FLASH
Shkruar nga Eduard Zaloshnja
Those who remained in Albania survived thanks to the humanitarian aid of the Italian operation "Pelican" and thanks to the currency and packages that new immigrants began to send.
In recent days, after the death of Fatos Nano, many retrospective articles have been published in his memory. They caused me to recall many developments in our 35-year transition from dictatorship to democracy...
A former partisan from a family of beylers once told me a personal story, which I remember every time I heard promises from Albanian politicians in the last 35 years.
In the harsh winter of 1943, after escaping a harsh operation by Nazi forces, the aforementioned partisan (still a teenager at the time) returned home battered and bruised. His mother asked him why he had embarked on that path of danger and suffering, while his family had everything. He replied: “When we win, everyone will be better off – even milk will come to everyone from the tap at home.”
Two decades later, after his former comrades-in-arms had imprisoned the former partisan in Burrel Prison and he was barely able to feed his family after being released from prison, his mother said to him one day: "Not only did your milk not come to our house through the tap, but while waiting in line for milk today, a thief also stole the hundred-leke note I was holding in my hand..."
Just two and a half decades after that episode, there were no more taps or milk in the market...
The above episode reminded me of March 1991, when Gramoz Pashko took a piece of paper out of his pocket at a meeting in Berat, and said that that piece of paper was the blank check that America had given him, to bring prosperity after the DP came to power. The words “milk from the tap” were simply replaced with the words “blank check”…
After the episode of the “blank check”, almost all industrial and agricultural enterprises were closed, cooperatives were dissolved, and consequently, unemployment and emigration increased dramatically. Those who remained in Albania survived thanks to the humanitarian aid of the Italian operation “Pelican” and thanks to the currency and packages that new emigrants began to send.
After Berisha took the reins of power, the “milk from the tap” took the form of the “Taiwanese model”, which according to Berisha would bring prosperity to all those who would take the initiative to open small businesses. In practice, this model translated into the occupation of any land by the strongest, for the unauthorized construction of kiosks, cafes, restaurants, etc. etc. The most significant symbol of the “Taiwanese model” was at that time the chaotic cluster of unauthorized premises around what was widely known as “Taiwan” (in Tirana’s Rinia Park).
Më tej, “qumështi me rubinet” mori formën e garancisë publike se firmat e fuqishme private të asaj kohe qarkullonin vetëm “para të pastra” (eventualisht, ato firma rezultuan thjesht skema piramidale). Teksa Berisha përbetohej publikisht për pastërtinë e parave të atyre firmave, shqiptarët e thjeshtë shisnin shtëpi e katandi për të investuar në to, ndërkohë që kafenetë e restorantet ishin të mbushura plot me njerëz që rronin e gëzonin me interesat e larta të firmave piramidale.
Dhe kur “qumështi” i firmave piramidale shteroi, shqiptarët e zhgënjyer iu turrën institucioneve shtetërore dhe depove ushtarake, duke shkaktuar një katrahurë me rreth 3 mijë viktima. Pas katrahurës, Berisha u detyrua ta dorzojë pushtetin, dhe në krye të tij erdhi Fatos Nano.
Ky i fundit pati një tjetër version të “qumështit me rubinet” – do t’u kthejmë shqiptarëve 100% të parave që investuan në firmat piramidale, premtoi Nano. Në fakt, me kalimin e viteve, edhe ato pak prona që iu konfiskuan firmave piramidale u shitën andej-këndej, ndërsa shqiptarët e thjeshtë morën pothuaj 0% të parave që investuan në firmat piramidale…
Kur Berisha u rikthye në pushtet, u tregua më i matur me premtimet e tij. Po sidoqoftë, nja dy “qumështa me rubinet” i premtoi – autostradën moderne Durrës-Morinë dhe portin gjigand të Vlorës, që sipas tij, do të ishte më i madhi në Ballkan dhe në gjithë Europën Lindore…
Nga autostrada moderne e premtuar atëherë, edhe sot pas 18 vjetësh, vetëm dy segmente mund të quhen segmente moderne: Kashar-Thumanë dhe Rrëshen-Kalimash. Nga Miloti në Rrëshen kemi edhe sot vetëm një superstradë (pra, jo autostradë). Nga Kalimashi në Morinë kemi një autostradë, ku edhe sot punohet vende-vende.
Ndërsa premtimi i Berishës për portin gjigand të Vlorës thjesht u harrua. (Sa për moton e tij të qeverisjes me duar të pastra, krismën ia kemi dëgjuar dikur në Gërdec dhe tymin po ia shohim tani nëpër letrat e privatizimit të Klubit Partizani.)
Ndryshe nga paraardhësit, Edi Rama nuk ka përdorur versionin e rubinetit në premtimet e tij – ai përdor musllukun digjital. Nga ky muslluk lëshon çdo ditë pika “qumështi”, që marrin formën e videove 3D – për rrugë që po ndërtohen, por që mezi po mbarohen; për aeroporte që ndërtohen, por që nuk frekuentohen (Kukësi); për aeroporte që po ndërtohen, por që nuk po mbarohen (Vlora); për inceneratorë që ndërtohen, por që me to vartësit korruptohen; etj., etj…
Pas 35 vjetësh premtimesh të politikanëve tanë, rezultatet janë këto:
· 2.2 milionë shtetas shqiptarë janë sot në emigracion (1.5 milionë ishin në emigracion qysh më 2011).
· 60% e familjeve në Shqipëri nuk kanë mundësi financiare që të shkojnë me pushime të paktën 1 javë në vit.
· 40% e popullsisë së Shqipërisë jeton me më pak se 5 dollarë të ardhura për frymë në ditë.
· 23% e popullsisë së Shqipërisë jeton me më pak se 2 dollarë të ardhura për frymë në ditë.
·70% e të rinjve shqiptarë duan të emigrojnë.
· The leader of the largest opposition party (from which change is supposedly expected) is an 81-year-old man, who has disappointed Albanians several times in these 35 years...
Lini një Përgjigje