FLASH
Shkruar nga Pamfleti
A listening device hidden inside a work of art in 1945 was not discovered by US security services for seven years and is not the only example of art being manipulated for secret purposes.
Eighty years ago, during the final weeks of World War II, a group of Russian Boy Scouts presented the American ambassador in Moscow with a large, hand-carved U.S. seal at his official residence, Spaso House. The gift symbolized cooperation between Russia and the United States during the war, and U.S. Ambassador W. Averell Harriman hung it proudly in his home until 1952.
But unbeknownst to the ambassador and his security team, the seal contained a secret listening device, later dubbed “The Thing” by American security tech teams. It eavesdropped on diplomatic conversations, completely undetected, for seven years. By using an obvious work of art to infiltrate the enemy and gain a strategic advantage, the Soviets had pulled off the most ingenious maneuver since the Trojan Horse. But this is a true story, even if it sounds like spy fiction.
American technicians realized that the large engraved seal was an invisible "ear," eavesdropping on the ambassador's conversations behind the scenes.
How did “The Thing” work? John Little, a 79-year-old counter-espionage specialist, has long been fascinated by the device and even built a replica of it. A documentary about his remarkable work was released this year and, after a sold-out first showing in May, is set to be shown on September 27 at the National Museum of Computing, in Bletchley Park, Buckinghamshire.
He describes the technology of “The Thing” in musical terms, consisting of organ-like pipes and a membrane “like a drumhead, vibrating with the human voice.” But it was packaged in a tiny object that looked like a hatpin and had the advantage of going undetected by anti-eavesdropping controls because “it had no electronics, no batteries, and it didn’t get hot.”
The engineering of such an instrument was also extremely precise, “a cross between a Swiss watch and a micrometer.” Historian H. Keith Melton has claimed that, in its day, “The Thing” elevated the science of audio eavesdropping to a level previously thought impossible.
Por suksesi i tij si pajisje përgjimi nuk erdhi vetëm nga origjinaliteti teknik. Ai ishte efektiv sepse shfrytëzoi qëndrimet kulturore ndaj objekteve të bukura. Ne priremi t’u besojmë veprave të artit dhe sendeve dekorative si simbole pasive të statusit, shijes ose interesit kulturor. Inteligjenca ruse e shndërroi këtë supozim në armë me Vulën e Madhe prej druri panje të gdhendur.
Dhe nuk është shembulli i vetëm nga historia e artit që është manipuluar për spiunazh, mashtrim dhe strategji ushtarake. Përveçse pikturoi Mona Lizën, Leonardo da Vinçi gjithashtu projektoi tanke dhe armë rrethimi dhe Peter Paul Rubens veproi si spiun gjatë Luftës Tridhjetëvjeçare. Artistë nga kombe të ndryshme gjatë Luftës së Parë dhe Luftës së Dytë Botërore hartuan operacione kamuflazhi dhe mashtrimi, dhe Anthony Blunt, një historian arti britanik (dhe Kujdestar i Koleksionit Mbretëror të Artit), ishte spiun sovjetik gjatë gjithë Luftës së Dytë Botërore dhe në fillim të Luftës së Ftohtë.
Në rastin e çuditshëm të “The Thing”, edhe historia muzikore është e rëndësishme. Shpikësi i saj i zgjuar, rusi Lev Sergeyevich Termen, i njohur më shumë si Léon Theremin, ishte dhe një muzikant i talentuar. Ai krijoi instrumentin e parë elektronik në botë, të njohur, sipas krijuesit të tij, si Theremin. Ai mund të luhet pa prekur asgjë, lëvizjet e dorës në ajër rreth antenave të tij kontrollojnë notat. Tingulli i tij magjepsës u bë sinonim me kolonat zanore të filmave fantastiko-shkencorë amerikanë në vitet 1950, ndoshta më së shumti në The Day the Earth Stood Still (1951), i cili, me shumë ironi, shpesh përmendet si një alegori për paranojën e Luftës së Ftohtë.
Pas zbulimit të saj, “The Thing” u mbajt sekret shtetëror nga inteligjenca amerikane. Por në maj 1960, në kulmin e garës bërthamore, një avion spiun amerikan U-2 u rrëzua mbi Rusinë. Në trazirat diplomatike që pasuan, zyrtarët e Departamentit të Shtetit të SHBA-ve e ekspozuan publikisht Vulën e Madhe në një mbledhje të Këshillit të Sigurimit të OKB-së, për të provuar se spiunazhi i Luftës së Ftohtë nuk ishte njëanshëm. Sipas John Little, infiltrimi i një rezidence ambasadoriale ishte një shkelje aq e turpshme e sigurisë “saqë u desh rrëzimi i një avioni spiun për ta sjellë ‘The Thing’ në publik”. Por mjeshtëria e vërtetë teknike e saj nuk iu zbulua kurrë publikut të gjerë.
Pas dyerve të mbyllura, pajisja u studiua në detaje nga kundër-inteligjenca britanike, e cila i vuri emrin e koduar SATYR. Detajet e saj mbetën sekret shtetëror deri sa ish-oficeri i sigurisë Peter Wright i zbuloi në kujtimet e tij Spycatcher në vitin 1987.
"The Thing" has fascinated historians because of its technical sophistication for its time and the way it influenced the game of espionage during the Cold War. But it also reveals a strange and darker history of high culture that took place outside the glitter of opera houses and art galleries, where classical musicians invented listening devices and hand-carved works of art served as instruments for military intelligence gathering./ BBC
Lini një Përgjigje