FLASH
Shkruar nga Thoma Gëllçi
The argument was: Europe's conflicts were not America's problem. Politicians and entire movements demanded that the country stay out of war and think only about its own interests.
In the United States today, there is an increasingly clear divide in how people understand patriotism. On one side is what might be called the America of the “patriots.” On the other is the America of ordinary Americans.
The America of the "patriots" is the one that goes after the ideology of power. It supports any policy that presents itself as a national interest, without asking too many questions about the consequences. For this America, international politics is a calculation of profit and strength.
The America of Americans is different. It is made up of ordinary people of all colors and backgrounds. They don't see the world solely through economic interest. They also care about what happens to people in other countries.
This contrast is not new in American history.
In the years before World War II, much of American politics supported isolationism. The argument was: Europe's conflicts were not America's problem. Politicians and entire movements demanded that the country stay out of the war and think only of its own interests.
It was only after the Japanese attack on Pearl Harbor in 1941 that America entered the war and assumed a global role that changed the history of the 20th century.
But even after that, the debate did not disappear. It surfaced in various ways during the Vietnam War, during interventions in the Middle East, and in many other international crises.
Even today this debate continues.
We now have a new American war in the Middle East, where the US, together with Israel, has launched a military campaign against the regime of the ayatollahs of Iran. That the Iranian people deserve a different regime is beyond question. But the solution cannot come from foreign bombs and missiles, but from the popular revolt of the Iranians to overthrow the current obscurantist regime, which bombs and missiles only strengthen.
Is this a fight for democracy?
In a recent statement by US President Donald Trump, it is said that the United States is the world's largest oil producer and that when oil prices rise, "we make a lot of money."
This sentence is simple, but it raises a question for everyone: who is “we”?
This question was also asked publicly by California Governor Gavin Newsom. He said that ordinary Americans are not making money from the increase in the price of gasoline. On the contrary, they are paying billions of dollars more at the pump. That “we” was probably the “patriots” who gather around the power.
Rritja e çmimit të naftës mund të rrisë të ardhurat e industrisë së energjisë dhe të disa kompanive të mëdha. Por për shumicën e amerikanëve kjo do të thotë kosto më të larta për transportin, për ushqimin dhe për jetën e përditshme.
Në këtë pikë kontrasti mes dy Amerikave bëhet më i dukshëm.
Amerika e “patriotëve” nuk shqetësohet shumë për numrin e viktimave në konflikte të largëta nëse rezultati është një përfitim ekonomik ose strategjik. Për këtë mënyrë të menduari, stabiliteti i tregut të energjisë dhe interesat gjeopolitike janë prioritet.
Amerika e amerikanëve e sheh ndryshe. Për shumë njerëz të zakonshëm, konfliktet dhe regjimet shtypëse në botë nuk janë vetëm çështje strategjie. Gati çdo ditë në rrugët e qyteteve amerikane ka protesta të njerëzve të zakonshëm që shikojnë përtej hundës dhe rehatisë së tyre të momentit. Ato lidhen me jetën reale të njerëzve në vende të ndryshme të botës. Më bënte shumë përshtypje kur shihja, në mes të shiut, erës dhe të ftohtit, njerëz amerikanë që qëndronin 24 orë përballë godinave të emigracionit për të protestuar kundër arbitraritetit të pushtetit në politikën e emigracionit. Në minus njëzet gradë Celsius qytetarët e Minesotës qëndronin duke protestuar në rrugë. Këta nuk bënin pjesë në Amerikën e “patriotëve”, por në Amerikën e amerikanëve.
Fati i njerëzve të zakonshëm në shumë vende shpesh varet nga mënyra se si vepron Amerika. Ka dy mënyra për ta ushtruar këtë rol. Njëra është Amerika që udhëheq me shembullin e demokracisë së saj. Tjetra është Amerika që përpiqet të udhëheqë përmes frikës së forcës së saj.
Historia tregon se ndikimi më i madh i Amerikës në botë nuk ka ardhur nga frika, por nga shembulli. Ideja e lirisë që lindi me Revolucionin Amerikan ndikoi për shumë dekada popuj në kontinente të ndryshme. Shumë lëvizje që luftuan kundër kolonializmit u frymëzuan nga modeli amerikan i një shoqërie që pretendonte të ndërtohej mbi parimin e lirisë dhe të vetëqeverisjes.
Kur Amerika mbështetet te ky shembull, ajo fiton respekt dhe ndikim. Kur ajo mbështetet vetëm te forca, ndikimi i saj dobësohet.
Problemi është se shumë prej atyre që shohin politikën vetëm përmes përfitimit ekonomik e shikojnë rolin e Amerikës në mënyrë shumë të ngushtë. Ata e reduktojnë atë në çmime energjie, në tregje dhe në fitime të menjëhershme.
Në këtë mënyrë ata mbyllin sytë ndaj dëmit që kjo qasje mund t’i bëjë reputacionit të Amerikës. Një vend që për shumë kohë është parë si një shembull për ndërtimin e një shoqërie të lirë rrezikon të shihet vetëm si një fuqi që ndjek interesin e vet ekonomik.
Ka edhe një dukuri tjetër që shihet shpesh në Amerikë. Disa njerëz që sapo kanë ardhur emigrantë nga vende të tjera përpiqen të tregojnë se janë më “patriotë” se vetë amerikanët. Ata e shohin Amerikën vetëm përmes interesit të tyre të përditshëm. Për ta, politika ndërkombëtare reduktohet në një pyetje shumë të thjeshtë: sa kushton benzina për makinën e tyre. Nëse çmimi është i ulët, gjithçka u duket në rregull.
In this way, they do not think about the consequences that wars and military interventions can have in other countries. They do not think about the ordinary people who live there, about the families and children who are affected by the bombings. For them, this seems like something distant and unrelated to their lives. But this is precisely the problem: when everything is seen only from the personal pocket, it is forgotten that behind every conflict there are real people who pay the heaviest price.
Real Americans are ordinary people who work hard every day and try to live honestly. They don't talk much about patriotism, but they show it in the way they live. They respect the law, they respect other people, and they believe that freedom and justice should apply to everyone. To them, America is not just a strong country, but a country that should be fair.
These Americans understand that their country's power has an impact on the world. They do not rejoice when wars bring economic profits. They think of ordinary people in other countries, because they know that they are just like themselves: people who want to work, raise children, and live in peace. For them, America is strongest when it leads by example in democracy and respect for human life.
This is the great contrast between the two Americas. One associates patriotism with profit and power. The other associates patriotism with responsibility and the example that a great country should set in the world.
The debate between these two ways of thinking continues. And perhaps it will always continue. Because the question remains the same: when a politician says “we,” does he speak of all Americans or only of a part of them? The true patriots of America are precisely those who are not part of what is now loudly called “America of patriots.” They are ordinary citizens who do not use patriotism as a political slogan or as a justification for every decision of the government. They love their country in the simplest way: by working, respecting the law, defending freedoms and asking questions when the government makes mistakes. For them, love for America is not measured by flags on social media profiles or by loud nationalist calls, but by civic responsibility and care for democracy. In this sense, the greatest patriots of America are often precisely those who do not declare themselves “patriots,” but who every day keep alive the values on which the country was built.
Lini një Përgjigje