FLASH
Shkruar nga Nick Cohen
Udhëheqja e Keir Starmer ka dështuar të ndalë të djathtën radikale dhe po e çon Partinë Laburiste drejt humbjes së rolit të saj historik…
Çfarëdo që të ndodhë në Westminster, deputetët laburistë duhet ta kenë të qartë se Keir Starmer është një dështim politik. Për ata në qendrën e majtë, imperativi ynë politik i panegociueshëm, arsyeja pse çohemi nga shtrati çdo mëngjes, është të ndalojmë Nigel Farage, Robert Jenrick dhe pjesën tjetër të së djathtës radikale që ta shndërrojnë Mbretërinë e Bashkuar në një imitim të shëmtuar të Amerikës së Donald Trumpit.
“Partia Laburiste është një kryqëzatë ose nuk është asgjë”, ka thënë Harold Wilson. Nën udhëheqjen pa gjak të Starmerit, ajo rrezikon të bëhet pikërisht asgjë.
Dështimi i qeverisë së Keir Starmerit nuk është thjesht një nga luhatjet normale të politikës që mund t’i përballojmë me sportivitet. Ai mund të çojë në shkatërrimin e BBC-së, të Shërbimit Kombëtar Shëndetësor (NHS) dhe të Aktit për të Drejtat e Njeriut.
Duke qenë se elementë të së djathtës tashmë po diskutojnë hapur atë që e quajnë me eufemizëm “rimigrim”, dëbimin e emigrantëve plotësisht të ligjshëm, nuk është histeri të imagjinosh se kjo mund të çojë edhe në një version britanik të ICE-it të Trumpit.
Keir Starmer thotë se edhe për të, ndalimi i Farage-it është arsyeja pse çohet nga shtrati çdo mëngjes.
“Duhet të bashkohemi për të luftuar Reformin, me gjithçka që ka kjo lëvizje”, deklaroi ai në konferencën e fundit të Partisë Laburiste.
Por provat deri tani tregojnë se Starmer nuk është i aftë ta bëjë këtë. Nëse kjo nuk ndryshon, ai duhet të largohet.
“Partia Laburiste është një kryqëzatë ose nuk është asgjë”, tha Harold Wilson.
Dhe nën udhëheqjen pa jetë të Starmerit, ajo rrezikon të bëhet asgjë. Ajo nuk mund ta luftojë Farage-in e vetme, siç po e dëshmojnë sondazhet katastrofike për Laburistët dhe Starmerin. Po ashtu, Starmer nuk arrin t’i bindë votuesit që janë shpërndarë te Liberal Demokratët, të Gjelbrit, nacionalistët apo te “Your Party” e Jeremy Corbynit, që të mbyllin hundën dhe të votojnë taktikisht për Laburistët.
Dështimi për të kuptuar se fitimi i votës taktike është thelbësor në politikën moderne ka qenë gabimi më i madh i Starmerit dhe McSweeney-t. Ata qeverisën sikur të ishim ende në vitet ’90 dhe treguan se nuk e kuptonin se si ka ndryshuar bota. Ata ndoqën atë që miq të dëshpëruar laburistë e quajnë strategjia e “goditjes së hippieve”.
Në politikën e vjetër, goditja e hippieve kishte kuptim. Laburistët dhe Konservatorët përpiqeshin të qetësonin “votuesin mesatar”. Studiuesit e zgjedhjeve u vendosnin atyre emra paternalistë si “Mondeo Man” apo “Worcester Woman” dhe shpjegonin se liderët mund t’i tërhiqnin duke u distancuar nga ekstremet e partisë së tyre.
Tony Blair synonte të tërhiqte votues konservatorë. Prandaj ai i “goditi hippiet” e viteve ’90 duke hyrë në një garë me Michael Howard se kush ishte më i ashpër ndaj krimit. David Cameron, si konservator, donte të tërhiqte votues laburistë. Ai nuk kishte nevojë të godiste hippiet. Përkundrazi, duhej të pretendonte se donte të përqafonte “hoodies” dhe se kujdesej aq shumë për mjedisin, saqë shkonte me biçikletë në Westminster (ndërsa një makinë zyrtare e ndiqte nga pas, në distancë diskrete, duke mbajtur çantën e tij).
Bota e Cameronit dhe Blairit ka marrë fund prej kohësh. Opinioni publik u riorientua pas Brexit-it: tani jetojmë në një epokë të politikës së blloqeve. Ka një bllok të djathtë: Konservatorët dhe Reform.
Dhe një bllok të majtë: Laburistët, Liberal Demokratët, të Gjelbrit dhe nacionalistët. Votuesit qarkullojnë brenda blloqeve të tyre dhe rrallë kalojnë nga e majta në të djathtë apo anasjelltas.
Vitin e kaluar, Jane Green dhe Marta Miori nga Nuffield College në Oksford treguan se gjysma e votës laburiste në zgjedhjet e vitit 2024 kishte mbetur besnike, një e pesta ishte zhvendosur te parti të tjera të majta, një e pesta ishte e pavendosur dhe vetëm një e dhjeta ishte zhvendosur drejt së djathtës.
Për shkak të absurditetit të konkurrencës shumëpartiake në një sistem mazhoritar “first-past-the-post”, lëvizje të vogla dhe votimi taktik mund të kenë ndikime disproporcionale. Laburistët fituan dy të tretat e vendeve në Dhomën e Komunave me vetëm një të tretën e votës në zgjedhjet e vitit 2024, sepse votuesit e majtë i përdorën votat e tyre në mënyrë efikase, ndërsa mbështetësit e Farage-it nuk ishin të gatshëm të mbështesnin Konservatorët.
Ashtu si shumë burra që shtiren si realistë kokëfortë, McSweeney dhe Starmer kanë qenë më larg realitetit sesa një hippi i droguar. Në vend që të përpiqeshin t’i siguronin votuesit e qendrës së majtë se ishte e sigurt të mbështesnin Laburistët për të mirën e përbashkët të mposhtjes së Farage-it, ata bënë çmos për t’i alienuar ata.
Zgjedhja është e gjerë. Retorika powelliane e Starmerit për Britaninë që po bëhet një “ishull të huajsh”.
Në një moment tragjikomik që tregon se sa thellë shkon marrëzia, një besnik i Starmerit i tha Sienna Rodgers nga revista House se tani që McSweeney ishte larguar, “uber-woke, net-zeroist rejoinerism” do të dilte jashtë kontrollit. Kushdo që e tha këtë nuk e kupton se Laburistët po humbasin pikërisht sepse nuk janë mjaftueshëm “woke”, të gjelbër apo pro-europianë.
Një strateg politik efektiv do të thoshte se, përveç uljes së niveleve shumë të larta të emigracionit (gjë që Laburistët në fakt po e bëjnë), partia duhet t’u kujtojë pakicave etnike dhe liberalëve të bardhë të majtë se Laburistët janë një parti antiraciste.
Laburistët duhet të nisin sulme të synuara kundër Konservatorëve që po shkojnë drejt politikave të “rimigrimit” që dikur përkraheshe nga Fronti Kombëtar. Ata duhet të flasin me zë të lartë për angazhimin ndaj energjisë së pastër dhe vendet e punës që ajo krijon, si dhe t’i kujtojnë publikut se jo shumë kohë më parë, pjesë të mëdha të së djathtës mohonin ekzistencën e ngrohjes globale të shkaktuar nga njeriu.
Sa i përket Brexit-it, pasi janë shteruar të gjitha opsionet e tjera, Laburistët duhet më në fund të konsiderojnë t’i thonë të vërtetën publikut për dëmet që ka shkaktuar largimi nga Bashkimi Europian.
Një arsye pse qeveria Starmer ka bërë çmos për t’i larguar votuesit e saj është se kultura jonë mediatike dominohet nga figura të djathta që këmbëngulin se qeveritë laburiste mund të kenë sukses vetëm nëse bëjnë atë që duan të djathtët. Por arsyeja kryesore ka qenë paaftësia e McSweeney-t dhe Starmerit për të menduar se si ka ndryshuar bota.
Duke reflektuar mbi këtë dështim, Ben Ansell, profesor i institucioneve demokratike krahasuese në Oksford, thotë se në vend që të përpiqen t’i bindin miqtë e tyre se janë ende në anën e tyre, Laburistët po “fokusojnë gjithë energjinë strategjike te votues socialisht konservatorë që nuk janë të interesuar të votojnë për partinë”.
Laburistët luajtën lojën e Farage-it duke e theksuar rëndësinë e emigracionit dhe dështuan të frymëzonin mbështetësit e tyre apo të mbillnin përçarje në të djathtë duke theksuar nevojën për rritje taksash për të rindërtuar shërbimet publike.
Ndoshta tani që McSweeney është larguar, Starmer do të jetë si një i burgosur i liruar nga qelia. Ndoshta ai do të shfaqet si lideri që mund të galvanizojë shumicën kundër së djathtës në këtë vend. Ndoshta ai do ta kuptojë se, për të fituar sërish, Laburistët duhet të ndalojnë së godituri hippiet dhe të fillojnë t’i përqafojnë ata.
Por nëse nuk e bën këtë, dhe e them këtë si dikush që e ka votuar dhe e ka admiruar, Starmer duhet të tërhiqet. Bastet janë shumë të larta. /Përshtatur nga The Spectator/
Lini një Përgjigje