FLASH
Shkruar nga Marc Champion
Trump is oblivious to democratic constraints, to the point where in 2020 he attempted to overturn the election result to stay in power. He values the loyalty of his staff above all other qualities. Close family comes first, and he is also very transactional.
Donald Trump has refused to rule out the use of force to take Greenland from Denmark or the Panama Canal from Panama. The very idea that America would go to war against a close NATO ally to illegally alter their sovereign borders seems laughable.
However, the threats are looking increasingly familiar. As the president-elect and some of his team prepare to enter the White House, they are speaking and behaving more and more like Russian President Vladimir Putin.
What if Trump planned to rule this way in his second and final term? After all, he has expressed admiration for Putin on many occasions, and is already trying to arrange a bilateral meeting. The Kremlin says it agrees.
In a clear pattern of Kremlin behavior, Trump has talked about making not only Greenland and the Panama Canal, but also Canada, part of the US. He has also talked about renaming the Gulf of Mexico the Gulf of America (“It’s ours,” he said; “Nashi” as Russian nationalists say).
At the same time, current Trump aide and member of the incoming administration team, Elon Musk, has openly engaged in efforts to undermine - and according to the Financial Times to overthrow - a foreign leader, UK Prime Minister Keir Starmer.
Putinism contains at least three defining characteristics. The first is a deep contempt for democratic constraints, facts, and social liberalism, in favor of personal oligarchy, manipulation, and counter-narrative.
The result is a Russian political economy in which Putin distributes power, truth, and wealth as if they were his personal inheritance. Loyalty is the main criterion for favoritism, while money and fear are the “glue” that holds the system together.
The second trait concerns a mafia mentality, in which all relationships are treated as matters of loyalty or ownership, whether within Russia or with other countries. Friendship and trust may be the words Putin uses to describe these ties, but they are invariably either transactional or coercive.
The final element in this very wild scheme of Putinism is the belief that after a brief 30-40-year deviation, the world is returning to its natural Darwinian order. In it, great powers dominate the regions around them as spheres of influence or possibly as colonies.
Fqinjët më të dobët nënshtrohen ose vuajnë ndëshkimin. Udhëheqësit e mëdhenj, si heronjtë e Putinit, Pjetri dhe Katerina e Madhe, bëjnë historinë duke zgjeruar zonën e kontrollit të vendit të tyre. Trump dhe Putin, janë personalitete shumë të ndryshme me prejardhje të ndryshme.
I pari është një shoumen i guximshëm, i padisiplinuar nga paratë e trashëguara. I dyti, një fëmijë rruge nga Leningradi i epokës sovjetike, i cili u trajnua në xhudo dhe u formua si agjent i KGB-së. Pavarësisht kësaj, pikëpamjet e tyre kanë shumë të përbashkëta.
Sepse edhe Trump është shpërfillës ndaj kufizimeve demokratike, aq sa në vitin 2020 u përpoq të përmbyste rezultatin e zgjedhjeve për të mbetur në pushtet. Ai e vlerëson besnikërinë e stafit mbi të gjitha cilësitë e tjera. Familja e ngushtë është mbi gjithçka, po ashtu ai është shumë transaksional.
Ashtu si Putin, është edhe nacionalist, dhe i sheh si armiq liberalët dhe institucionet shumëpalëshe, qoftë në SHBA, Evropë apo gjetkë. Por mbi të gjitha, Trump duket se ndan pikëpamjen e Putinit se rendi ndërkombëtar i udhëhequr nga SHBA-ja, i dalë nga Lufta e Ftohtë, është i vdekur tashmë.
Ndërsa po ndërtohet një rend i ri, i takon çdo lloj fuqie të madhe që të imponohet në periferinë e tij. Për Putinin kjo nënkupton kërkesën, dhe nëse është e nevojshme imponimin e bindjes tek Armenia, Bjellorusia, Gjeorgjia, Moldavia dhe Ukraina.
Për Trump, kjo do të thotë të nënshtrojë Kanadanë, Grenlandën, Meksikën dhe Panamanë. S’ka asnjë provë për një komplot të madh apo një marrëveshje të fshehtë me Kremlinin. Duke qenë po aq nacionalist, ka të ngjarë që Trump të miqësohet shumë sa të nisë një aleancë të ngushtë me Putinin.
Unë prirem të hamendësoj se si do të mbajë ai premtimin e tij për t’i dhënë fund luftës në Ukrainë (afati kohor sapo ndryshoi nga 24 orë në 6 muaj), apo për t’u marrë me programin bërthamor të Iranit. Dhe as nuk e di se sa kohë do të qëndrojë Musk në orbitën e presidentit të zgjedhur, apo nëse “oligarku” më i pasur në botë, e ka nisur fushatën e tij kundër Starmer me pëlqimin e shefit të tij të ardhshëm.
Por është e qartë se Trump, ashtu si Putin, i pëlqen të tregojë muskujt ndaj cilitdo që ulet përballë tij në tryezën e negociatave. Dhe krahasuar me SHBA-në, Kanadaja, Evropa dhe Panamaja janë të dobëta. Danimarka nuk mund ta mbronte dot Grenlandën nga një pushtim ushtarak i SHBA.
Edhe sikur të kishte trupat dhe pajisjet e nevojshme, asaj i mungojnë aftësitë për t’i transportuar dhe mbështetur. Shtetet e Bashkuara i janë imponuar Panamasë më parë, dhe pa dyshim mund ta bëjnë sërish.
Unë dyshoj se Trump ka synimin më të vogël për të përdorur ushtrinë amerikane, duke ditur dëmin ekonomik që mund t’u shkaktojë aleatëve për të marrë atë që do edhe pa pasur nevojë të përdorë forcën. Ky lloj imponimi, buron direkt nga manuali i lojërave të Putinit.
Perhaps the best lesson Trump can learn from the Kremlin is to analyze how all those trade and energy offensives worked for Russia’s dictatorial leader. Of course, the result is not what he originally planned or hoped for. /Adapted from “Pamphlet” by “Bloomberg”
Lini një Përgjigje