FLASH
Shkruar nga Sinan Ciddi & William Doran
Turkey sees Iran's sizeable Kurdish population as a potential threat to the country's internal unity.
Before the start of the American and Israeli military attacks against the Islamic Republic of Iran, Turkey tried to maintain a "poker face", calling for calm in the situation and denying rumors of planned actions by Ankara.
Now that an effort is underway to overthrow Iran's theocratic regime, the United States should remain vigilant to Turkish military actions. The Turkish government, led by President Recep Tayyip Erdogan, has refrained from participating in the conflict.
Despite some US allies supporting the military action, Erdogan has chosen to condemn the attacks. Erdogan even expressed "sadness" over the death of Iran's supreme leader, Ali Khamenei, who was eliminated in the first hours of the war.
Turkey's momentary silence on participating in this unfolding regional war does not mean that its actions will be limited to rhetoric indefinitely. Erdogan is calculating his next moves to best advantage from what could turn into a favorable crisis.
For now, Ankara is highlighting national security concerns stemming from migratory pressures along its eastern border with Iran. Erdogan has begun calling regional counterparts in the Arab Gulf in a fruitless round of phone diplomacy, trying to drum up support for a ceasefire — without which he claims the Middle East will be engulfed in a “ring of fire.”
Ankara has chosen not to participate in combat operations with Washington, its NATO treaty ally, to overthrow the regime in Tehran. This helps explain why Iran has not targeted military assets in Turkey so far, as it has done with several Arab states such as the United Arab Emirates, Saudi Arabia and Qatar.
But a conflict that continues for several weeks could force Ankara to position its military inside Iran. And the most likely catalyst that would lead Ankara to military action is the scenario of a Kurdish threat to Turkey, which could arise from an Iran in turmoil and chaos.
And that possibility could soon be on the horizon: President Donald Trump recently held a phone call with Kurdish regional leaders. If the US president intends to precipitate a Kurdish uprising inside Iran to topple the regime, this could very well be the pretext Erdogan needs to enter Iran.
Kur perspektivat e veprimit ushtarak të SHBA-së u rritën ndjeshëm në janar, udhëheqësit turq kërkuan negociata në emër të Teheranit, Madje duke e përfshirë ministrin e jashtëm të regjimit në një konferencë shtypi të minutës së fundit në Stamboll më 30 janar.
Që atëherë, presidenti Erdogan dhe Ministri i Jashtëm Hakan Fidan, kanë ushtruar presion ndaj Uashingtonit dhe NATO-s që të shmangin një përgjigje ushtarake, duke përmendur destabilizimin rajonal si frikën e tyre kryesore.
Përgatitjet e supozuara të Ankarasë për skenarin më të keq rënia e regjimit iranian dhe kaosi në kufi kanë tërhequr një vëmendje të gjerë. Ndërsa Drejtoria Turke e Komunikimeve, mohoi shpejt “planet për të pushtuar territorin iranian për arsye sigurie”, kanë qenë të shumta spekulimet mbi rrjedhën e veprimeve të Turqisë.
Nëse Turqia vepron ushtarakisht, justifikimi më i mundshëm që do të japë, është një operacion për të parandaluar “sulmet terroriste” që vijnë nga kurdët iranianë të lidhur me Partinë e Jetës së Lirë të Kurdistanit (PJAK) të Iranit.
PJAK është një degë e lëvizjes separatiste kurde të Turqisë, Partisë së Punëtorëve të Kurdistanit (PKK), të cilën Turqia, Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimi Evropian e konsiderojnë si një organizatë terroriste.
Më 22 shkurt, PJAK u bashkua me 4 parti të tjera kurde iraniane për të formuar një koalicion për “luftën për çlirimin e Kurdistanit Lindor (iranian)”. Mediat ultranacionaliste turke, kanë filluar tashmë të ngrenë alarmin për atë që e konsiderojnë planin e pashmangshëm të PJAK-ut për të krijuar një “korridor terrorist” në kufirin lindor të Turqisë, të ngjashëm me ish-zonën e kontrollit të forcave kurde në Siri.
Që nga fundi i shkurtit, qëndrimi ushtarak i Ankarasë tregonte një gatishmëri maksimale për të kryer operacione ndërkufitare nëse udhëheqësit turq i konsideronin të nevojshme ose të përshtatshme.
Pavarësisht kundërshtimit të ndërhyrjes ushtarake në Iran, Turqia ka lejuar avionët e NATO-s për paralajmërim dhe kontroll të hershëm ajror (AËACS) që të fluturojnë mbi Turqinë Lindore në misione monitorimi.
Këta avionë janë projektuar për të monitoruar lëvizjet e avionëve armiqësorë dhe do t[i ofrojnë Turqisë inteligjencë të vlefshme mbi zhvillimet e menjëhershme. As burimet turke dhe as ato ndërkombëtare nuk kanë raportuar ende lëvizje të mëdha nga Armata e Dytë e Turqisë, ushtria fushore përgjegjëse për sigurimin e kufijve me Sirinë, Irakun dhe Iranin. Megjithatë, planet e supozuara ndërkufitare po bëjnë bujë në të gjithë Turqinë. Deklaratat turke aktualisht, pasqyrojnë një përzierje mohimi dhe justifikimi të pakufizuar për çështjen e operacioneve ndërkufitare në Iran.
Duke iu referuar zërave për plane inkursioni në rastin të një sulmi amerikan, Ministria Turke e Mbrojtjes rikonfirmoi më 26 shkurt se pretendime të tilla “nuk pasqyrojnë të vërtetën”. Nga ana tjetër, Erdogan përmendi gatishmërinë turke për veprime të njëanshme ushtarake: “Kudo që ka një kërcënim, ne do ta eliminojmë atë në burim pa kërkuar leje nga askush!”.
Turkish military adventurism over the past decade has demonstrated Ankara's disregard for its neighbors' territory. Despite Erdogan's repeated claims that Syrian territorial integrity is a "strategic necessity" for Turkey, Ankara's military continues to occupy large swaths of northern Syria, the fruit of three invasions between 2016 and 2019.
This may be an option that Turkey is considering as the situation in Iran continues to unfold. International media outlets have cited a potential refugee crisis as sufficient cause for Turkish cross-border activity.
Turkey's border with Iran, although with military observation posts, could be strained by the massive displacement of civilians, even given the remote and dangerous terrain. However, the most prominent pretext for major Turkish cross-border operations or territorial invasion in northwestern Iran is the PJAK issue.
If the PJAK's freedom of maneuver increases with major attacks on the Iranian government, Turkey could launch cross-border operations. PJAK is not involved in the current PKK disarmament process with the Turkish government, which could ease the "political temperature" that Erdogan would face at home by intervening against the Iranian Kurds.
Ankara has also previously targeted PJAK elements in Iran and elsewhere. Kurdish media reported in September 2020 that Turkish artillery bombarded suspected PJAK positions near the Iran-Turkey border. In August 2022, a Turkish drone strike killed a senior PJAK officer during a visit to Syria.
Independent Turkish media describe two possible scenarios for Turkish military action: an early-stage attempt to create border shelters for a refugee crisis and later intervention in Iran to provide a buffer zone if the Iranian state fails. Turkey’s intervention in northern Iraq combining extensive airstrikes with a network of ground posts in a mountainous area where insurgents are holed up provides clues as to what such a buffer zone in Iran might look like.
However, the extent of PJAK or Kurdish coalition activity in a declining Iran would be the ultimate determinant of action. Erdogan has a vested interest in limiting cross-border operations.
The next elections in Turkey are at most two years away, and the president appears ready to appoint his son, Bilal Erdogan, to lead the Justice and Development Party (AKP).
A large and costly military deployment is not conducive to his party's political future, and any military intervention is likely to be balanced by ensuring continued electoral victories at home./ Adapted from "Pamphlet", by "National Interest"
Lini një Përgjigje