FLASH
Shkruar nga Paul Adams & Rushdi Abualouf
Of the Gazans I spoke to, including aid workers, lawyers, and a former adviser to a Hamas leader, each has a different view on the possibility of Hamas handing over its weapons and relinquishing control...
How is it possible that a group that has governed the Gaza Strip for nearly 20 years, ruling two million Palestinians with an iron fist and fighting Israel in repeated wars, would suddenly lay down its arms and relinquish control?
Judging by a steady stream of horrific images emerging from Gaza since the ceasefire took effect on October 10, Hamas appears determined to reassert its authority.
Masked fighters, back on the streets, have been seen beating and executing opponents. Improvised firing squads have sent in kneeling men they say are members of rival groups, including some of Gaza's powerful clans.
Other victims, cowering in terror, are shot in the leg or beaten with sticks.
Some of those now being targeted by Hamas had been part of groups involved in looting and diverting aid, according to an aid worker I spoke to, exacerbating the humanitarian crisis. The UN has also accused criminal gangs of stealing aid.
This is not yet a world in which, as US President Donald Trump's 20-point Gaza peace plan envisions, Hamas fighters surrender their weapons, undergo an amnesty, leave Gaza and surrender to an international stabilization force.
The ceasefire went into effect on Friday, October 10, but Hamas and Israel have accused each other of blatant violations. For his part, President Trump initially seemed vague about the brutality.
En route to Israel on October 13, he signaled that the US had given Hamas, designated a terrorist group by the US, UK, Israel and others, the green light to restore order.
"We have given them approval for a period of time," he told reporters aboard Air Force One.
Three days later, he toughened his tone. "If Hamas continues to kill people in Gaza, which was not the Agreement," he wrote in Truth Social, adding "we will have no choice but to go in and kill them."
'A complete loss of law and order'
For many Gazans, traumatized and exhausted by two years of constant suffering and a war that has killed 68,000 people in Gaza, according to the Hamas-run Health Ministry, this ugly game is unnerving but comes as no surprise.
Nga banorët e Gazës me të cilët fola, midis tyre, punonjës humanitarësh, avokatë, si dhe një ish-këshilltar i një udhëheqësi të Hamasit, secili ka një pikëpamje të ndryshme mbi mundësinë që Hamasi të dorëzojë armët dhe të heqë dorë nga kontrolli.
"Kanë kaluar dy vjet me një humbje të plotë të ligjit dhe rendit", thotë punonjësja e ndihmës Hanya Aljamal nga shtëpia e saj në Deir al-Balah, në mes të Rripit të Gazës, ndërsa shton "na duhet dikush që të marrë kontrollin.
"Sado i pakualifikuar të jetë Hamasi për të sunduar Rripin e Gazës, ata janë një mundësi më e mirë se bandat", shprehet ajo.
Dr. Ahmad Yousef, një ish-këshilltar i Ismail Haniyeh, i cili ishte udhëheqësi politik i Hamasit, është i mendimit se aktualisht nevojitet një kontroll i fortë.
"Për sa kohë që ka ende njerëz që përpiqen ta marrin ligjin në duart e tyre, na duhet dikush që t'i trembë dhe t'i shtrydhë në cep", thotë Dr. Yousef, i cili tani drejton një grup mendimtarësh në Gaza dhe mbetet i afërt me udhëheqjen e Hamasit.
"Kjo do të kërkojë kohë. Jo shumë kohë. Brenda një muaji ne do të presim ato forca policore dhe ushtarë nga Turqia dhe Egjipti", vazhdon ai, duke iu referuar forcës ndërkombëtare të stabilizimit për Gazën, të përcaktuar në planin e paqes, që mund të përbëhet nga trupa nga Egjipti dhe Turqia, ndër të tjera.
"Ky është momenti kur ata do t'i lënë armët mënjanë."
Banorë të tjerë të Gazës janë më skeptikë dhe të frikësuar. Disa nuk janë të bindur se Hamasi do të heqë dorë nga pushteti i tij ose nga armët.
Moumen al-Natour, një avokat me bazë në Gaza i burgosur disa herë nga Hamasi, është një prej tyre. Ai është fshehur që nga korriku, kur, sipas tij, persona të maskuar të Hamasit erdhën në apartamentin e tij në qytetin e Gazës dhe e urdhëruan të paraqitej në spitalin al-Shifa për t’u marrë në pyetje.
"Hamasi po i dërgon një mesazh botës dhe Presidentit Donald Trump… se ata as nuk do të heqin dorë nga pushteti dhe as nuk do t'i dorëzojnë armët e tyre. Nëse do të bija në duart e Hamasit tani, ata do të bënin një video dhe do të më vrisnin në rrugë me një të shtënë në kokë», thotë ai në një nga një seri videosh që na janë dërguar nga një vendndodhje e pazbuluar në Rripin e Gazës.
Muri pas tij është i mbushur me vrima plumbash.
“Është një bandë, jo një qeveri”, thotë ai për Hamasin, duke shtuar nuk dua që ata të qëndrojnë në Gaza, nuk dua që ata të jenë në qeveri dhe nuk dua që ata të jenë në siguri. Nuk dua t'i shoh idetë e tyre të përhapen në xhami, në rrugë apo në shkolla."
'Ende lojtari dominues në Gaza'
Z. al-Natour ka mendimin e tij se si mund të duket Gaza. Sipas tij, grupi i larmishëm i milicive që tani janë nën sulmin e Hamasit mund të integrohet në një aparat të ri sigurie. Por me axhendat e tyre konkurruese, ndonjëherë të kaluarën e errët dhe, në disa raste, lidhjet kontraverse me ushtrinë izraelite, ky është një propozim problematik. "Fakti është se Hamasi ende ekziston dhe është lojtari dominues në Gaza", thotë Dr. Michael Milshtein, një ish-kreu i departamentit për Çështjet Palestineze në Inteligjencën Ushtarake Izraelite.
"Mbështetja te lojtarë të dyshimtë si klane, milicitë, bandat, shumë prej të cilëve kriminelë, shumë prej tyre të lidhur me ISIS-in [grupin e Shtetit Islamik], shumë prej tyre të përfshirë në sulme terroriste kundër Izraeli dhe konsiderimi i tyre si një lloj alternative ndaj Hamasit është një iluzion", thekson ai.
Zyrtarët e Hamasit kanë thënë se grupi është i gatshëm të dorëzojë kontrollin politik të Gazës. Plani i armëpushimit i Trump, të cilit grupi i dha mbështetjen e tij të kualifikuar, parashikon "qeverisje të përkohshme kalimtare të një komiteti palestinez teknokratik dhe apolitik".
Por edhe nëse grupi është i gatshëm të tërhiqet nga një rol politik, diçka për të cilën shumë palestinezë dhe izraelitë ende dyshojnë, bindja e luftëtarëve të saj të kalitur në betejë që të dorëzojnë armët është një hap i madh për një organizatë, fuqia e së cilës, edhe para tetorit 2023, mbështetej shumë në forcën e armëve.
Ngritja e Hamasit dhe kapja e tij e hekurt
Për të filluar t’i përgjigjemi pyetjes komplekse se çfarë mund t’i ndodhë më pas Hamasit, duhet të shqyrtojmë se si e konsolidoi saktësisht pushtetin në radhë të parë.
Që nga origjina e tij në vitet 1980 si një degë e Vëllazërisë Myslimane Egjiptiane dhe një rival i Organizatës laike për Çlirimin e Palestinës (PLO), Hamasi u shndërrua në një grup militant të dhunshëm përgjegjës për vdekjen e civilëve izraelitë.
Fillimisht, Izraeli i ofroi mbështetje diskrete Hamasit, duke e parë atë si një kundërpeshë të dobishme ndaj OÇP-së dhe fraksionit të saj dominues, Fatahut, të udhëhequr në atë kohë nga Yaser Arafati.
"Armiku kryesor ishte Fatah", thotë Ami Ayalon, ish-kreu i shërbimit të sigurisë së brendshme të Izraelit, Shin Bet, "sepse ata ishin njerëzit që kërkonin një shtet palestinez".
Por kur Hamasi ndërmori sulme vdekjeprurëse me bomba vetëvrasëse në vitet 1990 dhe 2000 kundër izraelitëve, Izraeli u përgjigj me një seri vrasjesh të profilit të lartë.
Një luftë e dhunshme për pushtet me Fatahun e la Hamasin, i cili fitoi zgjedhjet e vitit 2006, në kontrollin e plotë të Rripit të Gazës.
Pasuan 18 vjet sundim të Hamasit, të karakterizuara nga një bllokadë ushtarake dhe ekonomike izraelite, si dhe periudha konflikti të armatosur në vitet 2008-09, 2012, 2014 dhe 2021.
Pavarësisht pretendimeve izraelite që nga tetori i vitit 2023 se "Hamasi është ISIS", qeveria e kryeministrit izraelit Benjamin Netanyahu e ka bindur më parë veten se Hamasi nuk përbënte një kërcënim strategjik.
"Politika e tij ishte për menaxhimin e konfliktit", thotë zoti Ayalon.
Me Hamasin në kontroll të Gazës dhe Autoritetin Palestinez, të udhëhequr nga Presidenti Mahmoud Abbas, që sundonte në një pjesë të Bregut Perëndimor të pushtuar, palestinezët mbetën të ndarë pa shpresë, duke i mundësuar Izraelit të argumentonte se nuk kishte një udhëheqje të unifikuar për të negociuar paqen.
Paratë nga Katari ishin menduar për të paguar pagat e nëpunësve civilë dhe për të mbështetur familjet më të varfra, por shefat e sigurisë kishin frikë se po përdoreshin për qëllime të tjera.
Ayalon shton: “Drejtori i Shin Bet dhe kreu i Mossadit e kishin të qartë se këto para do të shkonin për infrastrukturën ushtarake.
Netanyahu ka mbrojtur lejimin e pagesave për Hamasin, duke thënë se kjo kishte për qëllim të ndihmonte popullsinë civile.
Hamasi ishte gjithmonë i përgatitur për luftë
Siç e zbuloi brutalisht 7 tetori, Hamasi ishte gjithmonë duke u përgatitur për luftë. Askund kjo nuk ishte më e dukshme sesa në rrjetin e tij të hollësishëm të tuneleve.
Tunelet ishin përdorur tashmë për të kryer sulme ndaj pozicioneve të ushtrisë izraelite gjatë kryengritjes së dytë palestineze, ose "Intifadës" që filloi në vitin 2000.
Në vitin 2006, luftëtarët e Hamasit përdorën një tunel nën kufirin me Izraelin për të sulmuar një post ushtarak pranë Kerem Shalom, duke vrarë dy ushtarë izraelitë dhe duke rrëmbyer një të tretë, Gilad Shalit.
Ai u mbajt për pesë vjet deri në lirimin e tij, në vitin 2011, në këmbim të 1,027 të burgosurve palestinezë, përfshirë Yahya Sinwar, i cili do të vazhdonte të organizonte sulmet e Hamasit në tetor 2023.
Me kalimin e kohës, rrjeti i tuneleve të Hamasit u zgjerua, duke përfshirë punishte, vende prodhimi armësh dhe qendra komande.
Zhvillimet rajonale luajtën gjithashtu një rol. Në vitin 2012, pas rënies së diktatorit libian Muamar Gadafi dhe ngritjes së shkurtër në pushtet të Vëllazërisë Myslimane në Egjipt, Hamasi arriti të kontrabandonte armë gjithnjë e më të sofistikuara në Gaza, duke përfshirë pushkë snajperësh, raketahedhës të lëvizshëm dhe pajisje për prodhimin e raketave me rreze të gjatë veprimi.
Mendohet se Hamasi ka përfituar nga ndihma e teknikëve dhe luftëtarëve me përvojë në hapjen e tuneleve në vende si Libani dhe Iraku.
Irani ishte gjithashtu një mbështetës kyç, duke e parë Hamasin si një komponent natyror në "Boshtin e Rezistencës" të tij, një koalicion i lirshëm i grupeve militante në të gjithë Lindjen e Mesme me një antipati të përbashkët ndaj Izraelit dhe Shteteve të Bashkuara.
Në vitin 2020, një raport i Departamentit të Shtetit të SHBA-së tha se Irani po siguronte rreth 100 milionë dollarë në vit për grupet militante palestineze, përfshirë Hamasin.
Disa tunele thuhet se janë gërmuar deri në 70 metra nën tokë, ndërtimi i të cilave zgjati me vite dhe kushtoi dhjetëra milionë dollarë secili. Këto ishin projektuar për të mbrojtur komandantët e lartë të Hamasit dhe për të strehuar armë me rreze të gjatë veprimi.
Një ekspert vendas me njohuri të gjera mbi tunelet i tha BBC-së se kostoja e të gjithë projektit arriti në rreth 6 miliardë dollarë (4.5 miliardë paund).
Shifra të sakta është e vështirë të gjenden, por mendohet se rrjeti i shpërndarë shtrihej deri në 400 km, në një rrip toke vetëm 26 milje të gjatë dhe, në gjerësinë e tij më të madhe, shtatë milje të gjerë.
Banorët vendas do të shihnin shenjat treguese: rërë dhe argjilë që hiqen, hyrje të reja që shfaqen papritur dhe makineri që futen nën mbulesën e errësirës.
Ajo që filloi si një përgjigje oportuniste ndaj izolimit të Gazës, gjatë një periudhe prej tre dekadash, u shndërrua në një kompleks nëntokësor industrial dhe ushtarak me shumë shtresa.
Më vonë doli se një pjesë e madhe e saj ishte fshehur nën infrastrukturën civile të Gazës, duke përfshirë spitalet, shkollat dhe, në rastin e një tuneli që përmbante një qendër të dhënash të Hamasit, selinë e Agjencisë së Ndihmës dhe Punës së OKB-së (UNRWA) në Qytetin e Gazës.
Pas 7 tetorit 2023, kur luftëtarët e Hamasit sulmuan Izraelin, duke vrarë rreth 1,200 njerëz dhe duke marrë peng 251 të tjerë, ai u shndërrua gjithashtu në një burg masiv nëntokësor. Jo të gjithë ata që mbaheshin peng u fshehën në tunele, por shumë prej tyre u fshehën, veçanërisht ndërsa lufta vazhdonte.
Eli Sharabi, i cili u bë një nga personat më të profilit të lartë të të rrëmbyerve, u zhvendos për herë të parë nga një shtëpi e sigurt në një tunel pas 52 ditësh nga 491 ditët e tij në robëri.
"Na lidhën me litarë në këmbë dhe duar", i tha ai BBC-së në fillim të këtij muaji, duke shtuar "më binte të fikët herë pas here nga dhimbja. Një herë më thyen brinjët."
Eli Sharabi, i cili u mbajt peng, u zhvendos nga një shtëpi e sigurt në një tunel. “Na lidhën me litarë”, tha ai.
Hamasi i përdori pengjet si monedha negociuese, për të siguruar armëpushime ose lirimin e palestinezëve të mbajtur në burgjet izraelite. Ndërsa negociatat për fatin e tyre vazhdonin, Hamasi e ushqente publikun izraelit me një seri videosh mizore, ku shpesh i tregonin pengjet në situata të vështira ekstreme.
Përfundimisht, thotë Dr. Yousef, ishte presioni i brendshëm dhe i jashtëm që e detyroi Hamasin të braktiste strategjinë.
"Katari, Egjipti dhe Turqia, si dhe njerëzit këtu në kampet e zhvendosjes, u dërguan një mesazh të fortë udhëheqësve të Hamasit jashtë se mjaft është mjaft."
Ndërkohë, Izraeli vazhdon të shkatërrojë çfarëdo që mundet nga rrjeti i tuneleve, shpesh duke shkatërruar lagjet civile sipër këtij procesi.
Dhe puna është larg të qenit e përfunduar.
"Sipas botimeve nga establishmenti i mbrojtjes, vlerësimet flasin për dëme në midis 25% dhe 40% të tuneleve", thotë Yehuda Kfir, një inxhinier civil izraelit dhe studiues i luftës nëntokësore në Universitetin Technion të Haifës.
Një lidership në rrënim e sipër
Restaurimi i tuneleve është një gjë. Rindërtimi i organizatës është një gjë tjetër. Pas ngjarjeve të dy viteve të fundit, lidershipi i Hamasit është në kolaps.
Izraeli ka bërë përpjekje të jashtëzakonshme në Gaza, Iran, Liban dhe Katar për të eliminuar figurat kryesore politike dhe ushtarake të grupit.
Nga udhëheqësit e saj më të njohur dhe të njohur ndërkombëtarisht, të cilët udhëtojnë nëpër botë për të promovuar kauzën e tyre, te komandantët e batalioneve në terren në Gaza, Hamasi ka humbur pothuajse të gjithë njerëzit me rëndësi.
Izraeli vrau udhëheqësin e fuqishëm të Hamasit, Ismail Haniyeh, në Teheran në korrik 2024.
Tre muaj më vonë, pasardhësi i Haniyes, i pakapshmi Yahya Sinwar, u vra në rrënojat e një shtëpie në Rafah.
Pavarësisht humbjes së këtyre figurave kryesore - dhe mijëra anëtarëve të krahut të tij të armatosur - grupi vazhdoi betejën, duke rekrutuar një brez të ri luftëtarësh të rinj të radikalizuar dhe duke u copëtuar në celula të vogla me qëllim kryerjen e operacioneve guerile të stilit “sulmo dhe ik”.
Por Hamasi në tetor 2025 është një hije e zbehtë e organizatës që kreu sulmet e 7 tetorit. Udhëheqësit e sotëm janë më pak të njohur dhe, ç'është më e rëndësishmja, kanë pak përvojë politike.
Ezzedine al-Haddad, i cili është 55 vjeç, tani kryeson këshillin ushtarak prej pesë anëtarësh që komandon krahun e armatosur të Hamasit, Brigadat Izz al-Din al-Qassam.
Jashtë Gazës, mbetjet e lidershipit politik të grupit përfshijnë Khaled Meshaal (subjekt i një atentati të dështuar izraelit në Jordani në 1997), Khalil al-Hayya dhe Muhammad Darwish.
Të gjithë besohet se i kanë shpëtuar vdekjes më 9 shtator, kur avionët luftarakë izraelitë sulmuan një ndërtesë në Doha të Katarit, ku ata po takoheshin për të diskutuar propozimet e fundit të armëpushimit të SHBA-së.
Hamasi është 'i lodhur nga lufta'
Pavarësisht dhunës që ende vazhdon në Gaza, ish-këshilltari i Hamasit, Ahmed Yousef, thotë se grupi është i lodhur nga lufta. Pa e përmendur drejtpërdrejt 7 tetorin, ai e përshkruan shkakun e luftës si një "gabim të tmerrshëm" dhe se nevojitet një "qasje e ndryshme".
“Po flas me shumë prej tyre dhe ata kanë thënë se nuk janë të interesuar të sundojnë më Gazën”, thotë ai, ndërsa shton “Hamasi ka më shumë se 100,000 anëtarë dhe këta njerëz nuk do të zhduken."
Ai sugjeron se Hamasi po kërkon të riemërtojë veten në mënyrë që të vazhdojë të luajë një rol politik në të ardhmen, një proces që ai e krahason me tranzicionin e ANC-së nga lufta guerile në sundimin politik në Afrikën e Jugut pas aparteidit.
"If there are elections tomorrow," he says, "I'm sure Hamas will present itself under different names, giving the impression that it is more peaceful and more willing to be part of political life."
Israel may have to deal with Hamas for some time to come
Disarmament, he continues, is even less likely: he predicts another war in Gaza within the next five years.
But Ami Ayalon, the former head of the Shin Bet, believes that Israel must find another way to fight its enemy.
"If we don't defeat ideology, they will flourish," he says.
"The only way to defeat ideology is by creating and presenting to the Palestinian and Israeli people a new horizon. A two-state horizon."
For the moment, this horizon does not exist, perhaps making Dr. Milshtein's prediction more likely than Ami Ayalon's vision of a shared future.
But Hamas, however diminished, is far from a depleted force. In one way or another, Israel may have to deal with it for some time. /Adapted from BBC/
Lini një Përgjigje