FLASH
Shkruar nga Andi Bushati
Getting lost in the details of this chronicle, it is forgotten that the government of Kosovo simply escorted some legitimate elected officials with the police so that they would not be stoned, while those who fired wildly at the security and KFOR forces were supporters of Vucic...
For days, a repeated debate has returned to the stage, the one that Albin Kurti's stubbornness, excessive dignity or stupidity of greatness is destroying Kosovo with the West. Someone mentions the imminent threat of sanctions, others unknown sources that speak of "non grata", while a third speaks of other punishments such as the cancellation of visa liberalization.
All these blows, which are claimed to come to Kosovo from its allies, are justified by small events, which never allow you to see the big picture.
Should the government withdraw the police from the Serb-majority areas in the north? Should the Albanian mayors of the four municipalities manage their affairs from home with zoom, without daring to go to the office? Should the repeated elections in Zvecan, Liposevaq, Zubin Potok, North Mitrovica be repeated? Should Albin Kurti urgently publish a draft that creates the association of Serbian municipalities?
So, both from the pro-government analysts and media in Tirana, as well as from the critics of Vetëvendosje in Pristina, the magnifying glass focuses on details, without ever being able to grasp the whole problem.
The above questions we hear with a roaring density all exist. They arouse the internationals and alarm the Albanians. They are the truths, even the right ones. But, well, they lose all their meaning, if they were not laid out in the appropriate background, how the crisis between Kosovo and Serbia is resolved in its essence.
Precisely for this reason, in February, the two countries accepted an agreement that paved the way for normalization. Its details were determined in the second pact, in Ohrid. And what happened next, in the three months that followed.
Initially, it was said that the agreement has no priority points, where one was more important than the other, but along the way this was changed and the creation of the association became the emergency objective.
Initially, it was said that the stagnation in one issue would not become an obstacle for the progress of the others, but now everything is focused only on the creation of the association of municipalities with a Serbian majority.
In the text of the agreement, the term used for this is "self-management of the Serbian community" but, concretely, when the Belgrade emissaries submitted a draft, it meant autonomy for the Serbs. There, the notion of community was superimposed on that of territorial control.
In February and early March it was declared that the parties had accepted the agreement, but as soon as he returned to Belgrade, Serbian President Aleksandar Vucic denied this. The internationals pretended not to notice that the Serbian head of state had refused to sign the normalization plan, although Albin Kurti offered to do so.
Pra, kur gjithçka dukej në harmoni sipërfaqësore, Brukseli dhe Uashingtoni nuk nguronin ti përshëndesnin dy “liderët konstruktivë”. Por ama kur njëri prej tyre vendosi të bëhej dekonstruktiv, ata për hir të “paqes” e ftuan dhe tjetrin t’i bashkëngjitej kësaj loje.
Kjo filloi kur, me urdhër nga Beogradi, Lista Sebska bojkotoi institucionet duke u tërhequr nga parlamenti, bashkitë, gjykatat dhe policia. Vakumi duhej mbushur dhe shteti i Kosovës shpalli zgjedhje të pjesshme të parakohshme. Në vijim të strategjisë së destruktivitetit serbët refuzuan të merrnin pjesë. Prishtina lëshoi sërish. I shty prapë zgjedhjet, nga dhjetori në prill, deri sa komuniteti ndërkombëtar i dha viston: mbajini ato edhe pa serbët.
Mirëpo kur kryetarët e zgjedhur donin të hynin në zyrë, Vuçiçi kërcënoi me dhunë dhe aleatët u zbythën. Ata e ndërruan pllakën: “të zgjedhurit nuk duhet të paraqiten në seli”, qe vendimi i ri.
Duke humbur nëpër detajet e kësaj kronike harrohet se qeveria e Kosovës thjeshtë shoqëroi me polici disa të zgjedhur legjitimë që të mos goditeshin me gurë, ndërsa ata që qëlluan egërsisht mbi forcat e sigurisë dhe të KFOR-it qenë ithtarët e Vuçiçit. Pra provokimi nuk nisi nga Prishtina, siç thuhet rëndom, por u fry Beogradi.
Që kur mori fill kjo histori, që kur u larguan nga sistemi, që kur bojkotuan zgjedhjet e deri tek planifikimi i dhunës së milicëve fashistë, Vuçiçi ka qenë i qartë në strategjinë e tij për të krijuar një klimë tensioni. Ai e ka dizenjuar këtë hartë rruge me një qëllim të përcaktuar mirë: ai do të grisë të gjitha pikat e marrëveshjeve të ndërmjetësuar nga BE, disa tejet të favorshme për Kosovën dhe do të mbajë vetëm një, themelimin e asociacionit, madje në formatin maksimal që e do ai.
Fati i keq është se për hir të situatës gjeopolitike, si pasojë e strategjisë për ta shkëputur Beogradin nga Moska, një pjesë dërrmuese e ndërkombëtarëve i’a kanë miratuar presidentit serb këtë përmbysje të prioriteteve. Ata po i kërkojnë qeverisë së Kosovës të adaptohet me pretendimet e reja të Vuçiçit.
Pyetja që shtrohet është: ç’duhet bërë në këtë rast? Por, kjo dilemë, nuk ka vlerë për detajet e vogla: nëse tërhiqen trupat speciale në Prishtinë apo vazhdojnë të ruajën institucionet në veri, a duhet të drejtojnë kryetarët punën nga zyra apo nga shtëpia, a u konsultua kryeministri me ambasadorët etj.
Në këtë rast thelbi është: a i duhet shkuar pas strategjisë së Vuçiçit edhe nëse, për interesa të momentit, këtë e kërkojnë ndërkombëtarët? A duhet pranuar kjo përmbysje e prioriteteve qoftë edhe duke riskuar fërkimet me ta ? A është e domosdoshme ti nënshtrohemi planit për të vënë gjithçka në funksion të krijimit të asociacionit, siç e duan serbët?
Albin Kurti e ka zgjidhur këtë dilemë. Ai ka vendosur të përgjigjet me jo.
Ai mund të bënte dhe të kundërtën. Ti miratonte kërkesat e Vuçiçit që i përcjellin Lajçaku dhe Escobari. Kështu e kishte të sigurt se do të ishte një ‘Gud boy”, që e përshëndeste përzemërsisht trekëndëshi i rakorduar, Vuçiç-Rama-Hill, që do e ftonin në darka ambasadorët, që do pozonte me uniforme në stërvitjet e NATO-së dhe do e lavdëronin se një udhëheqës tolerant dhe bashkëpunues. Të gjitha këto janë elementët e një recete perfekte për të gëzuar sa më gjatë kolltukun e pushtetit dhe për të shijuar përfitimet që ai sjell.
Por, Albin Kurti është i dënuar të sillet ndryshe. Ai s’mund ta përdorë atë post për interesin e vet. Atë as nuk e kanë votuar, as nuk po e paguajnë për të tregtuar të drejtat e Kosovës, në këmbim të favoreve personale. Ai ka detyrimin të mos e lëshojë atë që duhet ta mbrojë. Ai s’ka tagër të tërhiqet, në dëm të interesit të vendit të vet.
So far, Albin Kurti has done this. He has put Kosovo in front of himself, because this is the task he has undertaken to do and should carry out whoever is elected in that function. Therefore, every time we get caught up in the details, how many times we comment on the daily clashes with mediators or ambassadors, before asking the question if Albini is ruining us with the Americans, we should raise another one: Is he bowing down to Vucic's game? This is the only way to judge the work of a prime minister regardless of who leaves the envelope with Serbia's demands on his desk.
Lini një Përgjigje