimeve.
Kjo është diçka që nuk thuhet, ose që thuhet me zë të ulët dhe mes njerëzve të besuar: a nuk po krijojmë një Moloh mes nesh? A duam një regjim islamik fundamentalist aleat të Gadafit, Sadam Huseinit dhe ajatollahëve në zemër të Europës? A mos vallë, në njëfarë mënyre, Millosheviqi dhe serbët po luftojnë tani (siç bënë princ Llazari dhe serbët e asaj kohe më 28 qershor 1389) në Kosovë, kundër Gjysmëhënës barbare dhe fanatike, armike e përhershme e Europës së krishterë dhe të civilizuar?
Although it seems a lie, there are democrats sensitive to these "arguments" and for this reason polls show that the segments against the military intervention that would save Kosovars from annihilation, exceed the electoral figures usually achieved by the communist and neo-fascist parties, now twinned, once again, as at the time of the Molotov-Ribbentrop Pact, in the pacifist campaign against NATO.
*Note: Taken from the book "The Kosovo Issue" by the author and Nobel Prize winner (Mario Vargas Llosa)
Lini një Përgjigje