FLASH
Shkruar nga Mohammed Al Dhaheri & Narayanappa Janardhan
The Strait of Hormuz has become the epicenter of a global crisis, with the Iranian blockade paralyzing one of the main arteries of international trade. The consequences extend beyond the region, threatening energy security and economic stability in Asia and the West at the same time.
The time of “strategic patience” in the Strait of Hormuz is over. As this narrow passageway remains virtually paralyzed by Tehran’s blockade, the international community faces a choice that will define the so-called new world order and the next decade of global security: either forge a decisive coalition to reopen the passage, or accept that the era of secure global trade is over.
The consequences of the blockade are severe and growing. The strait remains a key artery for about 20 million barrels of oil per day, or about 25 percent of all seaborne oil trade. Before the conflict, an average of over 150 ships passed through it per day, about 90 percent of them containers and oil tankers.
On March 11, only five oil tankers left the area, all under neutral flags. Meanwhile, about 500 tankers remained stranded in the Gulf two weeks into the war, with at least 16 ships attacked or involved in incidents that claimed the lives of at least eight sailors.
Major energy producers, including QatarEnergy, Kuwait Petroleum Corporation and Abu Dhabi National Oil Corporation, were forced to shut down production or declare “force majeure” as tankers were unable to export supplies. Saudi Arabia and the United Arab Emirates used pipelines to bypass the strait (via the Red Sea or Fujairah), but these routes handle only a fraction of normal volume.
These factors pushed the price of oil above the psychological threshold of $100 per barrel, and even temporarily as high as $125. Gas shortages are being reported in many countries, while the cost of urea, a key agricultural fertilizer, has increased by 25 percent.
The knock-on effect has raised food prices and fueled inflation. Iran has historically argued that, as a country that has not ratified the 1982 UN Convention on the Law of the Sea, it is not bound by the transit passage regime, which grants broad and unimpeded rights to foreign ships and aircraft in international straits.
He claims that only "innocent passage" applies in Hormuz, which gives him more authority to stop and control ships he considers a threat to national security.
Edhe pse shpesh ka lejuar kalimin për të shmangur dëmtimin e tregtisë së vet, aktualisht ngushtica është praktikisht e pakalueshme për transportin komercial për shkak të sulmeve me raketa, dronë dhe mina detare. Raportet tregojnë se Irani ka shpallur se të gjitha anijet duhet të marrin leje nga Teherani për të kaluar, një veprim i konsideruar gjerësisht si shkelje e ligjit ndërkombëtar detar.
Një faktor lehtësues mund të ishte shoqërimi nga marina amerikane, por Uashingtoni ka deklaruar se “nuk është ende gati”, pasi asetet përkatëse janë të angazhuara në operacione luftarake aktive.
Ky deklarim erdhi ndërsa udhëheqësi i ri suprem i Iranit, Mojtaba Khamenei, në fjalimin e tij të parë pas zgjedhjes për të pasuar babanë e vrarë, konfirmoi se ngushtica duhet të mbetet e mbyllur gjatë luftës. Ky nuk është thjesht një problem amerikan, as një krizë që Perëndimi mund ose duhet ta zgjidhë i vetëm.
Nevoja për një mandat të bashkuar dhe të vendosur për të rikthyer lirinë e lundrimit është po aq një domosdoshmëri aziatike sa edhe perëndimore. Mbi 80 për qind e naftës që kalon nëpër ngushticë është e destinuar për Azinë. India importon më shumë se 50 për qind të naftës së saj nga Gjiri, ndërsa Kina është blerësi më i madh i naftës iraniane.
Japonia dhe Koreja e Jugut po përballen tashmë me emergjenca energjetike, dhe disa vende aziatike po shqyrtojnë lirimin e paprecedentë të rezervave strategjike. Me inflacionin në rritje, për vendet e populluara të Azisë Jugore dhe Juglindore, ku stabiliteti i çmimeve të ushqimit është themeli i rendit shoqëror, ky është një kërcënim ekzistencial.
Analistët parashikojnë se mbyllja e ngushticës mund ta shtyjë Japoninë drejt rënies ekonomike. Për këto vende, një Hormuz i mbyllur nuk është thjesht një dhimbje koke diplomatike, por një rrugë e shpejtë drejt stanjacionit ekonomik.
Përtej realiteteve dhe parashikimeve, ekziston një shqetësim themelor. Shumë është thënë për rendin e ri botëror dhe potencialin e tij për të zbutur problemet e të vjetrit. Shumë nga vendet që pritet të formësojnë këtë rend të ri janë në Azi dhe në Jugun Global. Është koha që ato të kthejnë retorikën në realitet.
Nëse mbeten të heshtura në emër të neutralitetit, do të humbasin çdo bazë morale për të kundërshtuar kur një vend tjetër të mbajë peng ekonominë globale në të ardhmen. Mosveprimi i tyre do të sinjalizojë gjithashtu për të gjitha fuqitë revizioniste se rregullat e detit dhe të luftës shkruhen nga agresorët.
Një iluzion i rrezikshëm po qarkullon në shumë kryeqytete, sipas të cilit ajo që po ndodh në Gjirin Persik është një mosmarrëveshje rajonale e kufizuar. Por ta shohësh këtë vetëm përmes lentes së pikave të karburantit do të ishte një gabim strategjik katastrofik.
This is a global economic crisis and a global coalition must be formed to address it. So this coalition must overcome political differences and include not only Washington, Abu Dhabi and Paris, but also Beijing, New Delhi and Tokyo. / Pamphlet from "Asia Times"
Note: Dr. Mohammed Al Dhaheri is Deputy Director General of the Anwar Gargash Diplomatic Academy (AGDA), Abu Dhabi, and Dr. Narayanappa Janardhan is Director of Research at AGDA.
Lini një Përgjigje