FLASH
Shkruar nga Salvatore Di Bartolo 
Giovanni Falcone nuk u vra vetëm nga mafia, por edhe nga izolimi institucional që iu ndërtua përreth. Ndërsa godiste Cosa Nostra-n me një efikasitet të paprecedentë, pjesë të shtetit, politikës dhe sistemit të drejtësisë e lanë të vetëm dhe e delegjitimuan. Tradhtia më e madhe nuk ishte vetëm bomba e Capacit, por boshllëku i krijuar rreth tij nga vetë shteti që ai i shërbeu...
Ka diçka që nuk shkon në përkujtimet kushtuar Giovanni Falcones. Jo te nevoja për ta kujtuar - ajo është e shenjtë - por te unanimiteti me të cilin sot vlerësohet nga një vend që, sa ishte gjallë, shumë shpesh e la të luftonte i vetëm.
Tridhjetë e katër vjet pas masakrës së Capacit, Falcone është shndërruar në një simbol të pakontestueshëm. Të gjithë pretendojnë trashëgiminë e tij, të gjithë citojnë fjalët e tij, të gjithë deklarojnë se kanë qenë në anën e tij.
Ky është fati i shumë burrave që i kanë shërbyer vërtet shtetit: bëhen pasuri kombëtare vetëm pasi janë izoluar, kundërshtuar ose braktisur. Sepse e vërteta është se Falcone nuk ishte vetëm magjistrati i vrarë nga mafia.
Ai ishte edhe magjistrati i penguar nga pjesë të vetë sistemit gjyqësor, i parë me dyshim nga një pjesë e medias dhe i kritikuar nga qarqe politike e institucionale që sot, përkundrazi, e festojnë pa asnjë ngurrim madhështinë e tij.
Dhe ky është kundërshtimi i parë me të cilin duhet të ketë guximin të përballet çdo përvjetor. Është tepër e lehtë të përkulesh sot para kujtimit të Falcones, kur kjo nuk kushton asgjë. Por do të ishte shumë më e vështirë të pranohej se, në vitet e fundit të jetës, rreth tij u ndërtua një klimë e rëndë delegjitimimi.
I akuzuar për protagonizëm, i përshkruar si njeri pushteti, madje edhe i penguar në ambiciet e tij profesionale, Giovanni Falcone u izolua gradualisht pikërisht në momentin kur po godiste Cosa Nostra-n në mënyrën më efektive.
Pikërisht për këtë arsye, sot është hipokrizi të shtiremi sikur rreth tij nuk ishte hapur, ditë pas dite, një boshllëk politik, institucional dhe njerëzor. Ta shndërrosh sot në një ikonë të pranuar nga të gjithë rrezikon pothuajse të fshijë atë të vërtetë të pakëndshme.
Sikur Italia të kishte nevojë të kujtonte heroin, por jo mënyrën se si e trajtoi kur ishte ende gjallë. Megjithatë, ekziston një çështje e dytë që i bën këto përkujtime të pashmangshmërisht të paplota.
Për vdekjen e Giovanni Falcones vazhdojmë të mos dimë gjithçka. Përgjegjësitë e mafiozëve janë vërtetuar. Bosët, ekzekutorët, strategjia terroriste e Cosa Nostra-s: e gjithë kjo tashmë i përket historisë gjyqësore të vendit.
Por a mund të besojmë vërtet se një masakër e asaj përmase ishte vetëm vepër e mafies? A mund të themi vërtet, pas dekadash procesesh, hetimesh, devijimesh dhe pistash të rihapura, se është hedhur dritë mbi çdo pikë të errët të kësaj dosjeje?
Në fakt, dominon ndjesia se ekzistojnë ende shumë pyetje pa përgjigje. Shumë pika të errëta. Shumë interesa të ndërthurura, që në ato vite kishin arsye ta kishin frikë Falconen.
Marrëdhëniet mes mafias dhe segmenteve të devijuara të shtetit, ndërhyrjet e mundshme të huaja, misteret e shumta që ende rrethojnë masakrat: e gjithë kjo vazhdon të formojë një tablo të papërfunduar.
Dhe ndoshta pikërisht këtu përkujtimet rrezikojnë të bëhen të pamjaftueshme. Sepse të kujtosh Falconen nuk duhet të thotë vetëm të përsërisësh mekanikisht emrin e tij si simbol guximi dhe ligjshmërie. Mbi të gjitha, duhet të nënkuptojë vazhdimin e kërkimit të së vërtetës deri në fund.
Edhe kur ajo shqetëson. Edhe kur vë në diskutim versione të rehatshme apo ekuilibra të konsoliduar. Në fund të fundit, Giovanni Falcone nuk ia kushtoi jetën retorikës apo hipokrizisë. Ai ia kushtoi kërkimit këmbëngulës të së vërtetës.
Dhe është e vështirë të imagjinohet një mënyrë më dinjitoze për të nderuar kujtimin e tij./Pamfleti nga “Opinione.it”
Lini një Përgjigje