FLASH
Shkruar nga Marco Imarisio
Shikueshmëria e emisioneve propagandistike bie ndjeshëm; gjithnjë e më shumë rusë i drejtohen burimeve alternative të informacionit
Duhet të mësohemi me këtë realitet. Janë kohë të vështira për propagandën ruse, të paktën brenda vendit. Rusët po ndjekin gjithnjë e më pak talk-show-t me njëanshmëri të theksuar dhe po zgjedhin gjithnjë e më shpesh programe argëtimi. Sipas analizës së kompanisë së sondazheve Mediascope, e bazuar në të dhënat e audiencës së televizionit rus për vitin 2025, rreth gjysma e programeve që në Perëndim konsiderohen propagandistike nuk figurojnë më ndër 100 transmetimet më të ndjekura në vend.
Marrim si shembull Vladimir Soloviev, një nga figurat më të njohura të këtij segmenti. Emisioni i tij i përditshëm, me të ftuar të ndryshëm, transmetohet në kanalin Rossija pesë ditë në javë, por tashmë vetëm edicionet e së dielës arrijnë të hyjnë në gjysmën e dytë të renditjes së 100 programeve më të ndjekura. Në vitin 2025, ai u shfaq mes 20 programeve më të ndjekura të ditës vetëm shtatë herë.
Numri i shikuesve të tij ka rënë nga 2% e audiencës në fillim të vitit 2025 në 1.6% aktualisht, në një treg potencial prej rreth 120 milionë shikuesish. Në vitin 2022, kur nisi lufta në Ukrainë, shifrat ishin dukshëm më të larta, pothuajse dyfish.
Sipas autorit, nuk bëhet fjalë vetëm për një çështje audience, por për një problem politik. Kërcënimet për bombardimin e Parisit, Romës apo Berlinit, apo për përdorimin e armëve bërthamore kundër gjithë Evropës, nuk besohen më nga shumica e publikut.
Soloviev ka një raport të tensionuar me Italinë, për shkak të vilave të tij të konfiskuara. Sulmet e tij ndaj kryeministres Giorgia Meloni vijnë në një nga momentet e tij më të dobëta për sa i përket popullaritetit. Retorika e ashpër nuk është kufizuar vetëm ndaj Italisë: pak ditë më parë, ai kishte drejtuar sulme edhe ndaj presidentit francez Emmanuel Macron, përfshirë aludime personale. Kur repertori mbetet i njëjtë, mënyra e vetme për të tërhequr vëmendje është rritja e tonit.
Nuk është rastësi që propagandisti i vetëm që vazhdon të ketë një audiencë relativisht të qëndrueshme është Dmitrij Kiselev, me emisionin e tij javor Vesti nedeli. Edhe ai ka pësuar rënie, nga 5.4% në janar 2025 në 4.8% në janar 2026, por ruan një status të veçantë falë lidhjeve të tij të drejtpërdrejta me presidentin Vladimir Putin. Ai perceptohet jo thjesht si një zë propagandistik, por si një interpretues i linjës zyrtare.
Pikërisht për shkak të kësaj rënieje të ndikimit në vend, deklaratat e Soloviev dhe reagimi i Giorgia Meloni nuk kanë marrë vëmendje të madhe në Rusi. Nuk pati komente nga institucionet shtetërore. Vetëm zëdhënësja e Ministrisë së Jashtme, Maria Zakharova, dha një reagim të shkurtër, duke i cilësuar fjalët e tij si “opinione personale”.
Edhe gazeta Moskovskij Komsomolets, e njohur për qëndrimet e saj të ashpra, tregoi kujdes të pazakontë, duke theksuar se Soloviev është i njohur për deklaratat e tij provokuese dhe se ato kanë shkaktuar reagim nga autoritetet italiane. Në thelb, një nga funksionet e tij ka qenë gjithmonë të paraqesë presidentin si një figurë më e moderuar.
Sa i përket Italisë, çdo trajtim i veçantë duket se ka përfunduar. Në nëntor 2024, ministri i Jashtëm Sergey Lavrov e cilësoi Italinë si “armik”. Që atëherë, deklaratat zyrtare janë bërë gjithnjë e më të ashpra. Në korrik 2025, emri i presidentit të Republikës Sergio Mattarella u përfshi në një seksion të faqes së Ministrisë së Jashtme ruse me titull “Shembuj të gjuhës së urrejtjes ndaj Rusisë”. Në tetor, Italia, Gjermania dhe Japonia u akuzuan për “justifikim të fashizmit”. Në nëntor, Zakharova deklaroi se Italia mund të përballet me pasoja të rënda nëse vazhdon të mbështesë Ukrainën. Më 20 janar të këtij viti, vetë Lavrov tha se marrëdhëniet me Italinë ndodhen në nivelin më të ulët.
Nëse një nga bashkëpunëtorët më të afërt të presidentit përcakton këtë linjë, atëherë është e pritshme që propagandistët ta ndjekin dhe ta amplifikojnë atë. Megjithatë, ndikimi i tyre në publikun rus po dobësohet. Gjithnjë e më shumë qytetarë nuk i marrin seriozisht këto figura, madje i ironizojnë dhe kërkojnë burime të tjera informacioni përtej televizionit shtetëror.
Në këtë kuadër, intensifikimi i përpjekjeve të shërbimeve sekrete dhe qeverisë ruse kundër mediave të pavarura dhe përdorimit të VPN-ve, që mundësojnë akses në faqe të huaja dhe të pavarura, merr një kuptim më të qartë. Sipas autorit, një situatë e ngjashme është parë edhe në vitet e fundit të epokës së Brezhnjevit, përpara ndryshimeve që pasuan më vonë./Përshtati "Pamfleti", nga "Corriere della Sera"
Lini një Përgjigje