FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Qeveria e parë e kryesuar nga një grua po përjeton tashmë krizën e saj të tretë, të shkaktuar nga paaftësia e burrave për t'u sjellë si të rritur...
Pavarësisht se mund të mos e vlerësojmë Giorgia Melonin dhe politikën e saj, pavarësisht se mund të mos na pëlqejë një prirje e caktuar për ta reduktuar çdo problem në çështje gjinore dhe çdo sjellje mashkullore në emblemë të patriarkatit, pavarësisht se mund të mos interesohemi për ngjarjet sentimentale të kësaj qeverie, duhet vërtet një zemër prej guri për të mos ndier një minimum solidariteti njerëzor, këto ditë, për kryeministren tonë.
Me lidhjen Conte-Piantedosi, jemi në fakt në rastin e tretë brenda tre vitesh që e sheh të detyruar të përballet me pasojat politike të një krize bashkëshortore-sentimentale, pasojë e drejtpërdrejtë e paaftësisë mashkullore për të garantuar atë minimum menaxhimi të shëndetshëm dhe të kujdesshëm të ngarkesës hormonale që do të ishte e arsyeshme të pritej nga një i rritur, veçanërisht kur i rrituri në fjalë, apo edhe partnerja e tij, ka arritur një pozicion pushteti. Rasti i tretë, pas aferës së paharrueshme Sangiuliano-Boccia dhe pas episodit të sikletshëm që çoi në ndarjen e vetë kryeministres nga partneri i saj Andrea Giambruno.
Në “Repubblica”, për shembull, Francesco Bei shton në listë edhe rastin e ministrit-kunat Francesco Lollobrigida dhe ndarjen e tij nga Arianna Meloni. Por kjo më duket një çështje tjetër, që lidhet vetëm me jetën e tyre private, pa pasoja të rëndësishme për qeverinë. Nuk besoj se mund të thuhet e njëjta gjë për tre rastet e tjera.
Në detajet e skandalit të fundit, atë që përfshin ministrin e Brendshëm Matteo Piantedosi, nuk kam ndërmend të hyj, sepse ato i gjeni tashmë në të gjitha gazetat, sepse në fund kam zemër të ndjeshme dhe sepse thelbi më duket se është thënë tashmë nga Guia Soncini, ose më saktë nga Maurizio Costanzo, i cituar prej saj, me “atë frazën që thoshte për të paaftat në televizion, se dikur komandantët për të dashurat hapnin një butik, ndërsa tani një program televiziv”.
Më intereson më shumë dinamika, banaliteti dhe përsëritja e sjelljeve, mburrjeve dhe vulgariteteve, abuzimeve të vogla, iluzioneve të mëdha dhe zhgënjimeve të pashmangshme që shoqërojnë këto rrugëtime, të gjitha të njëjta, të gjitha kaq thellësisht dëshpëruese dhe njëkohësisht, ta pranojmë edhe ne meshkujt, kaq jashtëzakonisht familjare.
Soncini kritikon komentuesit e majtë që “që nga javët kur ngatërruan Rosaria Boccia me Rosa Luxemburg nuk kanë mësuar asgjë”: “Kanë hequr dorë nga mendimi se rruga drejt pushtetit në një vend hajdutësh kalon përmes akuzimit të kundërshtarit për korrupsion; dhe kanë filluar të mendojnë se, në një republikë të ndërtuar mbi tradhtinë bashkëshortore, mund të fitohet konsensus duke thënë se është skandaloze të sistemosh dashnoren”.
Sigurisht, është e lehtë tani të ironizohet mbi të djathtën tradicionaliste dhe vlerat e saj të pretenduara, mbi kryeministren grua, nënë dhe e krishterë, e tradhtuar fillimisht nga partneri i saj, më pas nga ministri që duhej të ishte udhëheqësi i hegjemonisë së re kulturore, Gennaro Sangiuliano dhe tani edhe nga ministri i Brendshëm, ndoshta më i rëndësishmi për imazhin e qeverisë së rendit dhe ligjit.
Nuk ka çfarë të bëhet me meshkujt e dashuruar: nga vajzat e spektaklit, pas talk show-ve, çdo dekret në mes të natës është pothuajse dashuri. Dhe në fund, vërtet, këto ditë duhet një zemër prej guri për të mos ndier një ndjenjë solidariteti për Giorgia Melonin./Përshtati "Pamfleti" nga "Linkiesta"
Lini një Përgjigje