FLASH
Shkruar nga Pamfleti
The Prime Minister seeks integration into the European Union, maintains a strong line with Washington, and supports the American axis in the Middle East conflicts; a diplomacy that looks more like bargaining than strategy.
In international politics, there is an old rule that great diplomats have repeated for centuries: small countries do not make history, but try not to be crushed by the history that others make. Edi Rama has been moving within this narrow space for years, but in recent years, this movement has become a real test for Albanian diplomacy.
The reason is simple: the relationship between Donald Trump's United States and the European Union is not just cold, but on several levels; it is broken. In the midst of this transatlantic gap, Albania is trying to keep its feet in three boats at once: that of European integration, that of a steadfast alliance with Washington, and that of supporting the Israeli axis in the Middle East.
Are we dealing with a state strategy, or the bargaining skills of a prime minister who will not let any door close?
First line: Washington
When the US and Israel launched attacks on Iran, Rama reacted immediately. In a public statement, he demanded that the "Islamic Revolutionary Guard Corps" be declared a terrorist organization and announced that Albania would do so unilaterally, inviting European countries to follow suit. At a time when most European governments are calling for de-escalation and restraint, Tirana chooses to openly align itself with Washington and Israel.
In January of this year, Rama delivers a speech in the Knesset, the Israeli parliament, and there finds the opportunity to compare himself with the American president: "I am the second international speaker after Trump" , he declares, directly linking himself to the figure of the Republican president. A month later, Elisa Spiropali signs a cooperation agreement in Israel and officially thanks the Jewish state for recognizing Kosovo, supporting "President Trump's peace plan".
The culmination of this line comes with Trump's invitation to Rama to join the "Peace Board," an international initiative for conflict resolution. The Albanian government calls the invitation an "honor of the European table" and a historic diplomatic success.
However, this invitation says more about the nature of Rama's diplomacy than about Albania's real weight. The same letter, with the same text, has been sent to at least 60 world leaders, including Alexander Lukashenko of Belarus and the leader of Vietnam.
Është një ftesë copy-paste, rutinë, pa asnjë element të veçantë për Shqipërinë. Por në Tiranë u shit si një sukses historik, duke u bërë shplarje truri për qytetarët
Fakti që as vende të BE nuk e pranoi ftesën, tregon se skepticizmi ndaj nismave të Trump në Europë është i lartë. Por Rama zgjodhi të mos e shohë këtë.
Linja e dytë: Brukseli
Në të njëjtën kohë, kryeministri nuk mund të injorojë Bashkimin Europian. Shqipëria është në negociata për anëtarësim dhe Rama e di se çdo largim i dukshëm nga linja e përbashkët europiane mund të kushtojë.
Në forumin "Berlin Global Dialogue" të tetorit 2025, ai e quan anëtarësimin në BE "sfidë", por shprehet optimist se Shqipëria mund t'i mbyllë negociatat deri në vitin 2030. Në të njëjtën fjalim, ai i jep merita Trump se "e ka detyruar Europën të zgjohet" dhe shpreh keqardhje që një shaka e tij me presidentin amerikan u përdor nga kundërshtarët politikë të Trump për ta sulmuar atë .
Por kur vjen puna te Lindja e Mesme, përpjekja për të mbajtur dy linjat bëhet më e dukshme. Në deklaratën e shkurtit 2026, Rama kujton se "Bashkimi Evropian, përmes Presidentes Ursula von der Leyen, ka nënvizuar edhe një herë sot natyrën vrasëse të regjimit të Teheranit" . Duke e bërë këtë, ai përpiqet ta paraqesë qëndrimin e tij pro-amerikan si diçka që është në linjë me BE-në, edhe kur realiteti tregon se Brukseli është shumë më i rezervuar.
Linja e tretë: Izraeli dhe aleanca e sigurisë
Dimensioni i tretë i kësaj politike ka të bëjë me sigurinë. Shqipëria ka rritur bashkëpunimin me Izraelin në fushën e teknologjisë, mbrojtjes, monitorimit kufitar dhe sigurisë kibernetike. Ky bashkëpunim nuk është i ri, por vitin e fundit është thelluar.
Rama e ka arsyetuar publikisht këtë afrim me interesat izraelite dhe amerikane duke e lidhur me sulmet kibernetike iraniane ndaj Shqipërisë në vitet e kaluara. Në këtë logjikë, mbështetja e aksit amerikan në Lindjen e Mesme nuk është thjesht një zgjedhje ideologjike, por një çështje e sigurisë kombëtare.
Nuk mund të anashkalohet as roli i Chabad-Lubavitch, rrjeti fetar hebre që shërben si urë e heshtur mes Ramës dhe botës trumpiste.
Shqipëria, si vend kandidat për Bashkimin Europian dhe si anëtare e NATO-s, ka një strukturë aleancash që në teori e vendos më pranë Brukselit sesa çdo aks tjetër gjeopolitik. Megjithatë, retorika politike e Tiranës shpesh duket më afër Uashingtonit sesa vetë disa vende të BE.
Diplomacia si politikë e brendshme
Ekziston edhe një dimension tjetër që shpesh neglizhohet. Politika e jashtme në Shqipëri përdoret shpesh si instrument i politikës së brendshme.
Çdo takim me liderë globalë, çdo foto në forume ndërkombëtare dhe çdo ftesë diplomatike shndërrohet në kapital politik të brendshëm. Në një vend ku ekonomia rritet ngadalë dhe ku emigracioni vazhdon të zbrazë popullsinë, imazhi i liderit global përdoret për të kompensuar mungesën e rezultateve të prekshme në ekonomi.
This is why even a routine international invitation can be presented in Tirana as a historic success.
Albania's foreign policy in recent years seems like an attempt to keep as many doors open as possible at once. On one side is the process of integration into the European Union, which remains the country's official strategic objective. On the other is the alliance with the United States, which Tirana has always considered a guarantee of national security.
For the moment, this balance works because Albania is not a decision-making actor in global conflicts. But whenever tensions between great powers increase, the space for this type of diplomacy becomes narrower.
Small countries usually try to keep a low profile in geopolitical clashes. Albania, on the contrary, often appears in statements more aligned than some European Union countries themselves.
This creates a paradox. Tirana seeks to join the EU, but in some cases displays a political line closer to Washington than to Brussels.
The question that remains is simple: is this a deliberate strategy of the Albanian state, or a way to maintain good relations with every international power center?
Because diplomacy can work for a while by keeping its feet on several boats. The problem begins when the boats start moving in opposite directions. /Pamphlet
Ky lolua nuk beri nje pikture te hajrit, dhe e mbanin per gallate e tallur bythen ne baskeball. Kur ne nje shtepi ndodh fatkeqesi e madhe e kolapset familja e madhe, turren tere sorrollopi, e komshinjte te rruajne e perlajne c'te mundin. Keshtu pesoi edhe Shqiperia jone qe perfundoi ne Skipeli me pabreksa plazhesh nudo, citjane turqish e atletike me kostum. Vari ka...