FLASH
Shkruar nga John Gray
Today's fragmentation is not a brief pause towards a new order, but a permanent return to the wild state of history. In this fractured world, where global institutions have lost their power, survival depends on the ability to navigate uncertainty and accept that the unity of the past will never return...
Writing in 1930 in the texts that became known as the “Prison Notebooks,” Antonio Gramsci coined a saying that has inspired leftist activists even after repeated defeats: “The crisis is about the fact that the old is dying and the new cannot be born.
In this intermediate period, a series of painful symptoms appear.” A year earlier, the most original Marxist thinker of the 20th century and co-founder of the Italian Communist Party had explained to his brother, Carlo, how this analysis applied to him: “I am a pessimist because of intelligence and an optimist because of willpower...” After his health was destroyed by more than a decade in Mussolini’s prisons—he could not eat solid food and suffered from convulsions—Gramsci died of a cerebral hemorrhage at the age of 46, a few days after the end of his sentence in 1937.
Gramsci formulated a thesis that still dictates leftist thought: The West is trapped in a pathological state of disorder between two regimes. Since this state is abnormal, it can be corrected through determined political will.
So progressives would like to believe anyway. For them, the alternative is despair. Yet the reality is unwavering. There will be no global regime similar to those that existed or were imagined.
Liberalism and socialism were formulated in an era of Western supremacy, a historical accident that lasted for several centuries and that is now clearly ending. Progressive thinkers envision the future through the lens of their lost past. Life after that is unimaginable.
The American-led order, in its most recent incarnation, was a neoliberal construct. Proclaimed immortal based on the “Washington consensus,” it has now been killed by regime change in the American capital.
So the system that was supposed to spread across the globe has disappeared in its place of origin. Trump has not only destroyed free trade, but has transformed American capitalism into an enterprise run by himself and his cronies.
Duke autorizuar një hetim penal ndaj kreut të Rezervës Federale, Jerome Powell, ai po minon një shtyllë qendrore të rendit neoliberal dhe supremacinë e dollarit amerikan. Si një sistem funksional, neoliberalizmi mbetet gjysmë i paprekur vetëm në Bashkimin Evropian, një treg i lirë kontinental por i mbetur pa ndihmë midis fuqive grabitqare merkantiliste.
Nëse hakmerret kundër kërcënimeve tarifore të Trump, do të bjerë bastioni i fundit.
Fragmentimi i pushtetit global
Sot po rikthehemi në një normalitet historik, ku regjime të ndryshme konkurrojnë në aleanca të lëvizshme. SHBA-ja po e braktis rolin e garantit të sigurisë ndërkombëtare për t’u mbyllur në “Doktrinën Monroe”, duke e pranuar de facto multipolaritetin.
Kina, India dhe fuqitë e tjera lindore po krijojnë modelet e tyre, duke siguruar që asnjë sistem i vetëm të mos dominojë më mbi gjithë njerëzimin. Ky realitet i ri multipolar nuk është një rend i balancuar siç e imagjinonte diplomacia e shekullit XIX, por një sistem ku është zhdukur autoriteti i vetëm global.
Kina po e përhap modelin e saj të udhëhequr nga shteti. Por ajo përballet me rezistencën e Indisë, Japonisë dhe Vietnamit, të cilët refuzojnë t’i nënshtrohen një hegjemonie të re aziatike. Boshti i globit po anohet pashmangshmërisht drejt Lindjes, por pa krijuar një moment unipolar kinez.
Në vend të kësaj, po shohim një botë ku asnjë fuqi nuk ka autoritetin për të imponuar ekonominë e saj politike në të gjithë globin, duke e lënë në gërmadha sistemin ndërkombëtar të ndërtuar pas Luftës së Dytë Botërore.
Teknologjia dhe lufta për burime
Në dallim nga ëndrrat teknokratike për një botë të bashkuar nga dija, teknologjia po e demokratizon luftën dhe po nxit rivalitete të vjetra për burime. Inteligjenca artificiale kërkon sasi shumë të mëdha energjie, duke rikthyer në qendër të gjeopolitikës qymyrin dhe naftën.
Ndërsa Trump ndjek fantazma si aneksimi i Grenlandës, Kina po kontrollon tashmë mineralet kritike në Afrikë dhe Azi. Kjo lidhje midis revolucionit dixhital dhe lëndëve fosile tregon se progresi teknologjik nuk kërkon domosdoshmërisht individualizmin liberal apo paqen.
Në fakt, përhapja e teknologjisë së lartë po e lehtëson luftën asimetrike. Një dron i lirë i rebelëve Huthi në Jemen mund të neutralizojë një raketë perëndimore miliona dollarëshe, duke sfiduar supremacinë ushtarake tradicionale.
Ndërsa tiranët grumbullojnë asete materiale dhe kontrollin e burimeve të kufizuara si uji dhe mineralet e rralla, të eturit për pushtet në Shtëpinë e Bardhë duken të përhumbur pas fantazmave të pasurisë gjeografike, duke dëshmuar një distancë të rrezikshme nga realiteti i fushëbetejës teknologjike.
Kriza e legjitimitetit dhe rënia e Perëndimit
Populism is not a momentary irrationality, but the revenge of those who lost out to globalization. This “regime change” is crumbling the liberal West from within. Europe remains trapped in a disturbing gap from reality, relying for security on an America that is openly declaring that it “no longer feels compelled to think only about peace.”
In this age of disintegration, the only art of strategy remains the ability to live in a world forever divided. Optimism that springs from will cannot hide the fact that history is once again in motion and beyond our control.
Regimes come and go in endless cycles that human action cannot stop, and disintegration is the inevitable logic of current events. If the West was once seen as the anchor of a planetary civilization, today it is being dismantled from its former hegemony, leaving us in an environment where realism is only an actor's pose, and where survival requires acceptance of a divided world with no hope for a new universal order.
This failure of universalism is manifesting itself in every corner of the globe: from Russia turning into a war machine that cannot survive peace, to Iran oscillating between theocracy and revolt, to Britain trapped in an almost impossible situation after Brexit.
Today there is no longer a grand systematic theory that offers a way out, just as there was none for Gramsci in Mussolini's prisons. The real strategy is no longer the construction of a new world, but the careful maneuvering among the ruins of the old, realizing that stability was only a historical accident that has now ended./ Adapted from "Pamphlet", from "New Statesman"
Lini një Përgjigje