FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Those attacked - Bush's America, or New York/Wall Street as the capital of global finance, or the Pentagon in Washington - were at the head of the historical enemies of the left, namely the Evil Empire, responsible for all planetary suffering.
It is a personal memory and some lessons from these 22 years of history. I had moved to California a year ago when we were hit by the deadliest terrorist attack in American history.
San Francisco, the stronghold of the radical left since the 1960s, on September 11, 2001 was transformed in a few hours.
I saw flags appear from the windows of all the houses.
In national mourning, even the city symbol of progressives and pacifists revealed itself as a patriot.
The divide between the two Americas was suspended, the tragedy made us forget our ideological differences, we all stood together for the flag.
It was a moving and amazing sight for me: I came from a more cynical and disillusioned Europe.
The heroes of the moment became the firefighters and policemen of New York who were digging risking their lives among the ruins of the Twin Towers.
San Francisco soon returned to its former self. Other flags, other banners, other slogans: the left-wing square was mobilizing against Bush's America, against the special laws against terrorism, against the invasion of Iraq launched in January 2003.
Instead of the flag, a caricature-portrait of a Bush transformed into Adolf Hitler appeared in oceanic processions that paraded in California and many other American cities.
As with the conflict in Vietnam, the "anti-Americanism" of the American left had its sanctimonious reasons for the war in Iraq.
The Bush administration lied to the nation and the world about the connections between Saddam Hussein and Al Qaeda.
Secretary of State Colin Powell presented fake evidence of Iraq's weapons of mass destruction to the UN.
In July 2003, the suspension of civil rights began, a scandal that continues to this day. Photos of the torture of prisoners at Abu Ghraib went around the world.
As in Vietnam in the 1960s, America was violating its values in war.
But if you focus your memory only on what happened after the attack in Baghdad in 2003, you forget an important background.
For a section of American society, the doom of the US – and the entire West – had begun much earlier: on the same tragic day of September 11, 2001.
To understand when the premises of the conspiracy theories that fueled the Trump era, then the pandemic and the vaccination campaign were thrown, we have to go back to that date.
During Trumpism the fake news factory saw a right-wing inspiration prevail.
However, after the attack on the Twin Towers, it was part of the global left – its most radical currents – that ended up mesmerized by the conspiracy rumours.
The aggressor - Al Qaeda - came from the camp of the "good" or at least the "victims", in the Manichaeism of the dogmatic left: that is, from the Arab-Islamic world, by definition cataloged among the oppressed of the earth.
Të sulmuarit – Amerika e Bush-it, ose New York-u/Wall Street si kryeqyteti i financave globale, ose Pentagoni në Washington – figuronin në krye të armiqve historikë të së majtës, domethënë Perandorisë së Keqe, fajtore për të gjitha vuajtjet planetare.
Meqë me 11 shtatorin ai ishte supozuar “i dobët” për të sulmuar superfuqinë e urryer dhe për të derdhur gjak të pafajshëm duke masakruar tre mijë qytetarë të pambrojtur, për përbërësin më ekstremist dhe partizan të së majtës ishin dy raste.
Ose patëm guximin të duartrokisnim Osama Bin Laden-in, ta kremtonim masakrën si një triumf të drejtësisë: këtë bënë shumë palestinezë dhe turma të ndryshme arabe që u derdhën në sheshet e vendeve të tyre.
Ose mund të gjendej një zgjidhje më e mrekullueshme për të shpëtuar shpirtin e dikujt: pretendimi se tmerri në të vërtetë ishte komplotuar nga vetë amerikanët, ndoshta në bashkësi me aleatët e tyre izraelitë..
Kështu lindën teoritë e 11 shtatorit të orkestruara nga CIA dhe Mossad, teori që mbijetojnë edhe sot.
Është shkurtesa makabre e të menduarit magjik që shfajëson xhelatin dhe e nxjerr viktimën në gjyq.
Është perversiteti ndaj të cilit ka reaguar Oriana Fallaci me shkrimet e saj të paharrueshme denoncuese.
Ideja se pas 11 shtatorit kishte një ndjenjë pro-amerikane, e cila u shpërdorua më pas nga Bush-i, është një trillim i pastër.
Kjo ndjenjë nuk ka ekzistuar kurrë ose ndoshta për disa orë, koha në të cilën gazeta pariziane Le Monde titullohej në faqen e saj të parë “Ne jemi të gjithë amerikanë”.
Zilia ndaj Amerikës, pakënaqësia për forcën e saj, urrejtja ndaj suksesit të saj kanë qenë konstante për dekada, dhe veçanërisht që kur fitorja në Luftën e Ftohtë e bëri atë, shkurtimisht, të vetmen superfuqi.
Bill Clinton ishte presidenti më multilateral që mund të imagjinohej, megjithatë Al Kaeda filloi përgatitjet për 11 shtatorin gjatë presidencës së tij.
Clinton kërkoi falje për skllavërinë e njerëzve me ngjyrë dhe për dështimin për të shpëtuar Ruandën.
Në vitet 1990, Amerika ndërhyri ushtarakisht tre herë për të shpëtuar Kuvajtin, Bosnjën dhe Kosovën, të gjitha kombet myslimane. Dhe në rastin e dy të fundit nuk kishte asnjë avantazh për SHBA-të.
Bin Laden filloi shpalljen e tij të luftës ndaj Amerikës në vitin 1996, në kulmin e internacionalizmit të mirë të Clinton-it.
Përshkallëzimi i sulmeve kundër Amerikës – që nga sulmi i parë në Qendrën Botërore të Tregtisë më 26 shkurt 1993, i cili për mrekulli të pastër shkaktoi vetëm gjashtë vdekje dhe një mijë të plagosur, deri në anijen USS Cole – përkoi me dy mandatet presidenciale të Clinton-it.
Masakra e Kullave Binjake ishte në një kohë kur Amerika qeverisej nga një udhëheqës që punonte në mënyrë aktive për t’u dhënë palestinezëve një shtet.
Diçka e ngjashme ndodhi kur Brukseli u godit për vdekje nga sulmet terroriste islamike më 22 mars 2016: 32 qytetarë u vranë në aeroportin Zaventem dhe stacionin e metrosë Maelbeek.
Analizat e nxituara dolën menjëherë në shumë media perëndimore.
Pas xhihadizmit belg, shkruanin shumë komentues, ekzistonte “getoizimi” i emigrantëve islamikë, ndaj fajin e kishte gjithmonë Perëndimi.
Ishte vazhdimi i filmit të parë tashmë pas sulmit në Kullat Binjake.
Ndër arsyet e dhunës xhihadiste në vitin 2016, lagjja Molenbeek në Bruksel u quajt geto, kryesisht nga gazetarë që nuk kishin qenë kurrë atje.
Nuk është kjo fjalë që përshkruan Molenbeek-un, as Brukselin, as Belgjikën e sotme.
Një nga studiuesit më të mëdhenj të xhihadizmit, francezi Olivier Roy, ishte ndër të parët që denoncoi gabimin e analizës, ai menjëherë vuri në dukje se shumica e terroristëve janë fëmijë të shtresës së mesme të ulët, të pasur, të cilët rrëshqitën në delikuencë të zakonshme. para se të gjente në fanatizmin fetar një alibi.
Mirëqenia belge është një nga më bujaret, gjithëpërfshirëse ndaj të huajve.
Në Molenbeek jetojnë afrikano-veriorë të gjeneratës së dytë ose të tretë, të cilët janë bërë avokatë, mjekë, inxhinierë, mësues dhe deputetë.
Shfrytëzimi, margjinalizimi, vështirësi sociale? Gurutë e Talkshow i përdorin këto formula si kalimtare, nga dembelizmi intelektual.
Por çka urrejnë islamistët për Perëndimin nuk është shfrytëzimi kapitalist dhe as pabarazitë sociale, çka ata denoncojnë është shteti laik që i vendos të gjitha fetë në të njëjtin nivel, liria e shprehjes, liria e doganave, emancipimi i grave, fakti që gratë mund të studiojnë dhe të punojnë, të vishen si të duan, të martohen me kë të duan.
Paraardhësi vendimtar i 11 shtatorit që nuk donim ta kuptonim ishte pika e kthesës së Islamit në vitin vendimtar dhe të tmerrshëm të 1979-ës.
Edhe para se të shfaqeshin qelizat e xhihadit dhe terrorit.
Ndryshimi ndodhi në një pjesë të bashkësisë islame ashtu si Belgjika dhe e gjithë Evropa po përmirësoheshin: ata po bëheshin më pak racistë, shumë më të hapur ndaj kulturave të origjinës, gjuhëve dhe zakoneve të botës së Magrebit.
Njëherazi, një pjesë në rritje e emigracionit islam po ndryshonte qëndrimin e saj ndaj nesh.
Një hap kyç në atë përmbysje përkon me “revolucionin” e Khomein-it në Iran (1979), themelimi i një teokracie shiite që denoncon Perëndimin si një qytetërim dekadent, imoral, të korruptuar dhe mëkatar.
Paralelisht ka një kthesë obskurantiste në Arabinë Saudite në të njëjtin vit, ku monarkia ka frikë se do të përfundojë si Shahu i Persisë dhe reagon ndaj sfidës së Khomein-it duke u bërë aleat me klerin më reaksionar vehabist.
Nga ai moment, Riadi filloi të përdorë lumenj petro-dollarësh për të financuar xhamitë dhe medresetë ku predikohet urrejtja për Perëndimin.
Që nga ato vite, disa nga emigrantët myslimanë të indoktrinuar nga fundamentalizmi kanë filluar të mendojnë se i tyre është një qytetërim superior, se nuk kanë asgjë për të mësuar, në të vërtetë ata duhet të shmangin çdo kontaminim me ne.
Është shtuar një ndjenjë e pakënaqësisë ndaj Perëndimit, e nxitur nga klasat e tyre sunduese.
Udhëheqësit e Afrikës së Veriut dhe botës arabe që plaçkitën burimet e popullit të tyre nxitën një narrativë që ia atribuonte të gjithë mjerimin trashëgimisë koloniale, imperializmit perëndimor.
Kjo viktimë është përqafuar nga shumë prej nesh, me një obsesion për mëkatet e kolonializmit. Kolonializmi perëndimor përfundoi në atë pjesë të botës, të paktën 75 vjet më parë.
Me dy krizat energjetike të viteve 1970, filloi një transferim masiv i pasurisë në Lindjen e Mesme.
Lumenjtë me petro-dollarë kanë pasuruar disa nga klasat sunduese më grabitqare dhe më të korruptuara në planet.
Në vend që të investojnë në arsim dhe modernizim – siç bënë Singapori dhe Koreja e Jugut, të cilat ishin shumë më të varfra se vendet arabe në vitet 1950 – super të pasurit e botës arabe kanë investuar në fundamentalizëm të përkushtuar për të mbjellë urrejtje për Perëndimin., si çimento ideologjike e pushtetit të tyre.
Dhe shumë prej nesh vazhduan t’i përshkruanin ata si viktima.
Në vitet e fundit, për fat të mirë, terrorizmi islamist është zbehur në Amerikë dhe Evropë.
Një shpjegim qëndron në faktin se ne kemi mësuar të mbrohemi më mirë, për fat të keq me kosto të larta.
Princi saudit Mohammed bin Salman, i njohur si MbS, ka filluar t’i marrë pushtetin dhe burimet ekonomike pjesës më të prapambetur dhe të egër të klerit të tij.
Gjendja e grave saudite po përmirësohet, vendi dëshiron të hapet ndaj turizmit, ka shenja që Arabia e MbS synon të bëhet një Dubai i madh.
Mbetet një regjim autoritar, siç e ka treguar vrasja e gazetarit opozitar Jamal Khashoggi .
Dubai ka gjithashtu një sistem politik autoritar. Megjithatë, mungesa e demokracisë nuk përjashton një laicizëm të shoqërisë.
Nëse paratë saudite pas forcave xhihadiste zhduken, kërcënimi që arriti kulmin më 11 shtator 22 vjet më parë do të dobësohet për Perëndimin.
Megjithatë, bombat dhe masakrat vazhdojnë në vendet islamike.
Ndodh që dëgjojmë nga ndonjë ekspert i supozuar se faji është gjithmonë i Perëndimit.
This is also when it comes to the quarrels between Shiites and Sunnis that have lasted since the death of the Prophet: the year 632 AD./ Corriere della Sera
Lini një Përgjigje