FLASH
Shkruar nga Martin Ivens 
In the wake of Prince Andrew's sensational arrest, Britain's oldest institution faces an unprecedented crisis of credibility. As the establishment's once-powerful defense crumbles, the question remains whether "The Firm" can contain the damage or whether the shadows of Jeffrey Epstein will forever stain King Charles' throne.
In a moment of dramatic irony, Claudius - Prince Hamlet's uncle, who murdered his brother to usurp the throne of Denmark - hypocritically boasts that a divine protective force keeps monarchs like him out of danger.
“There is such a deity who protects the king!” he says. For a very long time, Andrew Mountbatten-Windsor, the younger and disgraced brother of King Charles, has been “protected” by the British establishment from the consequences of his possible actions or misdeeds.
His arrest by the police on his 66th birthday, on suspicion of abuse of office, strips him of one of his last safeguards. And that is only fair. One of the fundamental principles of the rule of law is that government officials, politicians, even princes, are not immune from the law.
There can be no exceptions to the legal maxim quoted for centuries by British judges: “No matter how high you are, the law is above you!” A formal charge or trial does not automatically follow an arrest.
Another basic principle is the presumption of innocence until proven guilty. However, this makes it clear to Andrew that he can no longer hide behind the lies surrounding his relationship with Jeffrey Epstein. A friendship that continued even after the financier was convicted and imprisoned for sex crimes with minors.
The release of the Epstein files in the US has shattered Andrew's distorted account of this friendship. It raises serious doubts about the veracity of his words in the infamous BBC interview, where he categorically denied having sexual relations with Virginia Giuffre, a then-underage girl secured by Epstein and his associate, Ghislaine Maxwell.
The consequences of false legal testimony for Andrew would be catastrophic. The “cup of misery” for Andrew is filling up. New allegations emerging from the Epstein files suggest he sent confidential reports to the financier while serving as the UK’s trade envoy.
Police have searched both his former home in Windsor and his new residence in Norfolk. Former Prime Minister Gordon Brown has also called for an investigation into Andrew's role as an accomplice or witness in Epstein's use of Stansted and Luton airports to traffic women and girls.
Së fundmi, kam shkruar se të metat e një tjetër miku të famshëm të Epstein - Peter Mandelson - ishin të njohura shumë kohë përpara se emërimi i tij si ambasador në Uashington të përfundonte në një skandal të parashikueshëm.
Megjithatë, establishmenti laburist vendosi t’i mbyllte sytë. Po kështu, u fshehën nga sytë e publikut për vite me radhë dhe u injoruan edhe veset e Andrew. Në vitin 2007, kur punoja për Sunday Times, zbuluam se një oligark kazak kishte blerë ish-shtëpinë e princit në Sunninghill Park për 3 milionë paund mbi çmimin e kërkuar, ose rreth 7 milionë paund mbi vlerën e tregut.
Andrew, i emëruar si i dërguar tregtar nga Tony Blair (për t’i bërë qejfin Mbretëreshës Elizabeth II), ishte bërë mbrojtës i Shoqërisë Britaniko-Kazake në krah të diktatorit Nursultan Nazarbayev.
Më vonë ajo shitje, u lidh me një skemë pastrimi parash, por në atë kohë Andrew refuzoi të jepte shpjegime për fatin e tij të papritur financiar. Pak pas atij shkrimi, një ndërmjetës më ftoi në një darkë për të takuar Princin.
Ishte një ftesë që e refuzova me lehtësi. Por oborrtarët e Pallatit Buckingham, kryeministrat dhe zyrtarët e Ministrisë së Jashtme, të detyruar të punonin me të, nuk u treguan aq të kujdesshëm. Respekti ndaj nënës së tij, një ikonë botërore, ishte në qendër të kësaj tolerance.
Kush po e mbikëqyrte kufirin mes detyrave zyrtare të Andrew dhe interesave të tij financiare? Sot pretendohet se qasja e tij te liderët dhe financierët e huaj mund t’i ketë shërbyer edhe interesave të Epstein.
Disa nëna janë të verbëra ndaj gabimeve të fëmijëve të tyre, dhe Andrew ishte i preferuari i Mbretëreshës. Kur Giuffre e paditi në Nju Jork për sulm seksual, Mbretëresha siguroi 7 milionë paund për marrëveshjen jashtëgjyqësore prej 12 milionësh, ndërsa pjesa tjetër u plotësua nga pasuria e bashkëshortit të saj.
Andrew i mohoi me forcë akuzat atëherë, dhe vazhdon t’i mohojë edhe sot. Kryeministri Keir Starmer, mandati i të cilit po lëkundet pas disa emërimeve skandaloze, është mjaft i ndjeshëm ndaj akuzave për tolerimin e një “klubi djemsh” në Downing Street.
Ai nuk do të ofrojë asnjë mbrojtje. Madje edhe vëllai i Andrew, Mbreti Charles, ka deklaruar se “ligji duhet të ndjekë rrugën e vet”. A mund t'i mbijetojë monarkia këtij skandali? Cinikët do të thonë se dëmi është i madh, por jo fatal.
Monarkia i ka mbijetuar skandaleve për shekuj me radhë. Kujtimi i “xhaxhallarëve të këqij” të Mbretëreshës Viktoria, u fshi shpejt nga martesa e saj e virtytshme me Princin Albert.
Dashuria e Eduardit VII për aktoret nuk e dëmtoi institucionin, dhe abdikimi i Eduardit VIII në vitin 1936 për t’u martuar me një grua të divorcuar amerikane, thjesht i dhuroi botës një histori joshëse dashurie mbretërore.
Edhe dështimi i martesës përrallore të Charles dhe Dianës, vetëm sa e shtoi vëmendjen ndaj institucionit që njerëzit e brendshëm e quajnë Kurora. Në çdo legjendë mbretërore, përfshirë Hamletin, duhet të ketë një “xhaxha të lig” që nxjerr në pah virtytet e pasardhësve të mirë.
Andrew's vices create a perfect contrast to the refined image of Prince William and Kate Middleton. Walter Bagehot, the great authority on the British constitution, once warned that the monarchy's overexposure would "let the sunlight shine on magic."
He didn't anticipate that the public's thirst for a scapegoat like Andrew would become a central part of this show. However, this scandal could be different. We could learn more about Andrew's ties to Epstein's network, or even the possible involvement of a Chinese spy.
If he doesn’t clear his name, the late Queen’s intervention to close the case will increasingly look like a payment to buy silence. And it’s troubling that it took allegations of financial gain, rather than the cries of victims, for the law to finally knock on Andrew’s door./ Adapted from “Bloomberg” Pamphlet
Lini një Përgjigje