FLASH
Shkruar nga Federico FubiniTrump and other leaders have valid reasons to threaten to destroy civilian infrastructure if they want to gain something from a foreign power. Other countries will be able to decide which seas to block or subject to arbitrary tariffs. We increasingly live in a world where the law of the strongest prevails, not post-war international law.
Sanctions on Iran, and their possible suspension, appear to be a key piece of the puzzle of the agreement between the United States and Iran that is now emerging as a topic of negotiations starting in the coming days.
The European Union may also be asked to play a role here, while US sanctions have been in place since 1979 and have been progressively tightened over time, European sanctions began in 2007 and may now be asked to suspend or ease them, if a more comprehensive agreement is reached. Europe could therefore return to the negotiating table.
Control (and payment) over the Straits: a point in Tehran's favor?
The Associated Press reported overnight that Iran and Oman could be allowed to impose a fee on ships passing through the Strait of Hormuz. The inclusion of Oman, the country that controls the southern tip of the Strait, would serve to legitimize Iran’s claim (which controls the entire northern coast of the Gulf). Interestingly, Oman, especially in recent weeks, has been the Gulf Cooperation Council country least targeted by Iranian missiles and drones. It almost seems like a preparation for an agreement to jointly impose a fee on passage through Hormuz.
Donald Trump's reference to "rebuilding" Iran in a post on Truth seems to implicitly open up this new source of revenue for the Tehran regime. Trump stressed, however, that US forces "will remain in those parts", almost as if warning China. But if this fight were now for control of Hormuz and the hypothesis of a tariff on the Strait were to materialize, this is a significant victory for Tehran.
Nuclear program: a plus for Trump and Israel?
Irani vazhdon të pretendojë pasurimin e uraniumit "për qëllime civile" (ishte ndër 14 pikat e propozimit të fundit të paqes dhe sigurisht mbetet ndër 10 pikat e paraqitura brenda natës). Duket e besueshme që regjimit të Teheranit do t'i ofrohet monitorim i ngushtë ndërkombëtar, ndoshta nga një ose më shumë vende që praktikojnë energji bërthamore civile (Franca mund të jetë ndër to). Irani mund ta pranojë këtë propozim sepse tani e di që mbyllja e mundshme e Hormuzit i jep atij fuqi të barabartë penguese dhe presion mbi sistemin ndërkombëtar, ndërsa energjia bërthamore mbetet vetëm një kërcënim simbolik dhe i rrezikshëm për veten e tij, pasi tërheq hakmarrje të ashpër nga Izraeli dhe Shtetet e Bashkuara. Trump dhe kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu megjithatë, mund ta paraqesin këtë pjesë të marrëveshjes si një sukses.
Sanksionet: Një pikë në favor të Teheranit?
Kërkesat e Iranit kanë përfshirë gjithmonë heqjen e sanksioneve ndërkombëtare, dhe kjo sigurisht reflektohet në dhjetë pikat e propozimit të paraqitur sonte. Duket se ka shumë hapësirë për negociata mbi këtë pikë. Trump do të jetë në gjendje të theksojë se, në vend të heqjes së sanksioneve, kjo në çdo rast do të përfshinte një pezullim të të paktën disa prej sanksioneve të vendosura në mënyrë progresive gjatë viteve. Megjithatë, ato mund të rivendosen në çdo kohë. Por aludimet e Trump në postimin e tij në Truth mbrëmë ("Para të mëdha do të fitohen!" dhe referenca për një "Epokë të Artë për Lindjen e Mesme") tregojnë drejt një hapjeje drejt një regjimi ekonomik më pak kufizues ndaj Teheranit.
Mbetet të theksohet se dhjetë pikat e propozuara nga Irani (ka shumë të ngjarë që ai të kërkojë, ndër të tjera, heqjen e sanksioneve, vendosjen e detyrimeve për kalimin nëpër Hormuzin dhe kështu njohjen e sovranitetit iranian mbi Ngushticën dhe të drejtën për një program bërthamor "civil") përcaktohen nga amerikanët si një "bazë e zbatueshme" për negociatat në ditët në vijim.
A po del Kina më e fortë?
Negociatori i Pakistanit në konflikt, Ministri i Jashtëm dhe Zëvendëskryeministri, Mohammad Ishaq Dar, kishte qenë në Pekin për t'u takuar me Ministrin e Jashtëm kinez të fuqishëm Wang Yi vetëm tetë ditë më parë. Ai doli me një plan paqeje me pesë pika që përfshinte edhe kërkesën për rihapjen e Hormuzit. Kina është padyshim garantuesja e fundit ekonomike e Iranit (dhe mbrojtësja e Pakistanit) dhe ka bërë që pesha e saj të ndihet në negociata. Padyshim që do të dalë më e fortë, duke luajtur me shumë gjasa një rol vendimtar në shtyrjen e regjimit të Teheranit për të bërë ofertën për rihapjen e Hormuzit, të formuluar në orët e fundit. Për më tepër, Kina duket e kënaqur që Irani nuk ka përjetuar ndryshim regjimi nën bomba, por më tepër një forcim të mundshëm të krahut të tij ushtarak, i cili është gjithashtu më i orientuar drejt biznesit.
Kush humbet: e drejta ndërkombëtare
Both Donald Trump's threats to destroy civilian infrastructure (which objectively helped bring about a deal) and the blockade and now the idea of a tariff on Hormuz (other factors that were part of the war and then the negotiations) are completely outside international law and United Nations conventions. But they are now on the table in this and every future discussion, somehow accepted as "normal". Trump and other leaders have valid reasons to threaten to destroy civilian infrastructure if they want to gain something from a foreign power. Other countries will be able to decide which seas to block or subject to an arbitrary tariff. We live increasingly in a world where the law of the strongest prevails, not post-war international law. / Corriere della Sera
Lini një Përgjigje