FLASH
Shkruar nga Pamfleti
JD Vance did not want war with Iran to begin. Yet he has been tasked with ending it. “That’s Vance’s responsibility now,” said an administration official as the vice president arrived at the luxury Serena Hotel in Islamabad this weekend for the highest-level face-to-face meeting between the U.S. and Iran since 1979.
But the talks did not go according to plan. The vice president left Pakistan early Sunday after 21 hours of negotiations failed to produce progress.
Speaking to reporters before leaving, Vance appeared frustrated, noting that the US side had been “very flexible” and had acted in “good faith” while the Iranian side had refused to accept the administration’s “best and final offer.” The US wants Tehran to give up its nuclear weapons program, while Iran has warned against “excessive demands.”
As uncertainty looms over the next steps, the vice president has reason to feel disappointed. After all, he had tried to convince the president not to strike Iran in the first place. His very presence at the head of the American delegation is a sign of the shifting balance of power in this conflict, six weeks after it began.
In the early days, the vice president was accused of keeping a low profile, avoiding media attention. In contrast, Secretary of State Marco Rubio and Secretary of Defense Pete Hegseth were almost constantly at the president's side.
Vance's increased role in the conflict comes after a week that, even by President Trump's standards, was extraordinary. The president went from threatening that "an entire civilization will die tonight" to declaring a ceasefire.
The vice president’s job was to bridge the gap between the two sides and find a path from the fragile ceasefire to a more lasting peace. Although that was not achieved during his time in Islamabad, he is likely to be called back. The nuclear weapons dispute remains an issue that even the most isolationist wing of MAGA considers serious; there is little tolerance for a nuclear-armed Iran.
Even before his arrival, there were signs that the mission could be difficult. Security concerns in Pakistan initially cast doubt on Vance's participation. Iran, on the other hand, made last-minute demands, such as the release of frozen assets. A U.S. official dismissed claims that these demands had been met.
Now that the talks have ended without an agreement, skepticism prevails about whether the war is nearing an end and, if not, how far Trump's dangerous strategy might lead. The answer depends on whom the president chooses to listen to.
Dallimi mes mandatit të parë dhe të dytë të Trump është thelbësor. Në mandatin e parë, ai ishte i rrethuar nga figura që shpesh nuk pajtoheshin me të dhe që ndonjëherë përpiqeshin të frenonin axhendën e tij. Në mandatin e dytë, besnikëria është bërë elementi kryesor: presidenti është i rrethuar nga këshilltarë dhe anëtarë kabineti që i qëndrojnë pranë.
Susie Wiles, shefja e stafit, vlerësohet për drejtimin e një Shtëpie të Bardhë më të qëndrueshme, pa kaosin dhe rotacionin e lartë të stafit të mandatit të parë. Ajo konsiderohet efektive sepse nuk imponon axhendën e saj politike, por siguron funksionimin normal të administratës.
Kjo ngre pyetjen: kush është në gjendje t’i thotë Trump-it atë që ai mund të mos dëshirojë ta dëgjojë?
Një nga temat më të diskutuara javën e kaluar në Uashington ishte njoftimi për librin e ri “Regime Change: Inside the Imperial Presidency of Donald Trump” nga gazetarët e New York Times, Maggie Haberman dhe Jonathan Swan.
Edhe pse Trump shpesh e kritikon New York Times, ai mbetet një lexues i rregullt. Ai ka qenë gjithmonë i interesuar për lajmet dhe i ndjek nga afër, shpesh duke reaguar ndaj mënyrës se si trajtohen politikat e tij.
Libri, që pritet të publikohet në fund të qershorit, premton të përshkruajë një presidencë me pushtet të zgjeruar. Një fragment paraprak tregon se Benjamin Netanyahu u lejua në “Situation Room” për të paraqitur argumente mbi mundësinë e ndryshimit të regjimit në Iran, duke përmendur edhe figura alternative si Reza Pahlavi.
Reagimet brenda ekipit të Trump ishin të ndryshme. Ekspertët e inteligjencës i konsideruan këto pretendime si tepër optimiste. Rubio mbajti një qasje më pragmatike, ndërsa Hegseth u shfaq më i ashpër. Gjenerali Dan Caine paralajmëroi për rreziqet praktike, përfshirë përshkallëzimin dhe pasiguritë në reagimin e Iranit.
Vetëm Vance doli qartësisht kundër idesë, duke paralajmëruar për rreziqet rajonale dhe ndikimin te baza elektorale e Trump. Megjithatë, ai deklaroi se do të mbështeste çdo vendim të presidentit.
Muaj më vonë, disa nga paralajmërimet janë materializuar. Nuk ka pasur një kryengritje të gjerë në Iran dhe situata mbetet e paqëndrueshme.
Ndër arsyet pse Vance është në qendër të negociatave është edhe mosbesimi i iranianëve ndaj të dërguarit të posaçëm Steve Witkoff. Burime diplomatike thonë se qasja e tij në negociata nuk përputhet me stilin më të detajuar të iranianëve. Vance shihet si më neutral, por pa rezultate konkrete deri tani.
Ndërkohë, strategjia po zhvendoset drejt dobësimit të vazhdueshëm të kapaciteteve të Iranit, një qasje e njohur si “prerje bari”. Megjithatë, mbetet e paqartë sa efektive është kjo strategji në planin afatgjatë.
Edhe nëse konflikti përfundon shpejt, pasojat pritet të ndihen për vite. Zyrtarët paralajmërojnë për ndikime të gjera gjeopolitike dhe për tensione të reja në rajone të tjera.
In this context, the war in Ukraine remains another test. If Trump aims for a quick diplomatic success, he could focus on ending this conflict, even with territorial compromises.
Ultimately, the perception is that Trump's presidency is entering a more unfettered phase, with consequences that could extend beyond this conflict./ Taken from "The Times"
Izraeli duhet të deklarojë që posedon armë bërthamore dhe të zotohet që nuk do ti përdor ato i pari. SH.B.A duhet të ndërpresin çdo ndihmë ushtarake për Izraelin dhe si shtet partner të mari përsipër sigurinë e Shtetit të Izraelit. Sipas parimit:kush agreson Izraelin, ka agresuar SH.B.A. Paqa fillon në Palestinë dhe pa një marrëveshje ,Palestinë- Izrael me garantët ndërkombëtar nuk ka zgjidhje afatgjatë. Prishja e marrëdhënieve normale midis SHBA me vëndet Arabe është sa cytje e Kinës, Rusisë, po aq edhe e Anglisë. Të gjithë me patllaken(Netanjahun) në brez.