FLASH
Shkruar nga Joseph Fitsanakis
Instead of collapsing after the first attack, Iran is entering a new and more dangerous phase of the war. The conflict is no longer taking place only on the battlefield, but extends to the economy, markets, and time, where the one who endures the longest wins...
The war in Iran began with a sudden and devastating attack. Within minutes, the United States and Israel struck the core of the Iranian command, eliminating dozens of senior figures, including the Supreme Leader and key parts of the military command.
It was a rare display of precision and military intelligence. This kind of success is something that many armies, even Russia in Ukraine, would have liked to achieve. But even the most precise operations do not guarantee immediate victory.
As classical war theory has warned, outcomes do not depend solely on technology or initial strikes. The Iranian regime responded with determination. The elimination of the most pragmatic figures created a vacuum that was immediately filled by the most radical elements of the Revolutionary Guard.
The domestic opposition was paralyzed because, while it is against the regime, it does not want to see the country disintegrate. The February 28 attack transformed the conflict into an existential struggle for the Iranian leadership.
The current Iranian elite has no way out: no international ties, no dual citizenship, and no real possibility of leaving. For them, defeat is not exile, but disappearance from the face of the earth. Under these conditions, resistance becomes inevitable.
Activation of Iran's asymmetric doctrine
Since the early 2000s, Iran has studied the American way of fighting in Afghanistan and Iraq. From these experiences, it developed its own doctrine of asymmetric warfare: avoiding direct confrontation and striking the adversary at its weak points.
After surviving the initial attack, this doctrine was put into practice. Currently, Iran is using all possible resources - military, economic, and informational - to wage a protracted, multi-dimensional war.
The centerpiece of this strategy is “asymmetric patience,” the ability to endure more suffering than the adversary. This is not a new idea. It was formed during the Iran-Iraq War (1980-1988), in which Iran suffered heavy losses and the use of chemical weapons, but managed not to be defeated.
Even today, tactics from that time, such as mass human attacks, still inspire the way Iran thinks about war: as a battle of wills and not simply of power.
"The economy of resistance"
One of the pillars of Iran's strategy is the "economy of resistance." Its aim is to make the country less influenced by the global economic system and more able to withstand sanctions.
Me ndihmën e Kinës dhe Rusisë, Irani ka krijuar një izolim relativ ekonomik që i jep fleksibilitet gjatë konfliktit. Sa për krahasim, kundërshtarët e tij mbeten të lidhur ngushtë me tregjet globale.
Në qendër të kësaj strategjie qëndron Ngushtica e Hormuzit, një pikë kyçe e tregtisë së energjisë. Kontrolli mbi të ka kthyer një përplasje rajonale në një krizë me ndikim global. Heqja e kontrollit mbi këtë rrugë është jashtëzakonisht e vështirë.
Madje edhe flotat më të fuqishme moderne kanë kufizime kur përballen me sulme të koordinuara me dronë ose raketa nga toka. Kufizimet logjistike, si pamundësia e rifurnizimit në det, e bëjnë situatën akoma më të ndërlikuar.
Irani s’do të mbetet pa dronë
Një nga avantazhet më të mëdha të Iranit është aftësia për të prodhuar dhe përdorur dronë pa ndërprerje. Me mbështetjen e Rusisë dhe Kinës, ky kapacitet është edhe më i qëndrueshëm.
Objektivi kryesor i sulmeve iraniane është infrastruktura që mundëson operacionet ajrore amerikane dhe izraelite, radarët dhe avionët furnizues. Pa këto, aftësia për të goditur brenda territorit iranian është e kufizuar.
Në të njëjtën kohë, Irani ka krijuar një sistem de facto kontrolli mbi trafikun detar në Ngushticën e Hormuzit. Anijet që kalojnë paguajnë tarifa për të shmangur sulmet, një lloj “takse sigurie”. Ky sistem ka pasoja ekonomike të rëndësishme: pa lejen e Iranit, kompanitë e sigurimit nuk mbulojnë rreziqet.
Kjo e bën mekanizmin të fortë dhe të vështirë për t’u sfiduar. Rusia dhe Kina përfitojnë gjithashtu: Rusia nga rritja e çmimeve të energjisë, ndërsa Kina nga zhvendosja e fokusit ushtarak amerikan larg Indo-Paqësorit. Që të dyja kanë interes që konflikti të zgjasë sa më shumë.
SHBA-ja dhe Izraeli mund të fitojnë, por me kosto
Edhe pse Irani ka avantazhe në durim dhe strategji, kjo s’do të thotë automatikisht se do të fitojë. Me kalimin e kohës, presioni i vazhdueshëm mund ta dobësojë. Por fitorja nuk do të varet nga dhuna që mund të shkaktohet, por nga durimi.
Tregjet, opinioni publik dhe ekonomia ndikojnë drejtpërdrejt në vendimmarrjen e palëve. Në SHBA, presioni politik mund të kufizojë gatishmërinë për një konflikt të gjatë. Në Izrael, ndikimi në jetën e përditshme dhe ekonominë mund të bëhet një faktor kufizues.
Opsionet ushtarake janë të kufizuara dhe të kushtueshme. Ndërhyrjet tokësore kërkojnë burime dhe mbështetje të vazhdueshme. Operacionet speciale kërkojnë inteligjencë të saktë dhe mbartin rreziqe të larta. Në çdo rast, kostoja në jetë njerëzore dhe ekonomi do të jetë e madhe.
Nuk ka më zgjedhje të mira
Realiteti strategjik ka ndryshuar. SHBA-ja dhe Izraeli nuk po e kontrollojnë më luftën, por po reagojnë ndaj saj. Sulmi fillestar nuk arriti të ndryshojë kursin. Irani, i goditur fort por ende i qëndrueshëm, e ka marrë iniciativën.
There are no external actors who can stop it quickly. The options that remain are difficult: escalation, a long-term war of attrition, or compromise. Each has enormous costs and risks. The impact of the war is spreading beyond the battlefield, into global markets, supply chains, and everyday life.
This is no longer just a regional war. It is a crisis that could change the global economic and political balance. One thing is certain: the cost will be high, in human lives, in economics, and in time. What comes next will not be simple, but long, difficult, and uncertain./ Pamphlet from “IntelNews”
Lini një Përgjigje