FLASH
Shkruar nga Blendi Kajsiu
The law of the strongest has completely replaced international law. The war against Iran is the first war of the 21st century to be fought entirely according to this logic of force.
The US and Israeli attack on Iran has nothing to do with any immediate existential threat that Iran poses to Israel. Iran has neither the nuclear weapons, nor the military strength, nor the regional alliances, nor the economy necessary to confront a nuclear and military power such as Israel. Without taking into account the geographical distance that separates the two countries.
Other powerful countries in the region such as Saudi Arabia, Egypt or the United Arab Emirates are client states of the US and therefore pose no threat to Israel. On the contrary, they are either sworn enemies of Iran, as is the case of Saudi Arabia, or are economic or strategic allies of Israel, as is the case of Egypt or the United Arab Emirates. So there is no fairy tale of Israel surrounded by a hostile Arab or Islamic sea.
Of course, Iran funds and supports anti-Israeli groups such as the Shia groups in Iraq, Hamas in Gaza, Hezbollah in Lebanon, and the Houthis in Yemen. These are paramilitary or guerrilla groups often products of US and Israeli invasions and interventions in these countries.
But none of these groups pose an existential threat to the state of Israel. They simply create headaches for its expansionist plans. To understand this, it is enough to know that Hamas was financed and empowered in Gaza at the instigation of the Israeli government itself and Netanyahu, in order to eliminate the Palestinian Authority. So the idea that Hamas poses an existential threat to Israel is absurd.
Of course, not as absurd as the idea that Iran poses an existential threat to the US that justifies a frontal war with it. Iran has neither the capacity nor the will to attack the US with nuclear weapons that it does not have. There are many marches in Tehran where protesters curse the US and shout “Death to America!” But to date, no superpower has been brought down by cursing.
Therefore, intervention against Iran cannot be understood as a consequence of the existential threat it posed to the US or Israel. Especially today when Iran was extremely weakened economically and politically after the June 2025 attacks by Israel and the US and after massive street protests. Meanwhile, the armed groups in the region that support it, such as Hamas or Hezbollah, had been severely hit by Israel.
In fact, it was precisely Iran's weakness that prompted Israel to drag the US by the nose to start a war against it. In the words of American and Israeli diplomats, they saw a window of opportunity and acted.
E thënë troç, e sulmuan Iranin sepse mund ta sulmonin Iranin. Kjo është në fakt edhe llogjika bazë e rendit të ri global që po promovon doktrina Trump. Ligji i më të fortit e ka zëvendësuar tërësisht ligjin ndërkombëtar. Lufta kundër Iranit është e para luftë e shekullit 21 që bëhet tërësisht sipas kësaj logjike force.
Pikërisht për këtë arsye as Trump dhe as Izraeli nuk janë lodhur të ndërtojnë ndonjë shpjegim apo justifikim koherent për këtë luftë. Idea se Irani përbënte një kërcënim bërthamor u braktis sapo u hodh në media, sepse vetë Trump pak muaj më parë kish deklaruar se kapaciteti nuklear i Iranit ish shkatërruar nga bombardimet e luftës 12 ditore në qershor të 2025.
Ndërkohë idea se ndërhyrja synonte demokratizimin e Iranit apo se justifikohej me brutalitetin e regjimit ndaj protestuesve të pafajëshëm iranianë as nuk u artikulua. Dhe me arësye sepse genocidi i Izraelit dhe Netanjahut në Gaza, që sot po vdes urie, e bën të skuqet edhe regjimin e Iranit. Ndaj idea se lufta u bë për të rrëzuar tiraninë dhe për të mbrojtur të drejtat e njeriut as nuk u hodh në treg.
Të gjitha justifikimet e mësipërme, në fakt, janë krejt të panevojëshme në një rend botëror ku ligji dhe instituconet ndërkombëtare kanë vdekur dhe ku për pasojë ligjin e bën forca dhe jo parimet, normat apo institucionet ndërkombëtare. Këto të fundit rrallë kanë arritur ti ndalojnë luftërat, por shpesh kanë arritur të ngadalësojnë shpërthimin e tyre.
Mjafton të kujtojmë se përpara se të fillonte një luftë në Irak në vitin 2003 SHBA-të ndërmorrën një fushatë dy vjeçare për të bindur opnionin publik vendas dhe të huaj në lidhje me arsyet dhe legjitimitetin e luftës. Ata së pari bindën aleatët e tyre të ngushtë në Evropë duke krijuar një koalicion të gjerë anti-terror dhe më pas u paraqitën edhe në Këshillin e Sigurimit të OKB-së për të argumentuar kërcënimin (e rremë) që Iraku përbënte për SHBA-të. Pra pati një përpjekje për ta legjitimuar luftën kundër Irakut brenda normave dhe institucioneve ndërkombëtare, edhe pse lufta në fund u bë pa miratimin e tyre.
Në këtë pikë kontrasti me luftën e Iranit është tronditës. SHBA-të jo vetëm nuk konsultuan por as nuk njoftuan aletatët e tyre më të afërt në BE dhe NATO. Jo vetëm që nuk u bë asnjë përpjekje për të bindur Këshillin e Sigurimit të OKB-së por nuk u ndërtua asnjë justifikim as për popullin amerikan që ende nuk e ka të qartë se përse po luftojnë në Iran. Administrata Trump nuk pati as skrupullin minimal që ta gënjente popullin e vet, siç bëri administrata Bush dje.
Në rendin e ri botëror që po ndërton administrata Trump legjitimimi vjen thjesht dhe vetëm nga forca dhe jo nga parimet, normat apo institucionet ndërkombëtare. Forca legjitimohet vetëm nëpërmej forcës dhe suksesit. Ndaj SHBA-të e Trump nuk ndjenë asnjë nevojë që të justifikojnë një agression të hapur ndaj një shteti sovran si Irani, apo vrasjen ose rrëmbimin e udhëheqësit të një shteti sovran.
Efektet e një rendi botëror që bazohet thjesht tek forca janë shkatërruese jo vetëm për paqen në botë, por mbi të gjitha për vetë demokracitë. Rënia e normave dhe parimeve demokratike në nivel ndërkombëtar i dobëson ato edhe në nivel lokal.
Demokracia në parim bazohet tek forca e arësyes dhe jo tek arsyeja e forcës. Në momentin që politika e jashtme e një vendi legjitimohet thjesht dhe vetëm me arësyen e forcës ajo degradon në shërbim të interesave të ngushta dhe jo të interest publik. Kjo për faktin e thjeshtë se interesi publik në demokraci ndërtohet nëpërmjet arësyes, normave dhe parimeve dhe jo nëpërmjet forcës.
Ndaj lufta në Iran shënon nënshtrimin përfundimtar të politikës së jashtëme të SHBA-ve në Lindjen e Mesme në funksion të interesave të ngushta të një shtetit të huaj, siç është Izraeli, dhe në dëm të interesit të kombit amerikan. Lufta në Iran nuk prodhon asnjë fitim ushtrak, ekonomik apo politik për SHBA-të, ashtu sikurse lufta në Irak dje.
I vetmi shtet që mund të dalë i fituar nga kjo luftë është Izraeli që si synim përfundimtar ka krijimin e hegjemonisë izraelite në Lindjen e Mesme, çka do i lejojë atij zgjerimin e kufinjëve për të krijuar eventualisht Izraelin e Madh. Për të arritur këtë qëllim Izraeli duhet të eleminojë Iranin, një nga fuqitë hegjemonike historike në rajon.
Natyrisht që Izraeli nuk mund ta arrijë këtë qëllim vetëm. Për këtë arësye prej dekadash ka përdorur SHBA-të. Duhet të kujtojmë që Iraku i Sadam Hyseinit dhe Siria e Asadit ishin armiq të përbetuar të Izraelit. Rrëzimi i tyre me ndihmën e SHBA-ve forcoi pozicionin e Izraelit në Lindjen e Mesme. Sot i ka ardhur rradha Iranit.
Në këtë pikë lexuesi mund të pyes i cuditur: si ka mundësi që një shtet i vogël prej rreth 10 milion banorësh të kontrollojë kaq fort politikën e jashtme të një gjigandi si SHBA-të? Për t’iu përgjigjur kësaj pyetje do duhej të shkruanim një tjetër artikull shumë më të gjatë se ky që fillon me teologjinë e krishtërimit evangjelik Zionist në SHBA, vazhdon me filozofinë neokonservadore që dominon politikën e jashtme amerikane dhe interesat e kompleksit industrial-militar në SHBA.
Për t’i rënë shkurt mjafton të themi që lobi Izraelit në Washington, AIPAC (American Israeli Public Affairs Committee) është një nga lobet më të fuqishme në SHBA që financon shumicën dërrmuese të kongresistëve dhe fushatat presidenciale, gjithnjë e më të kushtueshme. Ndërkohë që shumë prej mediave kryesore në SHBA, majtas dhe djathtas, si dhe platforma si TikTok janë në pronësi të bilionerëve sionistë. Jefry Epstein ishte një prej tyre.
Donald Trump is neither the first nor the last American president under the control of these powerful economic, political, media and military interests. Unlike other presidents before him, Trump operates in a new world order where it has become increasingly unnecessary to justify the use of force, both at home and abroad. Therefore, it is used today in an increasingly brutal, aggressive and abusive way, as the war in Iran is showing us.
Lini një Përgjigje