FLASH
Shkruar nga Pamfleti
- The denunciation letter of the ex-convict of Burrel, Muharrem Xhakoni, sent to the Central Committee of PPSh, for the two captains of that prison, who staged the slow deaths of some prisoners-
On the map of communist prisons in Albania, Burreli is among the blackest places. In case Albania was invaded by another country, the convicts here were immediately executed. Burrell prison in the documents of the time, it turns out that in the years 1950-1957, it was known as; "Prison no. 3". Around 1957, the prison was called "Ward 321". It served as a high security prison, in the years 1946-1991, for political and ordinary convicts. The first history of the prison drawn up by the Moroccan communist administration dates back to 1962. At this time, the Department of Internal Affairs, Mat, draws up a brief history of the prison. This history is within the propaganda of the time, that is, according to the principle "many words and little information".
According to this historian, the prison must have been built in the years 1936-1937, in order to "enter the Albanian patriots who, with their principled feelings, were against Zog's regime and against his clique". In fact, the prison was built between the end of 1938 and the beginning of 1939, without being completed and "inaugurated". For the first time in this way, it would be used by the wartime administration. Among other things, in this history of 1962, it is written:
"But the opposite happened with this object, that the bourgeois regime could not put it to use, because the decision of the Zog satrap regime was taken by the Italian fascist occupation, so the main man who designed the Burrell prison, the former minister of Inside that time (actually the prime minister for the time in question - note) Koço Kota, who himself died in this prison. Since April 7, 1939, when Fascist Italy occupied our country, like all the other objects of Albania it occupied, it also occupied the Burrel prison, which it used against the Albanian patriots.
From April 7, 1939 and until September 1939, in the prison of Burrel, there were more than 400 Albanian prisoners, for political and ordinary issues, who were under the bayonet of the carabinieri and the Italian militia, who held them until September 1943.
At this time, the prison was taken over by the German army, where the Albanians who were inside were tortured even worse than by the carabinieri and the Italian fascist militia. The Nazi army held the prison until July 31, 1944. On this same date, Burrel was liberated by the partisan forces. The prison was opened and the Albanians who were in the prison were saved from the hell of fascism."
The whole part about the history of the prison is described by a comic script, which in some cases we have corrected from the literary side, especially in the sentence divisions, which never end. The ignoramuses who made such historians had, at best, three elementary grades. From July 1944 until the year (the month is contradictory in some sources) 1946, the prison facility was used as a collection depot for the needs of the new communist government.
In 1946, internal renovations began, external guards and barbed wire fences were installed, the work of which was carried out by Italian-German prisoners of war. The purpose was for the prison to be used for "war criminals, spies, etc." prisoners. This happened due to the fact that in some places in Albania, such as in Elbasan, Peshkopi, etc., prisons had been broken, and there had even been escapes. The Burrel prison was a strong building, whose invulnerability was increased by the second siege, which was established, and by the internal arrangement.
Italy used it as a warehouse for the needs of the army, while after the war, the communists closed the works, as they needed to use it against the opponents of the regime, giving it the number 3. The internal service was done by the People's Defense Forces and then of the police, while the director dealt only with the administration.
The brave convict
Today I will bring the testimony of a convict who complained to the Central Committee of the PPSh about the difficult conditions of serving his sentence. At the time when the letter was written, that is on February 20, 1963, over 300 political convicts and 2 ordinary convicts were serving their sentences in this prison. The convict who wrote the letter is called Muharrem Avdulla Xhakoni (born 1924) was arrested on 17.5.1955, together with his friend, Sejdi Cak Demishi (born 1880, 76 years old).
They were accused of trying to escape, although they were arrested in Sukth, many kilometers from the border. With decision no. 12, dated 21.1.1956, the Military Court of Tirana, operating in Durrës, consisting of Faik Spahiu, Llazar Kote, Gani Sabahu, with Assistant Prosecutor Servet Kadilli present, declared the two defendants guilty. for high treason against the country and based on article 64 of the Criminal Code, he was sentenced to 12 years in prison. He was released from ward no. 307, on 13.3.1966, when it was located in Rubik. The commissioner of this department, Major Besnik Çomo, writes in the release sheet:
"The mentioned person is released after serving the term of the sentence, taking into account the various earnings from work and the decrees. During the time he served his sentence in this ward, he maintained a bad attitude, showed no remorse for the crime committed, collaborated with other convicted persons and propagated against the people's power. He worked at work, with the aim of earning, to be released as soon as possible. There were several cases of violations of the internal rules of the camp".
The letter of the convict Muharrem Xhakoni, for the Central Committee of the PPSh
ALP Central Committee
Tirana
I burgosuri Muharrem Xhakoni, efektiv i Repartit 321, lindur në Ishëm, banues në Durrës, vjeç 38, me arsim fillor, shtresë dhe klasë e mesme, i martuar me fëmijë, i dënuar me 12 vjet burgim, në majin e vitit 1955, me profesion shitës, kam nderin me parashtrue lutjen dhe ankesën time si vijon:
Zotërinj anëtarë të këtij komiteti! E ndjej të nevojshme me u shpjegue, vdekjen e 5 personave, disa abuzime, veprime arbitrare, ndëshkime pa rregullore, trajtime të paligjshme, të bame me dashje dhe të mbulueme mirë.
Këtë ankesë po e ngre, kundra ndihmësmjekut, kapter Kamberit dhe kapter Asllanit, të dy efektivë të këtij reparti.
Kur isha me temperaturë 40 gradë nga gripi aziatik, kapter Asllani, më ngriti nga dysheku, me futi në qeli, më zhveshi, më zbathi kur çimentoja ishte e lagur dhe temperatura e të ftohtit (ishte) 8 (gradë) nën zero.
Mbas 8 orëve në atë gjendje, më ngriu gjaku, u paralizova dhe humba ndjenjat. Kur erdha në vete, pashë se ndodhesha në dhomë. U ktheva në jetë nga masazhet e shokëve dhe borseta me ujë të ngrohtë.
Herën e fundit, më ngre në mesnatë nga dysheku, më futi në qeli e pastaj së bashku me ndihmësmjekun Kamber, më zhveshin, më zbathin, më lidhin me hekura dhe kur duart m’u mpinë, kur duart u nxinë, atëherë m’i tërhoqën, m’i tundën në formë torture.
Kapter Asllani, më nxjerr në oborrin e burgut me imponim, kur bien shira të rënda. Pleq, të sëmurë dhe të vobektë, që janë të zbathur e me lecka, lagen në shi, pa pas zjarr, ndërresa dhe soba me u terë.
Kur ecim, kërkohet një heshtje absolute. Po të thuash fjalën mirëmëngjesi, kapter Asllani të fut në qeli, me gjithë pasojat e tjera, sikur të ishim hije të vdekura e, jo qenie njerëzore të gjalla.
Po të bësh 5 minuta gjimnastikë, në vendin tënd, të fusin në qeli, të zbathur e të zhveshur. Kjo gjë na dëmton të gjithëve, sidomos ata që vuajnë nga reumatizma dhe paraliza të ndryshme.
Ky kapter ka dhënë urdhër të prerë, mos me la kokën, qafën, veshët dhe mos me përdor sapun në mëngjes. Viktimat e këtij urdhri, janë me duzina të burgosur. Patër Donat Kurti, pse lau pak kokën, u dënua në birucë. Mori një ftohje në veshkë, si efekt i tre ditëve në qeli, pa tesha. Ka tre muaj që bën kura, i shtruar në infermierinë e burgut.
Kur hapen dyert me dalë në oborr, duhet të ecim me vrap, në formë krosi popullor. Në korridoret e ngushta, këputen rripat e nallaneve, të sëmurët pleq rrëzohen. Të pasmit hipin sipër atyre që janë më përpara dhe përsëri dëgjohet e fuqishme komanda e rojës, që thotë: “vrap, vrap, vrap”.
Pra kolona tundet përsëri dhe ata që mbesin në bisht, futen të gjithë në birucë. S’ka ditë që kur ka shërbimin kapter Asllani, të mos zhvishen, zbathen e futen ndër birucat e lagura e,
gjithnjë pa tesha fjetje, 4-5 të burgosur.
Me qenë se komanda e ka emëruar si kujdestar të rojeve të tjera, (kapter Asllani), i ka urdhëruar edhe ato, të veprojnë si ai. Dënimet e tij, megjithëse të papërfshira në rregullore, të shumtat e rasteve, i kalojnë 10-15-30 ditë, pa tesha fjetje, zhveshur, zbathur ndër birucat e lagura. 95 % e dënimeve, janë arbitrare.
Zotërinj anëtarë të Komitetit Qendror!
Dënimi ynë në biruca që lagen me ujë shiu gjithë dimrit, të zhveshur, të zbathur e pa tesha fjetje, po na shkakton vazhdimisht sëmundje: gastrit, ulçer, interkolit, hemorroide, reumatizëm, paraliza të ndryshme dhe të gjitha sëmundjen e tjera tuberkulare.
Të gjithë këta janë pa pasojat e dënimeve ndër biruca, pa tesha, fjetje, dënime të tilla na kanë çuar dhe po na çojnë në një vdekje që vjen në forma graduale. Ato trupa që me rezistencën e tyre natyrale, e durojnë, mbeten invalidë për jetë.
Lutemi shumë të thirret prej atij komiteti, një komision komision dhe brenda mundësive, të vendoset me rrugë juridike, parimore dhe në përputhje me shkencën mjekësore, anulimi i këtij ndëshkimi të dëmshëm, i cili të çon në shndërrimin invalidë të përjetshëm, të njerëzve ose në zhdukjen e tyre fizike.
Ndëshkimi i lartpërmendur (dënimi ndër biruca pa tesha fjetje), të zëvendësohet me forma të ndryshme dënimi, me masa të tjera ndëshkuese, ose shtrënguese.
Më poshtë, po jap me radhë emrat e të vdekurve në këtë burg, si viktima të ndihmësmjekut Kamber.
Xhevat Korça. I sëmurë prej një viti, kërkonte që të shkonte në spital në Tiranë, për operacionin e ulcerës dhe për analiza dhe kura komplet. Lutjet e tij të herëpashershme verbale dhe me shkrim u refuzuan kategorikisht prej ndihmësmjekut Kamber.
Xhevati bëri grevën e urisë dhe mbasi prej kësaj nuk e fitoi spitalin vdiq në burg pas 15 ditëve. Ndihmësmjeku Kamber, për justifikimin zyrtar, mori një mjek tjetër dhe mbasi i bënë autopsinë, shkruajnë se gjoja kish pas edhe kancer. Vdekja e tij dihet nga të gjithë.
Gjergj Kokoshi. Ju zu uji i vogël (urina). Kërkesat verbale dhe me shkrim që ta dërgonin në Tiranë, Kamberi iu përgjigj negativisht. Me ndërhyrjen nga lart, u rregullua një automobil, por kur mbërriti në sallën e operacionit të spitalit kombëtar në Tiranë, sëmundja e kishte bërë punën e saj dhe i sëmuri nuk u përgjigj më.
Pra zotërinj, një operacion i vogël kirurgjikal, i hapte kanalin e urinës së bllokuar, i shkarkonte ujin e mbledhur, siç ndodh çdo ditë në spitalet tona shtetërore dhe i sëmuri Gjergj Kokoshi, do ishte gjallë. Ai vdiq, pse uji i mbledhur në bark dhe vonesa e operacionit, kaloi 20 ditë.
Estref Myftiu. Vuante nga eperoniti specifik. Kërkesat e tij për ta dërguar në spitalin e Tiranës, u hodhën poshtë për afro 5 muaj nga ndihmësmjeku Kamber. Një analizë që u dërgua në laboratorin e spitalit Tiranë, njoftoi telegrafisht, se i sëmuri duhej të shtrohej në spital, për analiza e kura komplet.
Me qenë se këto formalitet janë kryer në mënyrë private, ndihmësmjeku Kamber, i hodhi poshtë. Kur Estrefi qante si fëmijë dhe premtonte se i paguante vetë shpenzimet e automobilit, Kamberi u tallte, se nuk kishte atë sëmundje, por gazra. Thoshte se do shërohej në burg.
Me ndërhyrjen e një majori nga Tirana, mbasi sëmundja kishte 5 muaj në aktivitet dhe pasi barku ishte mbushur me ujë deri te buza, e dërguan në spital. Kur po i hiqnin ujin ditën e parë, vdiq. Është provuar shkencërisht, se kur eperitoniti është në fillim, shërohet lehtë me streptomicinë. Por kur të sëmurët kalojnë 4-5 muaj dhe barku mbushet me ujë, 99 % e tyre vdesin.
Akile Tasi. Vuante nga mëlçia e zezë. Më vonë kaloi dhe botkinin. Ditën e dytë që doli nga infermieria, nga botkini, e futën në birucë me një të ftohtë nën zero. I hoqën kapotën dhe pa asnjë batanije, e mbajtën 7 ditë. Mori një të ftohur në mëlçia e zezë, që ishte e prekur nga botkini më parë dhe ky komplikacion, kthehet në cerozapatike. Të gjithë lutjet me shkrim, u hodhën poshtë nga Kamberi. Mbas tre muajsh, i sëmuri vdiq.
Ismail Qazimi. Ankohej se vuante një vit më parë prej tensionit të gjakut dhe mëlçisë së zezë. Gjithmonë kërkonte për spital në Tiranë, por Kamberi iu përgjigjej me përbuzje. Duke qëndruar muaj me radhë i shtrirë për vdekje, ai vdiq me një mizerje të pashpjegueshme. Kur drejtoria deshi ta dërgonte në Tiranë, ndihmësmjeku Kamber, refuzoi t’i lëshonte raport – thotë i dënuari Zenel Shëndellia.
Përderisa partia ka ndaluar shfrytëzimin si skllav, i lutem shumë asaj, të ndalojë në burgun tonë nga keptarët e lartpërmendur dhe trajtimin si kafshë.
Përderisa partia dhe qeveria kanë ndaluar rrahjen, sepse kjo e poshtëron mjerinë, lutemi shumë që të ndalohet edhe dënimi me birucë, pa tesha fjetje, mbasi ky dënim,= e mbyt, e vdes fare mjerinë.
Kur unë i bëra një lutje drejtorit, që të më vizitonte te një mjek neurolog për shqetësim nervash, ndihmësmjeku Kamber, më zhveshi deri në këmishë e kanotiere, më zbathi, më rrahu duke më qëlluar me shuplakë, 12 herë fytyrës. Duke qenë në birucë, në atë gjendje, i nxitur nga padrejtësia, unë bëra 12 ditë grevë urie dhe tentim për vdekje, të llojeve të tjera.
Kur i burgosuri Fadil Meçja, i lypi ndihmësmjekut Kamber multivitamina për arsye shëndetësore, që i kishin ardhur me pako nga familja e tij, ky e futi në birucë për 30 ditë, bashkë me pasojat e tjera.
Po të ishte gjallë Lenini dhe rastësisht shihte tmerret e kapterëve Kamber dhe Asllan, aty për aty, do të jepte urdhër, që të dy të varen në oborrin e burgut. Kam shpresë se edhe juve nuk do na leni që këta kapterë, mos na përdorin si gurë shahu.
Unë nuk po anoj, as nga pavendosmëria hamletiane dhe as nga nxitja donkishoteske, por nga e vërteta e pamohueshme, nga fakte të pakundërshtueshme.
Në emër të shkencës mjekësore, në emër të ndërgjegjes, në emër të normave juridike, për mbrojtjen e të drejtave të njeriut, lutemi që të plotësohen kërkesat e mia dhe u bëj apel të kryeni këtë akt drejtësie:
Lay boards in all the cells.
To give sleeping mats to the prisoners in the cells, as this punishment leads to the physical disappearance of the prisoners. Possibly replaced by other austerity measures.
Don't force us out into the yard when it rains, because we don't have a fire to dry and clothes to change.
Captain Asllan Uka and doctor Kamber should be transferred, because they act and appear like tigers with a human face, because they are extremist fanatics, because they have abused, disabled people and damaged the lives of prisoners.
Prisoners with urgent illnesses should be sent to hospital no. 2 in Tirana.
Stop running when the doors open, because there are old, sick and barefoot people.
To cover the roof of our warehouse, after 100,000 ALL, they are in danger of rotting from our clothes, from the rain.
According to the state regulation, we benefit from grape ration with clothes and body, and we have not seen warm water for 4 months.
As in other prisons, and in our prison, written regulations are hung between the main doors, to clarify and guide the prisoners and to prevent the arbitrary actions of the guards.
To prohibit provocations, personal grudges and any punishment that is not included in the regulations.
They are allowed in the morning what they want to do 5 minutes of aerobics.
To give us the right to timetables, which is taken from us many times.
Let us come to your defense, for sending this petition of complaint, gentlemen of the Central Committee.
The answer to Muharrem Xhakoni's letter, by Rita Marko
The letter of the convict Muharrem Xhakoni was dealt with in the Central Committee by the Administrative Directorate, which passed it on to the secretary of the ALP.
The signing of a text by him gives the most convincing proof that the quoted captains are nothing but tools, because everything has been determined by the party.
This answer is given:
As it seems, the prisoner Muharrem Xhakoni has been encouraged by one another to slander and fabricate about our people, wanting them to establish the prison rules, condemned by the people's power.
These prisoners, when they were outside, made all kinds of plans to the detriment of the party and the people's power, but now that the justice of the people took them and punished them, they try to slander and make rules according to their own pleasure.
Prison rules are certain and necessary for these enemies./Memorie.al
Rita Marko
23.2.1963
Original title: "Rare evidence for slow deaths and paralysis of convicts" - How the former Ministers of Education, Xhevat Korça and Gjergj Kokoshi, lost their lives - APS justifies crimes and torture in prisons!
Lini një Përgjigje