FLASH
Shkruar nga Juan Luis Manfredi
The attack on Venezuela and the capture of President Nicolás Maduro herald the disengagement of Trump's United States from the rules-based international order and the end of the liberal order as a whole...
On the back of every dollar bill, the phrase Novus Ordo Seclorum (“New Order of the Ages”) makes you understand the principle guiding the new US security strategy.
The attack on Venezuela and the capture of President Nicolás Maduro herald the disengagement of Trump’s United States from the rules-based international order and the end of the liberal order as a whole. A new international order is emerging, based on the use of force, revisionism, and security in the Americas.
Here are five keys to understanding the results of military intervention and the new order it brings.
1. Expanded presidential power
The attack cements the new doctrine of an arrogant president, a president who executes orders without waiting for congressional approval, legal review, or media opinion.
With checks and balances weakened, the second Trump administration is free to present the new order as an urgent security issue: with the US at war with drug trafficking (or migration) and threatened by “new powers” (a euphemism for China), there is no need to respect due process or deadlines. Trump identifies himself with historic American founding presidents like Washington, Lincoln, and Roosevelt. All three were charismatic leaders, and, as the 250th anniversary of the American republic approaches, such comparisons feed into Trump’s authoritarian rhetoric.
The erosion of the US political and legal system is undeniable. The president has enacted a broad package of regulations that promote emergency powers, a permanent state of crisis, and the suppression of political opposition and the judiciary. The attack on Venezuela is another historic moment in the reconfiguration of the presidency’s relationship with the legislative and judicial branches of government, in keeping with the Hamiltonian tradition of a strong and unifying executive branch.
2. America (Latin) for Americans (Americans)
On the international stage, the attack on Venezuela advances a diplomatic agenda rooted in the protection of national interests. The concept of "America for Americans" has made a strong comeback: Panama, Mexico and Canada have been forced to bow to Trump's will, while the administration continues to push for control of Greenland.
Në Amerikën Latine, qeveritë e krahut të majtë të Brazilit dhe Kolumbisë udhëheqin opozitën rajonale ndaj SHBA-së, ndërsa Jose Antonio Kast i sapozgjedhur i Kilit dhe Javier Milei i Argjentinës janë aleatë ideologjikë të Trump. Kontinenti në tërësi po dëshmon një zhvendosje të gjerë drejt partive nacionaliste të krahut të djathtë që kundërshtojnë migracionin.
Nëse tranzicioni i Venezuelës pas Maduros përputhet me këto vlera, çdo shpresë për unitet kombëtar dhe një tranzicion paqësor drejt demokracisë së plotë do të zhduket.
3. Kontrolli i burimeve
Edhe një herë, gjithçka ka të bëjë me naftën, por për arsye të ndryshme nga ato në Irak. Në një Botë ku globalizimi është zhvendosur në gjeoekonomi, Shtetet e Bashkuara duan të projektojnë fuqinë e tyre në tregjet dhe rregulloret ndërkombëtare të energjisë. Infrastruktura, portet dhe mineralet e Venezuelës janë çelësi për ta bërë këtë të ndodhë. Prandaj, SHBA-të nuk duan vetëm që nafta venezueliane të furnizojë tregun e saj të brendshëm, ato gjithashtu duan të imponojnë çmime ndërkombëtare dhe të dominojnë furnizimin. Vizioni i tyre i ri synon të përafrojë sovranitetin energjetik dhe zhvillimin teknologjik me tregtinë dhe sigurinë.
Pax Silica, aleanca ndërkombëtare e udhëhequr nga SHBA-të, e nënshkruar në fund të vitit 2025 për të siguruar zinxhirët e furnizimit për teknologji kritike si gjysmëpërçuesit dhe inteligjenca artificiale, shënon fillimin e një epoke të diplomacisë transaksionale: çipa kompjuterikë në këmbim të mineraleve. Për Venezuelën “e re”, rezervat e saj të naftës do t’i lejojnë asaj të marrë pjesë në këtë dinamikë të re të fuqisë.
4. Riorganizimi gjeopolitik
Pikëpamja amerikane për territorin nxit një politikë të jashtme revizioniste të bazuar në sovranitet, të ngjashme me ato të Kinës, Izraelit apo Rusisë, e cila i ka rrënjët në konceptin e "nomos", siç është përcaktuar nga filozofi gjerman i mesit të shekullit të 20-të, Carl Schmitt. Ky është një botëkuptim ku ndarja e kombeve në "mik ose armik" mbizotëron mbi një botëkuptim liberal të qeverisur nga bashkëpunimi, e drejta ndërkombëtare, demokracia dhe tregu i lirë.
Sipas kësaj logjike, shfaqen sfera ndikimi, shpërndahen burimet dhe balancohen blloqet e fuqisë, siç e tregojnë shembujt e mësipërm: pa opozitë, Kina do të dominonte Azinë Juglindore, Rusia do të zvogëlonte luftën e saj në këmbim të 20% të Ukrainës dhe kontrollit mbi burimet e saj materiale dhe energjinë, dhe Izraeli do të rivizatonte hartën e Lindjes së Mesme dhe do të arrinte marrëveshje tregtare me vendet fqinje.
5. Evropa, demokracia dhe Hobsi
Ideals like democracy, the rule of law, and free trade are rapidly fading, and without effective capacity, things do not end well for the European Union. As we have seen with Gaza, the EU often has strong ideological disagreements with other major powers, but does not enjoy enough respect to do anything. US military intervention revives Hobbesian political realism, where freedom is ceded to an absolute sovereign in exchange for peace and security. In Trump’s new order, it is presidential authority, not truth, laws, or democratic values, that has the final say.
US domestic politics
2026 is an election year in the US, with 39 gubernatorial elections and a series of state and local elections taking place between March and November.
Through its actions in Venezuela, the Trump administration is effectively debating its own model for succession. One faction, led by JD Vance, wants to avoid problems abroad and renew the industrial economic model. The other, led by Secretary of State Marco Rubio, is committed to rebuilding the international order with a strong and dominant US. The outcome of the operation in Venezuela could shift the balance and determine Trump’s successor in the 2028 presidential election.
The attack on Venezuela is not just an intervention in the region: it also reflects the changing times in which we live. Whereas international Trumpism was previously limited to detached slogans, it has now taken the first step towards military strategy. Gone are the days of soft power, transatlantic relations and peace in Ibero-America. A new order is emerging. /Adapted from The Conversation /
Një rend i ri po lind!!! Ku sundimtari global përfundimisht të jetë Trumpizmi. Një pyetje e madhe shpërthen. A do të pranojë Evropa të qëndrojë e përkulur nën peshën e veridiktit të trumpizmit??!!!!
A është momenti ku fuqitë e mëdha imperialiste po ristartojnën dhe një herë për tregje dhe burime natyrore apo zona influence? A do i hanë kokën njëra tjetrës? Faza fundit e kapitalizmit është ajo ku nuk respektohet asnjë marrveshje.