FLASH
Shkruar nga Pamfleti
„Die Welt spricht über Epsteins amerikanische Opfer“, sagt sie. „Aber ich spreche von Kindern im Alter von 7 bis 10 Jahren aus Albanien, dem Kosovo und Bosnien, die im Chaos der Nachkriegszeit verschwanden. Es gab keine Medien, die über sie berichteten. Sie waren unsichtbar.“
Der erste Teil dieses Artikels befasste sich mit der Aussage von Sibel Edmonds. Die ehemalige FBI-Übersetzerin sprach darüber, wie Epsteins Netzwerk im Nachkriegskosovo operierte. Sie erwähnte seine Zusammenarbeit mit der albanischen Mafia, dem israelischen Geheimdienst und Investoren aus den Vereinigten Arabischen Emiraten.
Das wirft jedoch eine Frage auf.
Wie konnte ein solches Netzwerk jahrelang aktiv bleiben, ohne entdeckt zu werden?
Wie gelang es ihm, in einer Region voller internationaler Friedenstruppen und Diplomaten zu agieren?
Der zweite Teil dieser Reihe befasst sich mit einem weiteren Aspekt von Edmonds' Erzählung: der Rolle der UN.
Laut ihren Angaben wurden die Friedensmissionen im Kosovo und in Bosnien unterwandert. Einige internationale Beamte schützten die lokale Bevölkerung nicht, sondern beteiligten sich im Gegenteil an dem Netzwerk der Misshandlungen.
Nachfolgend die Details dieser Geschichte und die beteiligten Namen...
Die Rolle der UN; Lajčák und Rød-Larsen
Eine der schockierendsten Behauptungen von Edmonds betrifft die Rolle der Vereinten Nationen.
Sie behauptet, dass die UN-Friedensmissionen im Kosovo und in Bosnien von Epsteins Netzwerk unterwandert wurden. Internationale Friedenssoldaten und zivile Beamte seien, anstatt die lokale Bevölkerung zu schützen, Teil des Missbrauchsnetzwerks geworden.
„Die UN schuf ein Umfeld, in dem sich Kriminelle geschützt fühlten“, erklärt sie. „Auftragnehmer und Friedenssoldaten, die Kinder missbrauchten, wurden in ihren Heimatländern nicht strafrechtlich verfolgt. Sie genossen Immunität, und diese Immunität wurde systematisch ausgenutzt.“
Miroslav Lajčák: Der kompromittierte Diplomat
Im Zentrum dieser Anschuldigungen der institutionellen Vertuschung steht der slowakische Diplomat Miroslav Lajčák, ehemaliger Hoher Repräsentant für Bosnien und Herzegowina (2007-2009) und ehemaliger Präsident der UN-Generalversammlung (2017-2018).
Laut Edmonds wurde Lajčáks offizielle Biografie „bereinigt“, um Details seiner Aktivitäten während seiner Tätigkeit in internationalen Missionen auf dem Balkan zu verbergen.
"Pse dokumentet e lëshuara së fundmi nga autoritetet amerikane janë kaq sipërfaqësore?" pyet Edmonds. "Pse nuk përmbajnë komunikime thelbësore nga periudha 1998-2003? Sepse ato do të tregonin se si zyrtarë të lartë të OKB-së, përfshirë Lajčák, ishin të kompromentuar ose bashkëpunëtorë në mbulimin e skandaleve të trafikimit të fëmijëve."
Edmonds argumenton se karriera e shpejtë e Lajčák; nga Ballkani në krye të Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së; nuk ishte e rastësishme. "Ai u promovua pikërisht sepse ishte i kompromentuar. Në botën e inteligjencës, njerëzit e kompromentuar janë më të lehtë për t'u kontrolluar. Ata promovohen për të siguruar që të vazhdojnë të heshtin."
Dorëheqja e fundit e Lajčák nga pozita e Përfaqësuesit Special të BE-së për Dialogun Beograd-Prishtinë, sipas Edmonds, nuk duhet parë si një akt moral, por si një lëvizje taktike për të parandaluar daljen e mëtejshme të informacioneve.
Terje Rød-Larsen: Lidhja Norvegjeze
Lajčák nuk është i vetmi diplomat i lartë i përmendur në rrëfimin e Edmonds. Ajo përfshin gjithashtu diplomatin norvegjez Terje Rød-Larsen, një figurë kyçe në diplomacinë ndërkombëtare, i njohur për rolin e tij në procesin e paqes në Lindjen e Mesme dhe si president i "International Peace Institute" në Nju Jork.
Sipas analizës së Edmonds, përfshirja e Rød-Larsen tregon se rrjeti i shantazhit shtrihej nga kontraktorët e terrenit në Ballkan deri te nivelet më të larta të diplomacisë në Nju Jork dhe Oslo.
"Ky nuk ishte një operacion që ndodhte vetëm në terren," shpjegon ajo. "Ai kishte degëzime në qendrat më të larta të pushtetit diplomatik. Personalitete si Terje Rød-Larsen, që lëvizin lirshëm midis OKB-së, qeverive perëndimore dhe institucioneve të influencës, ishin ose të kompromentuar ose bashkëpunëtorë aktivë në krijimin e një kulture të pandëshkueshmërisë."
Edmonds nuk ofron detaje të plota për rolin e saktë të Rød-Larsen, por përfshirja e emrit të tij në këtë rrëfim hap një dimension të ri skandali: atë të diplomacisë globale të infiltruar nga një rrjet shantazhi seksual.
DynCorp dhe Kathryn Bolkovac; Dëshmia e pandëshkueshmërisë
Për të mbështetur pretendimin e saj se OKB-ja dhe kontraktorët ndërkombëtarë vepronin në një klimë të pandëshkueshmërisë, Edmonds sjell në vëmendje rastin e Kathryn Bolkovac.
Bolkovac, një oficere policie amerikane dhe sinjalizuese, punoi për kontraktorin ushtarak amerikan DynCorp në Bosnje. Ajo zbuloi se kolegët e saj nga DynCorp dhe paqeruajtësit e OKB-së ishin drejtpërdrejt të përfshirë në blerjen dhe shfrytëzimin seksual të vajzave të reja dhe fëmijëve. Historia e saj u bë subjekt i filmit "The Whistleblower".
"Bolkovac doli me prova të pakundërshtueshme," thotë Edmonds. "Ajo fitoi gjyqin për shkarkim të padrejtë në Mbretërinë e Bashkuar. Por pyetja është: sa nga ata që ajo ekspozoi u ndoqën penalisht? Asnjë. Asnjë punonjës i DynCorp nuk u dënua në Shtetet e Bashkuara."
Edmonds akuzon Departamentin Amerikan të Shtetit dhe sistemin gjyqësor për krijimin e një "murri mbrojtës" rreth këtyre kontraktorëve. Ajo përmend përpjekjen e ish-kongresmenes Cynthia McKinney për të hapur hetime në Kongres, përpjekje e cila u bllokua.
"Ky nuk ishte thjesht korrupsion," argumenton ajo. "Kjo ishte një politikë e qëllimshme për të mbrojtur një rrjet që furnizonte elitat me viktima trafikimi. Kjo politikë shtrihej nga kontraktorët e terrenit si DynCorp deri te diplomatët e lartë si Lajčák dhe Rød-Larsen."
Viktimat e Padukshme; Nada Marcinkova dhe fëmijët e Ballkanit
Nëse diplomatët dhe kontraktorët janë njëra anë e medaljes, ana tjetër janë viktimat. Edmonds insiston se viktimat më të harruara të këtij rrjeti janë fëmijët e Ballkanit.
"Bota flet për viktimat amerikane të Epstein," thotë ajo. "Por unë po flas për fëmijë të moshave 7 deri 10 vjeç, nga Shqipëria, Kosova, Bosnja, të cilët u zhdukën gjatë kaosit të pasluftës. Ata nuk kishin media që të shkruanin për ta. Ata ishin të padukshëm."
Ajo zbulon një skemë makabre ku trafikimi nuk bëhej vetëm përmes rrëmbimeve të dhunshme, por edhe përmes fasadave të ligjshme: OJQ-ve bamirëse dhe agjencive të rreme të adoptimit.
"Disa organizata të regjistruara si 'bamirësi katolike' ose agjenci për adoptimin e fëmijëve të luftës, në realitet shërbenin si kanale furnizimi për rrjetet e pedofilisë në Perëndim dhe Lindje të Mesme," pretendon ajo.
Një figurë kyçe në këtë pikë është Nadia Marcinko (e njohur edhe si Nada Marcinkova), një ish-viktimë dhe më pas rekrutuese për Epstein. Me origjinë nga Evropa Lindore, Marcinko përshkruhet nga Edmonds si "arkiviste e gjallë" e rrjetit.
"Ajo e di saktësisht se nga vinin viktimat, si trafikoheshin dhe kush i merrte ato. Por ajo mbrohet nga sistemi i drejtësisë amerikane; FBI dhe Departamenti i Drejtësisë (DOJ); pikërisht për të parandaluar daljen e kësaj të vërtete," pretendon Edmonds.
Ajo përfundon me një akuzë të rëndë: "FBI dhe DOJ po mbajnë sekret emrat e viktimave ballkanike, sepse zbulimi i tyre do të provonte shkallën ndërkombëtare dhe institucionale të krimit. Do të tregonte se ky nuk ishte një pedofil i çmendur, por një operacion i organizuar shtetëror dhe ndërkombëtar."
Lidhja me të tashmen: Sazani, Kushner dhe Paratë e Pista
Edmonds nuk e ndalon analizën e saj në të shkuarën. Whistleblower-ja lidh këtë histori të errët me zhvillimet aktuale gjeopolitike në rajon.
Sie erwähnt insbesondere das Projekt von Jared Kushner, dem Schwiegersohn des ehemaligen Präsidenten Donald Trump, auf der albanischen Insel Sazan. Laut ihrer Aussage handelt es sich bei dieser Investition nicht nur um ein touristisches Vorhaben, sondern um eine Interessenübereinstimmung zwischen denselben Akteuren, die bereits seit den 1990er Jahren in der Region aktiv sind.
„Die Investoren hinter Kushner – aus Israel, den Vereinigten Arabischen Emiraten und Saudi-Arabien – sind dieselben Akteure, die in den 1990er Jahren mit dem Menschenhändlernetzwerk zusammengearbeitet haben“, sagt sie. „Heute versuchen sie, ihr Geld durch legitime Projekte unter dem Deckmantel der Wirtschaftsförderung zu waschen.“
Sie geht noch weiter und behauptet, dass albanische Häfen, insbesondere der Hafen von Durrës, zu wichtigen Umschlagplätzen für den Transport von kolumbianischem und ecuadorianischem Kokain nach Europa geworden seien. Sie nennt konkrete Häfen in Ecuador und Brasilien als Ausgangspunkte für diesen Schmuggel.
„Infrastruktur, die einst für militärische oder humanitäre Logistik genutzt wurde, ist nun in den Besitz der internationalen organisierten Kriminalität übergegangen. Und diese neuen Investitionen, wie Kushners in Sazan, verleihen ihm einen Anschein von Legitimität“, schlussfolgert sie.
(Fortsetzung)... / Broschüre
Lini një Përgjigje