FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Now in my old age, I feel compelled to confess my truth, as I lived it. I'm talking about modest men, who never boasted about their achievements, and about others who were silenced by the regime and buried in nameless tombs. In no case do I undertake to usurp the monopoly of the truth or to claim laurels for an event, where I was a casual attendee, although I was eager to feel a little bit my friends, who tactfully and kindly avoided me: "Byrazer, open your eyes... don't get confused... because you still have two months left"! Worry that stuck with me like a talisman, from the morning of May 21, 22 and 23, 1974, even followed me for the following months, until I was released. However, everything I saw and heard in those three days, I would not want to take to my grave.
From the beginning of the eighties, in our district, an event occurred that shook the mentality of the time. The daughter of a cooperative chairman, fell in love with a boy. Love blinded the young people, who threw themselves into each other's arms, without asking what race they belonged to, eventually entering the bride's den of bears. For the parents it was more than death, for the tribe of the chairman, who also wanted to be a deputy in the People's Assembly, a mark of shame. The unusual news came.
Friends and friends of the president-deputy, did not dare to look him in the eye and could not find words of consolation. It would take a lolo to get the men of the province out of embarrassment. At the provincial celebration, the chairman-deputy and the delegate of the Bureau of the Central Committee led the toast. At the height of the feast, when the brandy was flowing and greetings for Enver, Marx, Engels, Lenin, Stalin, Zhoao Amazona and all known and unknown friends from all over the world were passed from one group to another, lolua raised her glass:
"Finally, for our president-deputy"! - the others were stunned, but he added: - "Drink, friends, drink, president"! - he turned his face to the frowning man who froze with the glass in his hand. - "Laugh a little, you fool, it's not the end of the world that you're so upset"! - and formulated an idiotic smile: - "Really, the maid made a mistake, it's even worse, my dear"!
Everyone stood still and waited for the deputy-president's reaction, until he found a servant who, when he saw how hard he could breathe, objected: "Worse than that? To get, in your honor, a bear.. excuse me for the expression"!?
"Na' ore as never before"! – continued his lolua. - "If you had taken any kulak, wouldn't you be able to get it?! You would break with the child, or with the Party"! - he threw the stone at you, the others continued the debates: "Would it be better to break with the child or with the Party, not like this and not like that". It was not known where they would end up, if the delegate of the Central Committee of the Party had not intervened:
"O friends, fool, fool, he said the word rightly! That's right, there was nowhere else to go"! - Lolo supported. - "It would spoil the biography and come and fix it"!
"Better the bear than the kulak", for an ideal, how beautifully he conceived it! Lolo's invention was put into the gold fund.
Afterwards, they attributed the "tombstone" quote to the Great.
After some time, the chairman-deputy found his side, took off the chupa and married her overnight, somewhere in the villages of Sulova, but the story exceeded the goals and the update in practice, spread beyond Albania.
"Better the bear than the kulak!"
Better the kurbat, than the kulak!
Better gable than kulak!
Better rum than kulak!
Better the grave, than here... "!
The name arixhi, combined with all the synonyms, remained the quality "kulak" for the kulak, even though ninety-nine percent did not know the meaning or origin of this word.
"Who cares about the meaning, or the origin"?
"We have the Glorious Labor Party of Albania in vain"!
"Why should we kill our minds"?!
"May it save us as much as the Great Mountains, which squeezes our brains for us too"!
"Glory! Glory! Three times Glory"!
"What does the Party do to the people! What the Party says, the people do! Hooray!
"Yes, the Party called it cancer, snot, verem, plague, crack, hair, infernal, hell, cesspool, llagm, giriz, kenef, grave, beyond the grave, obviously that's how it should be"! If you use any of these terms in a pejorative sense, you will still not be able to capture the truth of the "kulak".
Society was divided by the knife, but the sons of honest families sided with their relatives and faced the class war, married each other or remained celibate for life.
It is easy to apply brainwashing on the terrorized people, until the threat of existence, until the extinction of the gene, until the manipulation of the truth, until erasing, until dementia. From the very beginning, the Bolshevik-Chekist propaganda eliminated the intellectual elite and launched the ideological offensive, defiled the fathers of the nation, with the diabolical method of contaminating collective amnesia, manipulated history, muddied writers and poets of national fame, seized and destroyed unique values museum, cultural, religious and secular, the bearers of the canon, honor and the proverbial Albanian faith are despised.
The class war produced unnecessary casualties between social groups and unnecessary enmity. A brainwashing test was growing, a product of the diabolical effects of the class war that infected the cells of the public organism, indoctrinated even the children in the cradle, until the moment arrived, when no one dared to think with their own brain.
Anyone who went against the flow was declared an enemy with significant state and public danger, and as such, they were separated from the group and crucified as bourgeois conspirators, to protect them from the expansion and infection of ideological, capitalist-revisionist germs.
Kultura u shpall non grata, nëmën artin, letërsinë, arsimin, shkencën, i vunë kufirin te thana, çdo rryme perëndimore; ndërkohë mirëpritën stuhitë e stepave ruse dhe më pas të lindjes së largët që, bashkë me ideologjinë, sollën shprishjen morale, dekadencën shpirtërore, zhvlerësuan doket dhe zakonet e trashëguara. Kush dyshoi te metoda e re, u përball me vrerin klasor, me denigrimin moral, me dhunën verbale, psikologjike, fizike, me ashpërsinë ligjore, me burgun, më zhdukjen apo më fatlumët, me degdisje në spitalet psikiatrike, ku i izoluan si të marrë. Edhe në mos qenë të tillë, i çmendën mjekët tru-shpëlarë, që s’lanë eksperiment pa provuar me rezistencën e psikikës humane, duke përdorur lloj-lloj metodash kurimi, psiko-patologjike komuniste.
Askush s’gëzonte imunitet veç Njëshit; dufi i luftës klasore, përvëlonte gjithkënd që përfundonte në laboratorët eksperimentalë të pushtetit. E shndërruan popullin në kavje. Mjekët zëvendësuan shkencën me sugjestionin, praktikuan terapinë sociale, duke iu rekomanduar pacientëve me psikoza studimin privat apo kolektiv të literaturës marksiste-leniniste dhe të veprave të udhëheqësit paranojak; madje, për të kapur efikasitetin maksimal të kësaj terapie perverse, zëvendësuan vaksinimin profilaktik, me format e edukimit komunist, me gjimnastikën e ndjenjave dhe të trurit; organizuan nga agu në darkë marshime kolektive, paçka se barkthatë, studime kolektive, demek “vullnetare” me dajak, të veprave të diktatorit.
Mblodhën nxënësit nëpër shkolla, studentët në auditorë, ushtarakët në reparte, punëtorët në ndërmarrje dhe kooperativistët në hangarë, gjer edhe te fëmijët nëpër çerdhe dhe pensionistët në këndet e emulacionit socialist dhe i detyruan të ndiqnin buçimat e të Madhit në radio, televizion apo gazeta. Teksa mungonte çdo medikament, propaganduan terapinë sugjestionuese, me një fjalë, praktikuan shpëlarje truri!
Tërë “elita intelektuale” e Akademisë së Shkencave të Shqipërisë Socialiste, u vu në shërbim të propagandës, derdhi talentin në tru-shpëlarjen kolektive, mbushën mijëra orë emisione radiofonike apo televizive me lajme dhe intervista mjeranësh, që shtireshin të lumtur; prodhoi mijëra metër linear filma me heronj pozitivë, që duhet të tregoheshin të gëzuar, kur jepnin jetën për Partinë dhe shokun Enver, të shpalleshin fitimtarë edhe duke vdekur; shkruan dhjetëra-mijëra ton libra, ku duhej t’i paraqitnin të “fandaksurit” borgjezë, doemos imoralë, injorantë, katilë, xhahilë, xhelatë, gjakpirës, etj., dhe “sekretarin e mirë” kryelartë; në galeritë e arteve shpalosën disa mijëra metër katror tablo me laps, me tush, me tempera, me akuarel, me bojëra vaji, etj.
Me revolucionarë gjigantë dhe gjigantë liliputë; mbushën parqet e qyteteve dhe cepat e fshatrave me lapidarë, me buste, me basorelieve, ku partizani vdiste me grushtin lart dhe ballisti dridhej nga frika; së fundi pasi të botonin në revistat “Hosteni”, “Nëntori”, “Shkenca dhe Jeta”, etj., disertacione me studime shteruese për triumfin e realizmit socialist dhe dështimin e surealizmit dhe izmave borgjeze, i pajisnin me tituj dhe grada shkencore, por pasi të kishin studiuar e përvetësuar me themel, shtatëdhjetë veprat e Enverit dhe të marksistë-leninistëve të tjerë.
Praktika teraupetiko-profilaktiko-trushplarëse, niste me ngjizjen e fetusit në abdomen, vijonte në barkun e nënës që përcillte gjakun e Partisë, nëpërmjet kordonit ombilikal në hipofizin e fetusit dhe kur foshnja dilte në dritën e Zotit e, binte mes batakut shoqëror, indi vazhdonte t’i furnizonte trutë dhe zemrën me veprat e Enverit.
Ushqimi biologjiko-social, nuk përfundonte me rritjen dhe plakjen, madje as kur mbyllte sytë, sepse duhej të vdisje i lumtur dhe krenar, që kishe kontribuar në tru-shpëlarjen kolektive. Big-brotheri socialist, gjeti fushë perfekte në shoqërinë shqiptare, u përnda shpejt sa do ta zilepste edhe Oruelli i mençur me fermën e derrave të tij. Breza tru-shpëlarësh pillnin të tjerë tru-shpëlarë, këta të tjerë dhe të tjerë, deri në triumfin e tru-shpëlarjes kolektive; kjo i shpjegohen lotët e derdhur çurkë mbi kërmën e diktatorit dhe mohimi i gjithçkaje e gjithkujt, që shpallej kundër rrjedhës.
Dy klientët, na u bashkuan!
“Si je Rremo”? – iu drejtova të moshuarit.
“Po ti, o djalë”?
“Mirë, të falem nderit”!
“Ti paske qenë me Liken tim”? – pyeti i çuditur.
“S’e dija që ishte yti”!
“Ishte im vëlla”!
“Tani e mësova”!
E kapërcyem momentin një far soj.
“Dhëndëri im, Faiku”! – më prezantoi tjetrin.
“E mora me mend”!
“Është i madhi, se kam edhe tre të tjerë”!
“Gëzohem që po njihem”! – i zgjata dorën.
“Muharrem, si s’u bëtë të gjallë, gjithë këto vite”! – ndërhyri Sela.
“Frika bir, frika”!
“Ç’frikë ore, vëllai është vëlla, po ju jeni lepuj”! – iu shkreh egërsisht.
“Kishim fëmijë, Selo”!
“Po këta s’kishin”? – ia priti tjetri duke më treguar me gisht.
“Ata i mori peropia, kurse unë kam qenë partizan dhe…”!
“Ç’fitove nga partizanllëku, ore qyq? Zholin fitove”! – dhe i tundi gishtin e madh.
“He-e-eh”! – hoqi thellë plaku.
“I humbe me mall, me gjë, me toka, me bagëti, me vëlla, me nipër, me mbesa…”!
“Po, për fat të keq”!
“Të ngeli hosteni, prapa bishtit të kuajve dhe qeve”!
“Ç’t’i bësh Selo, kjo na ra në hise”!
“E shkuara s’kthehet, të shohim para”! – ndërhyra, sepse si nisi Sela, s’dihej ku do dilte.
“Ashtu është, do ndrequr ç’të ndreqet”!
Shfreu gjersa pruri porosinë kamerieri, mori filxhanin dhe uroi:
“Të rrojnë ç’të ka falur Zoti”!
“Ju falem nderit! Sot po takohemi për një çështje me rëndësi”.
“Ku ka më të rëndësishme se familja”? – ma ktheu Muharremi.
“S’ka! – pohoi Sela. – Po jemi mbledhur për tuajën, se s’i ke të gjithë”!
“Shyqyr zotit, e kam numrin sagllam”!
“Tët vëlla ku e ke”?
“Pranë të madhit Zot”!
“Vërtet shpirtin e ka pranë Zotit dhe Abas Aliut, ama eshtrat i kanë humbur, pa nam e nishan”!
“Ishte koha, vëlla! Ai ra në burg dhe u ndamë së gjalli, pastaj humbi si sëpata pa bisht, në internim”!
“Humbi apo s’e kërkuat”?!
“Të them të drejtën, e mora vesh vonë”.
“Po fëmijët e tij”? – ndërhyra unë!
“U shpërndanë si zogjtë e korbit pas vdekjes së t’ëmës, një këtu, tjetri atje”.
“Sepse s’i përkrahu njeri”!? – e akuzoi bashkëfshatari.
“Aman, mos m’i gërvisht plagët”! – një lot i shkau qerpikëve dhe u rrokullis në brazdat e thella.
“Muharrem, ku gjenden fëmijët e tij”? – e pyeta për të ndërruar temë.
“Një çun i ka vdekur, nja dy kanë humbur në kurbet. I ka mbetur një çupë në Elbasan”.
“Si mund të lidhemi me të”?
“Do përpiqem t’i gjej”!
“S’ka problem, do bisedoj unë me Mit’hatin”! – ndërhyri Faiku që deri ato çaste, vetëm kish dëgjuar.
“Cili është Mit’hati”? – pyeti Sela.
“Burri i mbesës”! – sqaroi plaku.
“Një oficer policie, do të na orientojë për të gjetur eshtrat, do doja të ishin prezent, njerëzit e afërm”.
“Ku ka më afër nga unë? Jam i vëllai”! – kërceu Muharremi. –
“Nisemi qysh sot”!
“Ku”?
“Në Malinat”!
“Do flas me oficerin për të lenë ditën, po e mira e do të jenë, edhe fëmijët e tij” – e mbylla. Pagova dhe u ndamë.
Të nesërmen i tregova I.-së, për takimin me vëllanë e Aliut.
“Jam gati të nisemi edhe natën”! – shprehu entuziazëm oficeri.
“S’e vë në dyshim gatishmërinë tënde”! – ia ktheva.
“S’është çështje vullneti, po sa vë kokën në jastëk, më ushtojnë veshët dhe me sulmojnë ëndrrat”.
“Qetësohu”! – e këshillova.
“Një fjale goje, po vihu në pozitat e mia”!
“Do nisemi sapo të vijnë familjarët e tij”.
Pas dy ditësh më thirrën nga fundi i shkallëve.
“Urdhëroni”! – ishin një çift të moshuarish.
“Kemi një punë me ty”! – foli burri.
“Po ju dëgjoj”! – i mendova hallexhinj që më trokitnin në zyrë.
“Nuk flitet nga fundi i rrugës”.
“Ti je Shkëlqim Abazi”? – pyeti burri.
“Po”!
“Po të presim poshtë”! – dhe morën tatëpjetë.
Tej xhadesë, më këqyrën të përqendruar, një grup gjashtë-shtatë veta. Njoha Muharremin dhe të moshuarit, që para do minutash më zunë pragun e shtëpisë.
“Janë nga Elbasani”! – m’i prezantoi Muharremi.
“Jam dhëndëri i Ali Hoxhallarit! – m’u paraqit i moshuari – Kjo, gruaja dhe këta djemtë e mi”!
U futëm te gjashtëkatëshi dhe porositëm kafe.
“Ju jeni vajza e Aliut”? – iu drejtova gruas.
“Unë, ditë-zeza”!
M u duk moshatare me nënën time, mbase veshja e Sulovës e tregonte më të plakur.
“Ku banoni”? – iu ktheva të shoqit.
“Në Sulovë, po fëmijët lëvizën në emigracion dhe s’dëshirojnë të kthehen në fshat”.
“Normale, duan jetë më të mirë”! – mbështeta idenë e djemve për t’u ngulur gjetkë.
“Këta keni”?
“Kemi gjashtë, të mëdhenjtë janë në Greqi, dy vajza të martuara, këta janë të pleqërisë”!
“I kemi binjakë”! – shtoi gruaja.
“T’u rrojnë, i paçi me jetë”!
“Faleminderit”!
“Po ti ç’fëmijë ke”?
“I dhashë përgjigje”.
“Ky është miku i Aliut”! – u fut në thelb Sela.
“Qofsh me nder! Ku je njohur me babanë”?
“Në burg”!
“Qyqit baba, i iku jeta burgjeve dhe internimeve”! – ofshau gruaja.
"You had an honest father, of whom you should be proud"! - I added.
"His life went to hell for the Moors, he didn't see the greetings for a day"! - sighed the man.
"An officer knows the place, I think we should act before the rains start."
"Let's start today"! - one of the twins jumped.
"We can't do it without the officer."
"But how are we going to do it"? Muharrem asked.
"Tomorrow"! - I decided.
"Okay, where will we meet"? Sela asked.
"If you want, sleep with me"! - I invited them./Memorie.al
Lini një Përgjigje