FLASH
Shkruar nga Pamfleti
All because the rich must always steal from the poor.
The best days of the American economy are long in the past, and better days for the US are unlikely in the foreseeable future.
The 20th-century idea of an "American Dream" - where a significant majority of people in the US could become or aspire to become middle-class, wealthy or even extremely wealthy - has largely died in the second quarter of the 21st century.
According to a report from Moody's Analytics in February, the richest 10 percent of Americans (families with annual incomes of at least $250,000) directed half of all American consumer spending (about $10 trillion) between September 2023 and September 2024.
The fact that 12.7 million households can collectively outspend most of the rest of the nation is truly astonishing. It signals the end of an economy that has depended largely on the need-based and discretionary spending of ordinary working Americans since the end of World War II.
The biggest surprise of all at the end of the American dream is that for tens of millions of Americans, it’s not a surprise. The unraveling of the American dream and the consumer capitalism that defined the nation from 1945 through the collapse of the housing bubble in 2008 began more than half a century ago.
Gradual austerity measures imposed by leaders on social welfare and education programs combined with multiple rounds of tax cuts for the wealthy and corporations killed social mobility, especially for Americans living in poverty.
The transition from manufacturing jobs to the service industry, along with automation, regional relocation, downsizing and the loss of millions of other jobs, the burdening of millions of Americans with health care and higher education debt… All of these changes and more have turned the American middle class into a struggling, non-working class. And the worst part is that this is exactly what the wealthiest Americans have been asking for for decades.
By most experts' measure, the economic power of ordinary Americans peaked sometime between 1970 and 1974. More than six out of 10 Americans could claim middle-class status, and blacks, Latinos, and other Americans of color were beginning to climb into the U.S. middle class in greater numbers.
History tells us that the OPEC oil crisis, caused by the US supporting Israel during the 1973 Yom Kippur War, coupled with the deindustrialization of the American Midwest, brought the American economy to a standstill from 1973-74 onwards. The combination of higher unemployment and higher inflation, known as stagflation, ended three decades of unbroken US economic dominance and prosperity. In effect, large corporations, the wealthiest Americans, and the federal government began to shift resources away from the poverty-stricken and underserved working and middle-class Americans during the 1970s.
The War on Poverty
The Great Society programs that President Lyndon B. Johnson pushed through in 1965 were the last straw for the growing neoconservative movement. As the late neoconservative co-founder Irving Kristol wrote in his autobiographical memoir of the "curse" of the War on Poverty, they "knew that becoming politically militant was not the way for poor people to get out of poverty." Kristol and his followers believed that the sociological motivation for the wealthy idealistic policymakers was that a "'Great Society' could only be created as a result of class struggle," but accused Johnson's policies of being rich communist sympathizers of the Soviet Union.
Neoconservatives saw Johnson's vision of ending poverty and shifting more public tax dollars to truly bring all Americans into prosperity as communist and dangerous. By the time of President Ronald Reagan's conservative revolution in the 1980s, both the remnants of the Great Society and War on Poverty programs and even the social welfare system Franklin D. Roosevelt built through the New Deal in the 1930s faced attacks and austerity measures.
Although Reagan claimed in his diary in 1982 that "the press is dying to paint me as trying to undo the New Deal now. I remember I voted for FDR four times. I'm trying to undo the 'Great Society,'" he ultimately showed contempt for all welfare and social mobility policies. For years, Reagan claimed that "fascism was really the basis for the New Deal," that New Deal policy planners working under Roosevelt "spoke admiringly about how Mussolini had made the trains run on time."
Në darkën Vjetore CPAC (Konferenca e Veprimit Politik Konservator) në vitin 1985, Reagan deklaroi se "që nga FDR dhe Marrëveshja e Re, partia opozitare, dhe veçanërisht ato me bindje liberale, kanë dominuar debatin politik", por në fund të fundit, "pala tjetër është praktikisht e falimentuar nga idetë". Ai shtoi se "konservatorët e rinj e rinovuan lidhjen midis drejtësisë ekonomike dhe rritjes ekonomike", se ishte e domosdoshme që ata "të vendosnin një sistem të drejtë tatimor dhe ta kthenin në vesh atë aktual".
Veçanërisht nga viti 1981 e tutje, nëpërmjet lobistëve të korporatave dhe bashkimit të perspektivave të ndryshme ideologjike si nga partitë republikane ashtu edhe ato demokratike, sistemi i ri i taksave më të ulëta për të pasurit dhe për korporatat mori formë.
Individët më të pasur të vendit paguanin dikur deri në 91 për qind të fitimeve të tyre për çdo dollar mbi 200,000 dollarë në vitet 1950 dhe një normë tatimi mbi të ardhurat prej 70 për qind në vitet 1970. Uljet e taksave të epokës së Reganit ulën normat më të larta të taksave në mes 50 për qind dhe 28 për qind gjatë viteve 1980. Edhe pse pati disa rritje të vogla në normat më të larta të tatimit mbi të ardhurat nën presidentin Bill Clinton në vitet 1990, deri atëherë, investimet në programet e mirëqenies sociale nuk ishin mbajtur me inflacionin për gati 20 vjet, dhe me reformën e mirëqenies, ato kurrë nuk do të rikuperoheshin plotësisht.
Sa i përket uljes së taksave të Trump gjatë mandatit të tij të parë në detyrë, taksat e korporatave janë në nivelin më të ulët historik prej 21 përqind. Këto politika kanë çuar në një zhvendosje masive të pasurisë nga amerikanët e klasës së mesme, të klasës punëtore, të varfër punëtore dhe të varfër, drejt korporatave të pasura dhe masive.
Carter C Price dhe Kathryn Edwards autorë të një dokumenti pune të RAND Corporation në vitin 2020, duke vlerësuar se midis 1975 dhe 2018, ulja e taksave dhe masat shtrënguese të mirëqenies sociale kishin çuar në një transferim prej afro 50 trilion dollarësh të pasurisë nga 90 përqind e fundit e amerikanëve në 10 përqindëshin e parë të botës. Më keq akoma, ky transferim ishte përshpejtuar në vitet 2010 në një mesatare prej 2.5 trilion dollarë në vit – të gjitha para pandemisë COVID-19.
Ndërkohë, gjërat kanë qenë të zymta për amerikanët e zakonshëm në fusha të tjera të ekonomisë. Paga minimale federale ka qëndruar në 7,25 dollarë që nga viti 2009 (paga minimale kaloi gjithashtu një periudhë tetëvjeçare stagnimi në vitet 1980). Monopolizimi dhe zvogëlimi i numrit të madh të amerikanëve kanë vazhduar t'u kushtojnë punë me pagën e jetesës, pasi gjysma e të gjithë amerikanëve që punojnë fitojnë më pak se 50,000 dollarë në vit dhe një e katërta e të gjithë punëtorëve fitojnë më pak se 25,000 dollarë.
The US, then, is back to its pre-Great Depression economy. Except that by 2025, it is an economy in which the consumer habits of the richest 10 percent have a greater influence than the bottom 300 million Americans. There can be no true consumer capitalism if the majority of consumers cannot earn enough money to afford rent or buy a house, to take vacations, or even to pay for food and basic health care. But that has been the ultimate goal of wealthy Americans almost all along, with the help of both political parties. /Adapted from “Pamphlet”, by “Al Jazeera”
Lini një Përgjigje